ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παγιδευμένοι στη σύγκρουση

Αγρίεψαν τα πράγματα. Μέρες και μέρες στη Μητροπόλεως οι δάσκαλοι, να
συγκρούονται με αστυνομικούς, στην αρχή με αξιοπρέπεια, ύστερα με λιγότερη
αξιοπρέπεια, κι όλο και λιγότερη, χτες με τραυματίες. Κλειστά Δημοτικά,
κλειστά και Γυμνάσια και Λύκεια, μπορεί να γίνουν καταλήψεις στα Πανεπιστήμια.
Σαν να γίνονται τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα η σημαντική κατάκτηση του
σύγχρονου κόσμου, τα σχολεία για όλα τα παιδιά, ο πολυτιμότερος πολιτιστικός
θεσμός, η πεμπτουσία του διαφωτισμού, η υλοποίηση του ανθρωπισμού, σαν να
γίνονται αρένες, ρινγκ συγκρούσεων. Η κυβέρνηση θέλει να αποδείξει ότι είναι
πιο δυνατή. Προφανώς οι άνθρωποι δεν ξενυχτάνε από αγωνία για τα παιδιά που
χάνουν τόσα μαθήματα. Δεν τους σοκάρει το ότι παραβιάζεται η έννοια της
ισότητας των παιδιών στην εκπαίδευση, με τους μαθητές των δημοσίων να χάνουν
ένα μήνα. Δεν ενδιαφέρονται τι κάνουν οι γονείς με τα μικρά τους, που δεν
μπορείς και να τα αφήσεις μόνα στο σπίτι, ή να τους δώσεις ένα ταλιράκι να
πάνε βόλτα. Δεν τους αφήνει άγρυπνους το ερώτημα, τι συνέπειες θα έχει στη
σχολική καθημερινότητα αυτή η απεργία, το αν θα υποβαθμίσει την παρεχόμενη
εκπαίδευση. Θέλουν να παραδειγματίσουν τους εργαζόμενους, να μη νομίζουν
ότι… Θέλουν να φανούν δυναμικοί και αποφασιστικοί. Μπορεί να την πάτησαν σε
πολλά, αλλά με τους δασκάλους θα δώσουν μάθημα σταθερότητας. Κι από την άλλη,
οι δάσκαλοι μπαίνουν οικειοθελώς στο ίδιο καζάνι με καθηγητές, που έχουν άλλου
είδους ιστορία στις απεργίες τους, και με φοιτητές – εκεί κι αν έχουν άλλου
είδους ιστορία. Κάποιοι λείπουν εντελώς από την υπόθεση, οι μαθητές του
Δημοτικού, τα παιδιά των μη προνομιούχων που χάνουν το σχολειό τους. Αυτά
φαίνεται να τα έχουν όλοι ξεχάσει…