ΓΝΩΜΗ «Διαβάζουν» τις αδυναμίες των ΗΠΑ

Αφότου η Λιβύη εγκατέλειψε το πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων, στα τέλη
του 2003, ο πρόεδρος Μπους συνειδητοποίησε τι ήταν εκείνο που είχε οδηγήσει
τον συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι να ξεκαθαρίσει τη σχέση του με την
Ουάσιγκτον: ο Λίβυος ηγέτης είχε διαβλέψει τη σκληρή πλευρά της αμερικανικής
ισχύος στην ταχύτατη ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ και είχε εγκαίρως
προνοήσει για το δικό του μέλλον.

Η ομιλία του Τζορτζ Μπους είχε γίνει τον Ιούνιο του 2005, περισσότερο από ένα
χρόνο πριν. Σήμερα ισχύει το αντίθετο; Μήπως οι Κιμ Γιονγκ Ιλ και Μαχμούντ
Αχμαντινετζάντ, στο επίκεντρο των δύο κρίσεων που ενδέχεται να κυριαρχήσουν τα
τελευταία χρόνια της προεδρίας Μπους, αντικρύζουν μια Αμερική ακόμα
παγιδευμένη στο Ιράκ, με τον στρατό της ήδη υπερφορτωμένο και τους πολίτες της
κουρασμένους από τον πόλεμο, και έχουν αποφασίσει ότι αυτή είναι η στιγμή
τους; Και εάν αυτό συμβαίνει, τι μπορεί να κάνει ο Μπους;

Καθώς η Αμερική κατευθύνεται ολοταχώς προς την πυρηνική κρίση στην Ασία, ίσως
το καλύτερο μέτρο της αμερικανικής ισχύος είναι η ανάγκη να συνεργαστούν μαζί
της η Ρωσία και η Κίνα.

Παρ’ ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν και διαθέτουν τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη
του κόσμου, τη δυναμικότερη οικονομία και μια κουλτούρα που ο κόσμος
ενστερνίζεται αμέσως, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις πως πολλές χώρες – η
Ρωσία και η Κίνα μεταξύ αυτών – οσμίζονται μια σαφή αλλαγή στη στρατηγική
σκακιέρα. Την αλλαγή αυτή οσμίζονται και οι ερημίτες της Βόρειας Κορέας και οι
μουλάδες του Ιράν, και αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί είναι προκλητικοί σήμερα.
Πίσω από τις απειλές τους κρύβεται η ανίχνευση των αμερικανικών αδυναμιών.