ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απρογραμμάτιστα

Έπαιζε ένας φίλος τις προάλλες μουσική σε ένα κλαμπ και μας είχε πει να
περάσουμε. Θα περνούσαμε ή και όχι. Του είχα πει ναι. Θα κάνεις καμιά βόλτα
από εκεί απόψε; με ρωτάει φίλη νωρίτερα εκείνη μέρα. Της λέω, θα δούμε, μάλλον
ναι, αλλά δεν ξέρω. Μία ώρα, πριν από την ώρα που θα πηγαίναμε δεν έχω
αποφασίσει ακόμη. Τσιμπολογάω σταφύλια στο μπαλκόνι (υγρασία που έβγαλε δεν
λέγεται) και το σκέφτομαι. Μία ώρα μετά, έχω θέση δίπλα στον διάδρομο στο
cinepolis στους «Σκληρούς του Μαϊάμι». Δεν το αποκλείω αργά να περάσουμε μια
βόλτα και από τις μουσικές, αλλά ας μην κάνουμε πρόγραμμα.

Είναι ψευδαίσθηση, το ξέρω, αλλά θα την κρατήσω όπως κράτησα το παλιό μπουφάν
το καφέ και ήρθε τελικά στη μόδα. Και η ψευδαίσθηση είναι και υπεράνω μόδας.
Νομίζω. Όπως το να νομίζεις πως δεν έχεις πρόγραμμα, πως ορίζεις εσύ τον χρόνο
– που έτσι κι αλλιώς δεν ορίζεται – αλλά λέμε τώρα, κατά κάποιο τρόπο μια
προσπάθεια αξίζει. Να διατηρώ το δικαίωμα να μπορώ να αποφασίζω στο παρά πέντε
και στο παρά ένα να αλλάζω διάθεση και να μην με ζαλίζει το σύμπαν γιατί δεν
ξέρω τι θέλω, τι μ’ αρέσει, τι δεν μ’ αρέσει και τι θα φάμε για βράδυ. Και οι
άλλοι που ξέρουν, δηλαδή, τι κατάλαβαν;

Θέλω να βρίσκω εισιτήρια την τελευταία στιγμή και καλή θέση (αυτό μπορώ και να
το ρισκάρω κιόλας, δεν τα ‘χεις όλα, αυτό είναι σίγουρο) επίσης σε όλο αυτό το
απρογραμμάτιστο καλό είναι να έχεις και έναν σύμμαχο, που θα ξέρει τι κατά
βάθος σ’ αρέσει (yes darling). Και σε τελική ανάλυση, ελπίζω να μην
προκαλείται και καμιά γενική αναστάτωση, αν δεν θέλω να ξέρω ακριβώς τι θα
κάνω την παραμονή των Χριστουγέννων. Εξάλλου όλοι αυτοί που ξέρουν έχουν ήδη
κλείσει για τις γιορτές, γιατί δεν αφήνουν τέτοιες βραδιές στο έλεος της
τελευταίας στιγμής – είναι εκείνοι που αποσυντονίζονται στην ανατροπή, γιατί
όπως και να το κάνεις δεν είναι και το καλύτερο να παίζει κανείς με τα σχέδιά
σου. Ούτε και εμένα που δεν κάνω πρόγραμμα μ’ αρέσει αυτό, να εξηγούμεθα, αλλά
τουλάχιστον παίρνω εκδίκηση όταν τα ανατρέπω εγώ πρώτη.