ΜΑΤΙΕΣ Υποψήφιοι…

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια. Καμιά εικοσαριά, βαριά βαριά. Τότε, λοιπόν,
όποτε πηγαίναμε να ψηφίσουμε στην Ένωση Συντακτών για να εκλέξουμε το
συμβούλιο του σωματείου, πολλοί υποψήφιοι σύμβουλοι μας περίμεναν έξω από το
κτίριο της ΕΣΗΕΑ, στην Ακαδημίας, μπροστά στην πόρτα, στα σκαλιά, ίσαμε πάνω,
στην αίθουσα της ψηφοφορίας, και μας χαιρετούσαν με χαμόγελα, με φιλικά
χτυπήματα στον ώμο και μας ρωτούσαν με θερμό ενδιαφέρον – που ποτέ άλλοτε δεν
εκδηλωνόταν – για τα οικογενειακά μας, τα επαγγελματικά μας, ακόμη και τα
προσωπικά μας.

Ο μακαρίτης ο Πηλιχός είχε αηδιάσει με αυτή την κατάσταση, όπως όλοι μας. Σε
κάποιες αρχαιρεσίες, λοιπόν, κρέμασε δυο χαρτόνια – ένα στο στήθος του και ένα
στην πλάτη του – πάνω στα οποία είχε γράψει: «Δεν γνωρίζω κανέναν σας. Δεν
χαιρετάω κανέναν σας. Όποιος με πλησιάσει, δεν πρόκειται να τον ψηφίσω. Πάρτε
δρόμο από μπροστά μου!». Κι έτσι έφτασε ανενόχλητος έως την κάλπη.

Το τι τραβάω τούτες τις ημέρες, δεν λέγεται (και είμαι βέβαιος ότι τα ίδια θα
τραβάτε κι εσείς). Ανοίγω, αίφνης, το πρωί το γραμματοκιβώτιό μου για να πάρω
την αλληλογραφία μου και αντί για επιστολές βρίσκω φέιγ βολάν με άγνωστες,
κατά κανόνα, φάτσες. Διαβάζω τα ονόματα. Άγνωστα επίσης! Και από κάτω ένα σωρό
από «θα», μαζί με ένα φλύαρο, γεμάτο «επιτεύγματα» και «διακρίσεις»
βιογραφικό. Και φωτογραφίες, φυσικά, στα πολύχρωμα «δίπτυχα», πλάι στον Νικήτα
και τον Παπανδρέου, από κάποια εκδήλωση.

Εν τω μεταξύ στη γειτονιά μου, 50 μέτρα από την Ακρόπολη, τα σκουπίδια (ένα
βουνό!) βρωμοκοπάνε. Και κανείς δεν έρχεται να τα μαζέψει! Θα… τα μαζέψουν,
φυσικά, αυτοί που θα κάνουν κουμάντο στον δήμο μετά τις 15 Οκτωβρίου!!! Η ίδια
ιστορία, χρόνια και χρόνια. «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε/ μα τα σκουπίδια
μένουν…».

Μου τηλεφώνησε προ ημερών μια κοπέλα (πού βρήκε το τηλέφωνό μου;). Πνιγόμουν
στη δουλειά. «Ορίστε, παρακαλώ…» – «Ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος κύριος
Τάδε, θα μιλήσει το απόγευμα, ώρα 7, στο καφενείο Χ και θέλει να ‘ρθείτε…» –
«Και ποιος είναι αυτός ο κύριος;» – «Δεν γνωρίζετε τον κύριο Τάδε;» – «Όχι» –
«Κακώς! Ευκαιρία να τον γνωρίσετε σήμερα, στην εκδήλωσή του!..».

Αυτά! Και πού είμαστε ακόμα… Τα επόμενα εικοσιτετράωρα δεν θα παίρνουμε
ανάσα από τηλεφωνήματα, προσκλήσεις, παρακαλετά και πιέσεις. Και τα σκουπίδια
θα εξακολουθούν να βρωμοκοπάνε…