Πολιτευόμενοι και «φατσούλες»

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ είναι «φατσούλες». Άνδρες ή γυναίκες κοιτάζουν
χαμογελαστοί τους ψηφοφόρους από τα φυλλάδιά τους. Οι φωτογραφίσεις είναι
στυλιζαρισμένες και διορθωμένες στο πρόγραμμα του κομπιούτερ Photoshop για να
φύγουν τα σπυράκια ή τα ψεγάδια – λες και πρόκειται για εξώφυλλα
τηλεπεριοδικών.

Οι δημοτικές εκλογές του 2006 είναι ο απόλυτος θρίαμβος της κοινωνίας του
θεάματος επί της πολιτικής. Οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι έχουν εφόδιο μια
απαστράπτουσα οδοντοστοιχία. Και το νεαρόν της ηλικίας τους. Το πολύ να είναι
σαραντάρηδες. Με την πολιτική δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση. Πάνε οι εποχές που οι
πολιτευόμενοι έβγαιναν από τα φοιτητικά αμφιθέατρα ή τις πολιτικές νεολαίες.
Τώρα η κάλπη είναι λάιφ-στάιλ.

Μετά την εμφάνιση έρχονται τα επώνυμα. Αρκετά αναγνωρίσιμα ή ημιαναγνωρίσιμα.
Και αρκετοί ηθοποιοί ώστε να μπορέσει κανείς να γυρίσει ένα σίριαλ για το
τηλεοπτικό «prime time».

Η ΕΙΣΒΟΛΗ των «μπιούτιφουλ πιπλ» – των «ωραίων ανθρώπων» – στην
πολιτική δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Συμβαίνει και στο
εξωτερικό – και όχι μόνο σε τοπικές εκλογές. Στη Γαλλία, ο Νικολά Σαρκοζί
έφερε τον τραγουδιστή Τζόνι Χάλιντεϊ στη συνάντηση με τη νεολαία του κόμματός
του στη Μασσαλία. Στη Βρετανία, ο Τόνι Μπλερ συνήθιζε να καλεί τους ροκ σταρ
στην Ντάουνινγκ Στριτ.

Η διαφορά είναι πως σε άλλες χώρες οι πολιτικοί περιβάλλονται από αστέρες της
κοινωνίας του θεάματος. Τους χρησιμοποιούν. Στην Ελλάδα, οι «μπιούτιφουλ πιπλ»
κοντεύουν να αναλάβουν τα ηνία της δημόσιας ζωής. Αυτό γίνεται με πρωτοβουλία
των κομματικών ηγεσιών. Ένας ηθοποιός, ένας πρώην αθλητής, ένας αστέρας της
τηλεόρασης καλείται στον πολιτικό στίβο. Το μεγάλο ατού είναι η
αναγνωρισιμότητα. Αυτή φέρνει ψήφους. Σε περίπτωση εκλογής όμως, το αποτέλεσμα
είναι πενιχρό. Ελάχιστοι εκ των αστέρων που βρέθηκαν στη Βουλή έδειξαν κάποια
ικανότητα στην πολιτική. Το νομοθετείν τους είναι άγνωστη δραστηριότητα.
Αρκετοί εθεάθησαν να χάσκουν στα έδρανα. Κάποιοι δεν κατέβηκαν για δεύτερη
θητεία.

Η πολιτική δεν είναι εύκολη υπόθεση. Θέλει όραμα, λόγο, δυνατότητα σύνθεσης,
στρατηγική σκέψη, τακτική ευελιξία, αίσθηση δημοσίου συμφέροντος. Αυτά δεν
έχουν μεγάλη σχέση με ένα αναγνωρίσιμο όνομα ή μια καλή οδοντοστοιχία. Ακόμη
περισσότερο: η πολιτική δεν εξαντλείται στην εκλεξιμότητα.

ΚΑΙ η Μελίνα Μερκούρη; Εμβληματική φιγούρα του ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα, η
Μελίνα είναι στο βάθος του μυαλού των πολιτευόμενων ηθοποιών. Πέτυχε –
πράγματι – ως υπουργός Πολιτισμού. Απέτυχε όμως να εκλεγεί στον Δήμο Αθηναίων
κόντρα στον Αντώνη Τρίτση το 1990.

Ακόμη και η πιο επιτυχημένη περίπτωση μεταπήδησης από το πεδίο του Θέσπιδος
στον πολιτικό στίβο γνώρισε όρια. Και ο Ρόναλντ Ρέιγκαν; Ο Ρέιγκαν σταμάτησε
νωρίς να είναι ηθοποιός. Διατήρησε κάποιες από τις δεξιότητες της υποκριτικής,
αλλά ήταν επί δεκαετίες πολιτικός, ξεκινώντας από κυβερνήτης της Καλιφόρνιας,
μέχρι να φθάσει στο χρίσμα του προεδρικού υποψηφίου και να περάσει το κατώφλι
του Λευκού Οίκου. Ο Ρόνι ήταν πολιτικός.

Συμπέρασμα: η πολιτική δεν είναι καλλιστεία. Η ελληνική δημόσια ζωή χάνει σε
βάθος και ουσία, γίνεται εφήμερη και επιφανειακή υπόθεση, καθώς κατακλύζεται
από ωραίες φατσούλες.