ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ήμουν κι εγώ

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Κρίσπης, Πάροδος Καλυβίων, Αμαλιάδα, γράφει:

«Διαβάζοντας στο “Βήμα” τις αναλύσεις διακεκριμένων συνεργατών της εφημερίδας,
έζησα άθελά μου τις ιστορικές ημέρες… πριν από 60 χρόνια, όταν 17 χρονών
τότε βρισκόμουν συγκυριακά στο Βερολίνο! Έζησα όπως ήταν επόμενο όλα τα
γεγονότα, όχι μόνο σαν απλός θεατής (τρομακτικοί βομβαρδισμοί, μάχες
πεισματικές και άγριες – Ρώσοι κατά των ναζιστών του Χίτλερ) και σαν από θαύμα
επέζησα και σήμερα πλέον, εξήντα χρόνια μετά, ένιωσα μια περίεργη ανατριχίλα.
Οι νεκροί μετριούνται πλέον με εκατομμύρια(!!) και από τις δύο πλευρές των
πολεμιστών και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν για τότε… πρωτοφανή!
Θυμάμαι, ακόμα, ότι ευρισκόμενος στα λεγόμενα καταφύγια (που ήταν απλώς τα
υπόγεια των τότε σπιτιών, τα οποία δεν είχαν όμως τις γνωστές σε μας
τσιμεντόπλακες, αλλά ξύλινες δοκούς που στηρίζονταν στους πέτρινους τοίχους 60
εκατοστών) άκουγα επί ώρες το βουητό των αμερικανικών βομβαρδιστικών που
περνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας, ώσπου να αδειάσουν το φονικό φορτίο τους!
Δεν είχες καμιά άλλη επιλογή… από το να περιμένεις τι θα σου συμβεί τα
επόμενα λεπτά!!

Θα πρέπει να αναφέρω ότι ο συχωρεμένος πατέρας μου είχε από το 1930
διευθυντική θέση σε γνωστή γερμανική εταιρεία και ήταν επόμενο να στείλει
εμένα και την αδελφή μου στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης! Όταν τον Οκτώβριο
του 1940 ξέσπασε ο πόλεμος (αρχικά με τους Ιταλούς και στη συνέχεια με τους
Γερμανούς που ήταν σύμμαχοί τους) το σχολείο μας έκλεισε και δεν
ξαναλειτούργησε έως το 1945! Με έκδηλη την ανησυχία μου για το μέλλον μου,
έβαλα τον πατέρα μου να ρωτήσει στα κεντρικά της Γερμανίας πώς μπορούσα να
συνεχίσω τη μόρφωσή μου εκεί! Ακούγεται πολύ παράλογη αυτή η σκέψη, όταν η
Ευρώπη τότε εφλέγετο από άκρη σ’ άκρη! Ήταν όμως η δική μου νεανική
επιπολαιότητα που παρέσυρε τον συχωρεμένο πατέρα μου σε κείνη την (τολμηρή και
παράλογη) ενέργεια! Θα προσθέσω μόνο ότι όταν έφτασε η μέρα να πάρω το τρένο
(μια βδομάδα ταξίδι μέσω Αυστρίας, γιατί στη Γιουγκοσλαβία πολεμούσαν οι
αντάρτες του Τίτο), η μητέρα μου η συχωρεμένη έκλαιγε απαρηγόρητα!

Δεν έχει έννοια να μπω σε λεπτομέρειες της περιόδου 1943-1945 γιατί θα γέμιζα
πολλές σελίδες! Θα αναφέρω μόνο πως κατά τη διάρκεια ενός βομβαρδισμού
(Απρίλιος 1945) κινδύνεψα να με εκτελέσουν στρατιώτες των SS, γιατί θεώρησαν
ότι “έκανα πλιάτσικο”, πράγμα που τιμωρούνταν με τυφεκισμό (μου είχε δώσει
ένας γείτονάς μου που τον βοήθησα να βγάλει από το φλεγόμενο μαγαζί του κάτι
βαριά πράγματα, μια σακούλα στρογγυλά ψωμάκια και μια κούτα τυρί για τοστ) και
θεώρησαν ότι τα είχα κλέψει στην αναμπουμπούλα του βομβαρδισμού! Γλίτωσα,
επειδή ήμουν ξανθός και μιλούσα (άπταιστα) τη γλώσσα τους και έτυχε να μην
οπλοφορεί κανείς τους, εισπράττοντας μια κλωτσιά στα οπίσθια και τρώγοντας
αρκετές γροθιές στο πρόσωπο! Μπρος στον θάνατο τη γλίτωσα φτηνά, αφού θα έχανα
τη ζωή μου που από τύχη δεν την έχασα σε τόσους βομβαρδισμούς!

Αυτά αναλογίσθηκα όταν διάβαζα το “Βήμα” και οι αναγνώστες σου θα συμφωνήσουν
ότι δικαιολογημένα ένιωσα ρίγη διαβάζοντας αυτό που εορτάζει ο κόσμος σήμερα,
για την Απελευθέρωση, γιατί δεν έζησε αυτό το δράμα της ανθρωπότητας και είναι
δύσκολο να ταυτιστεί με το πνεύμα των ημερών! Ποτέ πια (!) είναι το σύνθημα
των ημερών! Και με αυτό το σύνθημα θα μου επιτρέψεις να κλείσω τη σημερινή
εξιστόρηση».