ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σκηνικό του κέντρου

Κάθε ημέρα μπροστά στο Παλλάς, το τοπίο αλλάζει. Πυρετωδώς ετοιμάζεται να
ξανανοίξει, τις ημέρες που θα έρθει το φθινόπωρο επίσημα, και αντιβοούν τα
μηχανήματα που γυαλίζουν, καρφώνουν, καθαρίζουν, κάνουν τα φινιρίσματα.
Σηκώνεται σύννεφο η μαρμαρόσκονη και όταν πέφτει, μπορεί κανείς να δει
καινούργια σιντριβανάκια, καλντερίμι σούπερ λουξ, αυτό το άγριο που
καταστρέφει τακούνια και γυναικείες ισορροπίες ανελέητα, και παγκάκια με ξύλο
τικ, αντάξιο παραθαλάσσιου ξενοδοχείου. Σκηνικό πολυτελείας αναδύεται στη
Βουκουρεστίου, μαγαζιά με πανάκριβα ρούχα άνοιξαν κιόλας τριγύρω, κάτι από
Παρίσι των Ωραίων συνοικιών προσφέρεται στους τραπεζικούς υπαλλήλους, τους
μόνους που απέμειναν από τη μεσαία τάξη να δουλεύουν ακόμα στο Κέντρο. Α! ναι,
και μερικών υπουργείων. Δεν πρόλαβαν βέβαια να βγάλουν τις κορδέλες των
συνεργείων καθαρισμού και γέμισε ο τόπος παρκαρισμένα μηχανάκια. Έκλεισε το
πέρασμα από τη βόρεια πλευρά του πεζόδρομου στη νότια. Γιατί τα μηχανάκια
θεωρούν ότι είναι διαφανή, άυλα, χώνονται παντού χωρίς να υποψιάζονται ότι
μπορεί να προκαλέσουν πρόβλημα, εφόσον δεν είναι αυτοκίνητα. Πρέπει να είναι
ευτυχείς οι τραπεζοϋπάλληλοι και οι υπάλληλοι των υπουργείων που κυκλοφορούν
στην περιοχή, καθώς και οι τουρίστες και όσοι αργόσχολοι θελήσουν να κάνουν
βόλτα στην πόλη για να τη χαρούν, επειδή όλοι αυτοί με τα μηχανάκια δεν έχουν
αυτοκίνητα, να τους ευγνωμονούν που κλείνουν μόνο έτσι τον πολυτελή πεζόδρομο,
ο οποίος φαντάζει κάπως κάλπικος στην παραμελημένη πόλη. Τον ξαναφέρνουν στα
ίσα του, σαν να λέμε – να μην ξεχνιόμαστε και πού βρισκόμαστε. Μπορεί να
ξαναπλάστηκε με ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση το Μετοχικό Ταμείο Στρατού, να
αναδεικνύει την έννοια ζωντανού ιστορικού κτιρίου, να πουλάνε στη γωνία
μεταξωτά μαντίλια με 700 ευρώ, αλλά στην Αθήνα βρισκόμαστε βρε αδερφέ, μην
τρελαθούμε κιόλας.