Δρόμοι

Ο Πάντρεκ ΜακΚότερ…

… είναι πρώην στέλεχος του IRA, αλλά σήμερα δουλεύει ως ξεναγός στο Δυτικό
Μπέλφαστ. Η ιδέα ανήκει στην Coiste Na Niarchimi, μια οργάνωση που γεννήθηκε
το 1998, μετά τις συμφωνίες του Στόρμοντ που προβλέπουν κοινή διοίκηση των δύο
Ιρλανδιών σε ορισμένους τομείς, καθώς και τη συγκρότηση μιας ημιαυτόνομης
κυβέρνησης. Τα πρώην στελέχη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού επιθυμούσαν
τη δημιουργία μιας οργάνωσης που θα τους επέτρεπε να επανενταχθούν στην
κοινωνία. Με μια ξενάγηση την ημέρα, που κοστίζει 8 λίρες, η Coiste προτείνει
στους τουρίστες να ανακαλύψουν την ταραγμένη ιστορία της πόλης.

Ένθερμος…

… υποστηρικτής των ειρηνευτικών συμφωνιών, ο Πάντρεκ έμεινε δεκαπέντε χρόνια
στη φυλακή. Για πρώτη φορά φυλακίστηκε σε ηλικία 18 ετών, για διάρρηξη ενός
αυτοκινήτου. «Ήταν η εποχή του dirty protest, της βρώμικης διαμαρτυρίας», λέει
στην απεσταλμένη της «Φιγκαρό». Το 1975, η Αγγλία αφαίρεσε από τους
κρατουμένους του IRA το καθεστώς του πολιτικού κρατουμένου και τους φυλάκισε
μαζί με τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Εκείνοι αρνήθηκαν τότε
να βάλουν τη στολή της φυλακής και ντύνονταν μονάχα με μια κουβέρτα. Στη
διάρκεια του «dirty protest», σταμάτησαν να καθαρίζουν τα κελιά τους και
γέμισαν τους τοίχους με τα περιττώματά τους. «Μια χειμωνιάτικη μέρα, βρέθηκα
ολόγυμνος στο ύπαιθρο», θυμάται ο Πάντρεκ. «Εκείνη την εποχή ήμουν πιστός
καθολικός, κι επειδή αρνήθηκα να βγάλω τον σταυρό που είχα κρεμασμένο στον
λαιμό μου, ο δεσμοφύλακας μού τον έβγαλε με τη βία». Αργότερα, η ποινή του
αυξήθηκε κατά δέκα χρόνια επειδή απάντησε στα πυρά της αστυνομίας.
Τραυματίστηκε βαριά, όπως και ένας από τους φίλους του.

Η Γαλλίδα…

… δημοσιογράφος έλαβε μέρος σε μια από αυτές τις ξεναγήσεις, που ξεκίνησε
υπό βροχή από το Falls Road, τη μεγάλη καθολική αρτηρία του Δυτικού Μπέλφαστ.
Στους τοίχους μπορούσε να διαβάσει κανείς συνθήματα όπως «Brits out» και
«Nazis out». Τα αυτοκίνητα περνούσαν με ταχύτητα. Για να προφυλαχθούν από τη
βροχή, οι τουρίστες χώθηκαν στα «black taxis», τις μαύρες λιμουζίνες που
καθιερώθηκαν τη δεκαετία του ’70 για να εξασφαλίζουν την ακεραιότητα των
Ρεπουμπλικανών και να επιτρέπουν στα παιδιά τους να πηγαίνουν με ασφάλεια στο
σχολείο. Σ’ έναν τοίχο μπορεί να δει κανείς μια αφίσα απ’ αυτές που
εμφανίζονταν στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’60: «No blacks, no dogs, no irish»
(Όχι στους μαύρους, όχι στους σκύλους, όχι στους Ιρλανδούς). Αλλού, αφίσες
αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Στο παμπ Murphy’s…

… οι Ιρλανδοί βλέπουν ποδόσφαιρο στην τηλεόραση. Στους τοίχους, πλαισιωμένες
με μια μαύρη κορδέλα, οι φωτογραφίες νεαρών εθελοντών του IRA, που «σκοτώθηκαν
στη μάχη». Οι περισσότεροι ήταν κάτω των 20 ετών. Έξω, ένα τεράστιο πανί
καλύπτει έναν τοίχο με τα πορτρέτα των δέκα απεργών πείνας που πέθαναν το
1981. Επικεφαλής της απεργίας, που είχε στόχο την αναγνώριση του καθεστώτος
του πολιτικού κρατουμένου, ήταν ο Μπόμπι Σαντς. Η τότε πρωθυπουργός Μάργκαρετ
Θάτσερ αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, χαρακτηρίζοντάς τους
«τρομοκράτες».