Με τέχνη και ιδρώτα

Ένας βιολονίστας ολκής! Ο Νικολάι Σνάιντερ. Ομολογώ πως δεν τον ήξερα. Εξάλλου
η πρώτη φορά ήταν, αν δεν κάνω λάθος, που ήρθε στην Ελλάδα. Στο Μέγαρο
Μουσικής. Για να παίξει το Κοντσέρτο για βιολί του Μπετόβεν. Σολίστας με την
Ορχήστρα της Ρομανικής Ελβετίας στον Κύκλο «Μεγάλες Ορχήστρες – Μεγάλοι
Μαέστροι» του Μεγάρου. Μεστή συναυλία. Μια ορχήστρα – που χρόνια πολλά είχε να
παίξει εδώ, από τη δεκαετία του ’60, τη «χρυσή» του Φεστιβάλ Αθηνών – με
λαγαρό, «γαλλικό» ήχο, η οποία ερμήνευσε, υπό την μπαγκέτα του Μάρεκ
Γιανόφσκι, εξαιρετικά ένα κομμάτι του ήσσονος Ντιτιγιέ και την υπέροχη
Συμφωνία σε ρε ελάσσονα του Σεζάρ Φρανκ. Αλλά το 10 το καλό της βραδιάς ήταν ο
βιολονίστας. Ο δίμετρος και ευειδής, νεότατος Νικολάι Σνάιντερ, γεννημένος στη
Δανία από Πολωνοεβραίους γονείς, απεδείχθη Μουσικός. Ολκής. Ένας καταπληκτικός
δεξιοτέχνης ο οποίος θέτει τη δεξιοτεχνία του στην υπηρεσία της μουσικής που
παίζει. Ο οποίος υπηρετεί τη μουσική που παίζει χωρίς αυτό να σημαίνει
δουλικότητα και έλλειψη έμπνευσης και άποψης. Το μπετοβενικό Κοντσέρτο
παίχτηκε, χωρίς να χάσει το μέγεθος και τη δύναμή του, «μαλακά», «γλυκά», με
μια Μουσικότητα μοναδική. Με το Μ κεφαλαίο. Δεμένος, «ταυτισμένος» με την
ορχήστρα, που ανάλογα – μουσικότατα – τον περιέβαλε, ο Σνάιντερ, σκουπίζοντας
κάθε λίγο τον ιδρώτα από το πρόσωπό του και από το πολύτιμο Στραντιβάριους στο
οποίο έπαιξε, άμειψε το θερμό χειροκρότημα και τα «μπράβο» του κοινού – κρίμα
που δεν ήταν μεγάλο, παραμονή εκλογών βλέπετε… – με «εξτρά» Μπαχ –
καταπληκτικός στη Σαραμπάντα από τη Δεύτερη Παρτίτα για βιολί! – ενώ ο
Γιανόφσκι έκλεισε επάξια τη βραδιά δίνοντας με την ορχήστρα, ως «ανκόρ» ένα
απόσπασμα από το «Πελέας και Μελισάνθη» του Γκαμπριέλ Φορέ.