ΜΑΤΙΕΣ Τουρισμός

Δεν μπορώ να καταλάβω: είμαστε στα μέσα του Οκτώβρη και οι ξένοι τουρίστες
εξακολουθούν να έρχονται – γιγαντιαία κύματα – στη χώρα μας! Φτου να μη τους
βασκάνουμε! Στη γειτονιά μου, στην Ακρόπολη, φτάνουν δέκα πούλμαν, αδειάζουν,
ξαναφορτώνουν νέα δρομολόγια. Πήχτρα οι άνθρωποι που παίρνουν την ανηφόρα για
τον Παρθενώνα…

Και δεν είναι μόνο Κινέζοι, πια. Μάλλον μειονότητα είναι οι Κινέζοι. Βλέπω
Γερμανούς, βλέπω Άγγλους, ακούω ιταλικά. Και μου κάνει εντύπωση και τούτο: δεν
είναι γέροι αυτοί που έρχονται. Είναι άνθρωποι μέσης ηλικίας, κυρίως – γύρω
στα 50, στα 55. Και υπάρχουν και αρκετοί νέοι. Όχι σχολιαρόπαιδα, αλλά
εικοσιπεντάρηδες και τριαντάρηδες. Ωραία πράγματα.

Βάλτε τώρα που γυρίζει. Περάστε κόσμε. Περάστε και δεν θα το μετανιώσετε.
Γιατί η Ελλάδα είναι όμορφη, τα νησιά της είναι τρέλα, η Αθήνα ψιλοβρωμάει σε
ορισμένα σημεία, αλλά δεν παύει να είναι μία από τις αρχαίες πρωτεύουσες του
κόσμου, που οι πάντες θέλουν να την επισκεφθούν.

Κι έχουν και την πλάκα τους ορισμένοι τουρίστες: στέκονται εκστατικοί μπροστά
σε κάτι σπηλιές, στου Φιλοπάππου, για ν’ ακούσουν τους ξεναγούς να τους λένε
το γνωστό παραμύθι: πως εδώ οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν φυλακίσει τον Σωκράτη
και κάποια στιγμή του έδωσαν να πιει το κώνειο, για να τον στείλουν στην
«απέναντι όχθη». Και φεύγουν οι ξένοι περίλυποι και οι ξεναγοί πανευτυχείς.
Και η ζωή τραβάει την ανηφόρα…

Είπα «ανηφόρα», αλλά ο λόφος του Φιλοπάππου, από τη μεριά που είναι η ταβέρνα
της Μίνας, δεν έχει απλώς ανηφόρα. Έχει παγίδες: χάλασαν τα σκαλοπάτια,
έσπασαν και πετάχτηκαν τα ξύλα που τα χώριζαν και όποιος ανεβαίνει προς το
πρώτο δρομάκι κινδυνεύει να γλιστρήσει και να φάει τα μούτρα του!

Πρέπει να ‘χω γράψει γι’ αυτό το θέμα παραπάνω από πέντε φορές, αλλά δεν
ιδρώνει το αυτί κανενός. Οι πάντες είναι αρμόδιοι και αναρμόδιοι (συγχρόνως)
για το δάσος και κανείς δεν απλώνει το χέρι του για να το βοηθήσει. Ευτυχώς
που δεν πετάχτηκε και κάνα σπίρτο το κατακαλόκαιρο, να τρέχουμε και να μη
φτάνουμε.

Και να ‘λεγες πως μας περισσεύει το πράσινο; Μερικά πευκάκια έχουμε, μερικά
πλατάνια, μερικές μουριές στους δρόμους κι από ‘κει και πέρα το Ζάππειο, το
Άλσος Παγκρατίου, το Πεδίον του Άρεως, του Καρέα κι αυτό είν’ όλο…