Τα κανάλια και η υποδοχή

Ο κ. Ιωάννης Στεφανίδης, φοιτητής, γράφει για την υπερβολή των καναλιών
κατά την επιστροφή της εθνικής ομάδας μπάσκετ:

«Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά έξι κανάλια κάλυπταν ταυτόχρονα το
γεγονός της χρονιάς, προς μεγάλη απογοήτευσή μου.

“Είμαστε πρωταθλητές κόσμου. Ανεβήκαμε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Δώσαμε
ένα ηχηρό μήνυμα στον κόσμο”, ανήγγελλαν συνεχώς οι δημοσιογράφοι σε μια
προσπάθεια να εξαντλήσουν τον νεκρό τηλεοπτικό χρόνο, έως ότου ετοιμαστούν οι
πρωταγωνιστές της βραδιάς να κάνουν ένα σχόλιο και να τους απονεμηθεί το
βραβείο.

Σαράντα πέντε λεπτά και βάλε κράτησε το έκτακτο δελτίο. Βέβαια κάποια
τηλεοπτικά κανάλια συνέχισαν να προβάλουν τα ίδια και στο νυχτερινό δελτίο
ειδήσεων που ακολούθησε, αλλά ποιος νοιάζεται τώρα για άλλες ειδήσεις…

Η αγανάκτησή μου οφείλεται στο ότι δίδεται τόση μεγάλη έκταση από τα μέσα
μαζικής επικοινωνίας και ειδικά από την τηλεόραση. Η τέταρτη εξουσία, δεν θα
έπρεπε να αναλώνεται σε ζητήματα που δεν άπτονται άμεσα της καθημερινότητας
των Ελλήνων. Όχι πως θα έπρεπε να τα παραλείπει. Αντίθετα μάλιστα. Όλα είναι
καλοδεχούμενα, μέχρι ένα όριο βέβαια. Αυτό το όριο είναι που θα πρέπει
επιτέλους, η τηλεόραση να θέσει πρώτα και όχι να παρακολουθούμε για τρεις
μέρες και να αναλύουμε στα παράθυρα των ειδήσεων τι έφταιξε και δεν πήραμε το
χρυσό».

Η κ. Μαρία Καλλιαμπάκου σχολιάζει τα δημοσιεύματα της εφημερίδας στις
5.9.2006:

«Θεωρώ το χθεσινό δημοσίευμα σχετικά με την εθνική ομάδα μπάσκετ απαράδεκτο.
Απαράδεκτες φωτογραφίες, απαράδεκτος τίτλος.

Ήταν κοινά παραδεκτό ότι η Ελλάδα έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ, αλλά εσείς
μείνατε στον αγώνα που δεν έπαιξε!».