Αυτό το θέαμα μας αξίζει;

Πρεμιέρα έκανε η Τατιάνα Στεφανίδου με δύο ανθρώπινα κουβάρια στον καναπέ της, για να πλέξει θέαμα δυστυχίας και φρίκης

Ένα ανθρώπινο κουβάρι, μαυροντυμένο, μια γυναίκα σκυφτή, ζαρωμένη, πού και πού
τα χέρια σκεπάζουν το πρόσωπο. Απόγνωση; Ντροπή;

Η φωνή δίπλα της αμείλικτη. Η Ευαγγελία έκανε μια πράξη που δεν τη χωράει ο
νους του ανθρώπου, σκότωσε το ίδιο της το παιδί…

Είναι η φωνή της Τατιάνας Στεφανίδου, που κάνει την εντυπωσιακή πρεμιέρα της
εκπομπής της «Αξίζει να το δείτε» στον Ant1, με την ιστορία μιας μάνας που
χτύπησε θανάσιμα το μωρό της, της Ευαγγελίας Βλαχιώτη. Δικάστηκε, τιμωρήθηκε,
στη φυλακή γέννησε ένα ακόμη παιδί, που οι Αρχές το έδωσαν σε ανάδοχη
οικογένεια. Τώρα το θέλει πίσω.

Στον καναπέ η Τατιάνα, στητή, με πουκάμισο ανοιχτό στο ντεκολτέ ώς εκεί που
επιτρέπει το ανθρώπινο δράμα δίπλα της, το οποίο ξετυλίγει αργά, βασανιστικά –
μήπως να πούμε ηδονικά; Είναι η ίδια τηλεόραση που έχει υπηρετήσει και ο
Ανδρέας Μικρούτσικος.

Μόνο που η εκπομπή της Τατιάνας έχει πλούσια παραγωγή, βίντεο με την Ευαγγελία
στο χωριό της, πρωταγωνίστρια της ζωής της, στο φυσικό ντεκόρ, δίπλα στο
ποτάμι, στη βρύση να σκύβει για νερό, ενώ κοντινά πλάνα δείχνουν τα βουρκωμένα
μάτια. Δραματική μουσική επιτείνει την αίσθηση του τραγικού. Αποκορύφωμα,
πλάνο με την Ευαγγελία να χαϊδεύει τη φωτογραφία του πεθαμένου μωρού της και
να τραγουδάει με λυγμό «νάνι… νάνι το μωρό μου…».

Ραγίζουν καρδιές. Στο στούντιο πλάνα από το κοινό προσθέτουν πινελιές
συγκλονισμού με πρόσωπα κυριών που κλαίνε, σκύβουν το κεφάλι σαν να μην
αντέχουν όσα ακούν.

Τίποτε πιο θεαματικό από το ακραίο ανθρώπινο πάθος, τίποτε πιο απολαυστικό από
το θέαμα της αδυναμίας και της απόγνωσης, ολόκληρο εκεί στον καναπέ της
Τατιάνας.

Στη μια άκρη ο πατέρας. Πρώτος αυτός απαντάει στις ερωτήσεις. «Την αγαπάς;»,
«Ναι». «Κοιμάσαι με μια γυναίκα που σκότωσε το ίδιο σου το παιδί;». Ανελέητη.

Περισσότερο απέναντι στην Ευαγγελία. Παρουσιάζει την ιστορία της με θεατρικές
παύσεις: «Η Ευαγγελία έκανε μια πράξη… που… δεν τη χωράει ο νους του
ανθρώπου… σκότωσε το ίδιο της το παιδί…».

Μόνο στύβοντας τις ψυχές που προσφέρονται βγαίνουν οι ανθρώπινοι χυμοί
για τη γρανίτα της τηλεθέασης.

«Κοίτα τον Γιάννη πίσω σου, πώς μπόρεσες να χτυπήσεις αυτό το αγγελούδι μέχρι
θανάτου».

Στο βίντεογουολ η φωτογραφία του μωρού είναι το μόνιμο φόντο των φρικιαστικών
αφηγήσεων: «Το χτύπησα… έκλαιγε». «Πού το χτύπησες;». «Το πάτησα με το πόδι
μου». «Το πάτησες πολλές φορές; Το πάτησες εδώ στο στήθος;».

«Δεν πέθανε αμέσως, το ‘βαλα στην κούνια, το σκέπασα, πήγα να κάνω δουλειές
που είχα και μετά γύρισα, δεν κουνιόταν, είχε πεθάνει…».

«Το μωρό πρέπει να σφάδαζε, πρέπει να έβγαζε αίμα…», επιμένει στη μακάβρια
λεπτομέρεια η Τατιάνα, γιατί η τραγωδία πρέπει να έχει όλες τις δέουσες
εικόνες για να συγκλονίσει.

Οι δυο γονείς στον καναπέ σκυφτοί. Η απόλυτη εικόνα της ενοχής. Όχι
μόνο της μάνας για το έγκλημα. Πάνω απ’ όλα είναι και οι δύο ένοχοι για την
αδυναμία τους που ξεχειλίζει από την κουρασμένη μορφή της φτώχειας, της
άγνοιας, της ψυχικής σύγχυσης.

Ανθρώπινα κουρέλια που με τον σπασμό της δυστυχίας τους κέρδισαν μια αναλαμπή
χρησιμότητας, τη μόνη που τους αναγνωρίζεται – να γίνουν προϊόντα για
τηλεριάλιτι.

Ευτυχώς υπάρχουν πιο δυστυχισμένοι

«Ειδεχθές έγκλημα», «σύγχρονη Μήδεια», ήταν οι εκφράσεις που συνόδευαν κάθε
αναφορά στην Ευαγγελία. Το έγκλημα συνέβη. Η Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί. Έγινε
θύτης. Γίνεται θύμα. Αρκεί το θέαμα της τραγωδίας. Η επιθυμία της έκθεσης του
ζεύγους δικαιώνει την εκπομπή, δικαιώνει την τηλεόραση που υπηρετεί τη
σκοτεινή δόξα της δυστυχίας προς τέρψιν των τυχερών.

Καλείται ο ψυχολόγος της εκπομπής ο κ. Μπούκουρας, όπως επιβάλλει το
τελετουργικό της τηλεοπτικής απόσταξης δυστυχιών, να ολοκληρώσει τη
διαδικασία. «Θέλετε να πάρετε το άλλο σας παιδί; Και πώς θα το μεγαλώσετε.
Έχετε όνειρα γι’ αυτό;». «Ε, να, να πάει σχολείο και να βρει μια δουλειά»,
ψελλίζει το κουβάρι-πατέρας.

Και η εκπομπή έκλεισε με μια ακόμη πρόσκληση της Τατιάνας γι’ αυτά που θα μας
δείξει και «Αξίζει να δούμε». Μα φυσικά, αξίζουμε αυτά τα θεάματα ακραίας
ανθρώπινης εξαθλίωσης. Μας ανακουφίζουν με τον οίκτο και την περιφρόνηση που
προκαλούν για παρίες, προσφέρουν την απόλαυση τού «υπάρχουν και χειρότερα».