ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σε τι χρησιμεύουν τα Σχολεία;

Ψηφίσατε, παρατηρήσατε τον μαυροπίνακα της τάξης που ενδεχομένως παραχώρησαν
οι καταληψίες μαθητές για να γίνουν οι εκλογές – καλοσύνη τους -, νοσταλγήσατε
τα παιδικά σας χρόνια; Τότε που δεν ψηφίζατε ακόμα, αλλά είχατε το προνόμιο να
πηγαίνετε κάθε μέρα στο Σχολείο και να αντιμετωπίζετε με τη νεανική
κατεδαφιστική κριτική τις προσπάθειες που έκαναν οι καθηγητές να σας
μεταδώσουν γνώσεις. Ωραία χρόνια, που οι παραμελημένες τις περισσότερες φορές
αίθουσες μπορούν να μας τα θυμίζουν ακόμα. Έχουν την ίδια εικόνα του Χριστού
πάνω από τον πίνακα, τις ίδιες χαλκογραφίες των ηρώων της Επανάστασης, τους
ίδιους χάρτες της Ελλάδας με το κενό γύρω από τα σύνορα, τη χώρα που πλέει στο
διάστημα. Σ’ αυτό το απολιθωμένο ντεκόρ οι καταληψίες προσθέτουν τις δικές
τους αλήθειες. Οι αίθουσες μοιάζουν να ψάχνουν τον ρόλο τους σε κατάσταση
αμηχανίας. Είναι χώροι μετάδοσης γνώσεων ή κάτι άλλο; Πώς τα βλέπουν οι
μαθητές; Τα αγαπούν ή τα μισούν; Σίγουρα τους αρέσει να τα «καταλαμβάνουν».
Αλλά τι νόημα έχει αυτό, έτσι κι αλλιώς τα Σχολεία δικά τους δεν είναι; Δεν
υπάρχουν προς χάριν τους; Ακόμα και οι καταπιεστικοί κανόνες τους δεν έχουν
θεσπιστεί με στόχο το δικό τους κέρδος; Και οι καθηγητές; Τι είναι για τους
καθηγητές τα Σχολεία; Υπάρχει ακόμα κάποια ικανοποίηση στη δουλειά τους,
κάποια επένδυση στον ρόλο τους ή τα έχουν χάσει όλα μέσα στα κύματα
αμφισβήτησης που συχνά παρασέρνουν άλλα πράγματα από αυτά που στοχεύουν; Αχ,
αν μπορούσατε να ξανακαθίσετε στα θρανία, θα τα κάνατε όλα αλλιώς, αλλά έλα
που ανήκουν τώρα σε άλλους τυχερούς, και δεν υπάρχει περίπτωση να τους πείσετε
για τις δικές σας ιδέες επενδύσεων.