ΜΑΤΙΕΣ «Τεσσάρες»…

Τον παίκτη που ήταν ατάλαντος και έκανε λάθη, μονίμως, στα ματς, εμείς των
γηπέδων, τον λέγαμε παλιά «κρέας». Οι νεώτεροι – από το ’90 και δώθε – τον
λένε «παλτό». Και τον πολυδιαφημισμένο προπονητή, που αποδεικνύεται νούλα,
«αμπέχονο». Κι έχουμε πολλά «αμπέχονα» στην Ελλάδα. Και «παλτά». Που θα
μπορούσαν να γεμίσουν όλα τα καταστήματα «νεωτερισμών» της Αθήνας.

Δεν θα πω ονόματα, γιατί είναι νωρίς ακόμα – οι ποδοσφαιριστές έχουν πολύ λίγα
παιχνίδια στα πόδια τους και οι προπονητές ψάχνουν και ψάχνονται. Θα πω, όμως,
τούτο: το ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως συνήθως, είναι ένα μάτσο χάλια. Απόδειξη –
ας το πάρουμε και ως «προκαταβολή» – τα αποτελέσματα των ελληνικών ομάδων στις
διεθνείς διοργανώσεις.

Ο Ολυμπιακός των δισεκατομμυρίων έφαγε μια ξεγυρισμένη «τεσσάρα». «Τεσσάρα»
άρπαξε και η Ξάνθη των «πρωτοποριακών εγκαταστάσεων» κ.λπ. Μια «τριάρα»
τσέπωσε και η ΑΕΚ, που κατέβηκε, λέει, στο πρωτάθλημα, με μεγάλες φιλοδοξίες!
Έχασε, φυσικά, και ο Ατρόμητος. Και ο μόνος που κατάφερε να νικήσει, ήταν ο
Ηρακλής του Κωφίδη και των χιλίων προβλημάτων…

Ο Σουηδός προπονητής του Παναθηναϊκού – «μπάτζετ» δισεκατομμυρίων κι εδώ –
παραλίγο να λιντσαριστεί στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο! Γιούχα από φιλάθλους,
επίθεση, ροχάλες, καρέκλες, πέτρες. Δεν είμαι, βέβαια, φίλαθλος, που συμφωνεί
με αυτές τις πρακτικές. Αλλά ο κόσμος που πληρώνει και τον φλομώνουν στα «θα»,
κάποια στιγμή φτάνει στο αμήν. Δεν είναι δυνατόν, να είσαι κοτζάμ
Παναθηναϊκός, να παίζεις στην Ελλάδα, αντίπαλός σου να είναι η παγκοσμίως
άγνωστη Μέταλουργκ Ζαπορίζιε και να σέρνεσαι!

Η ΑΕΚ… Ο τεχνικός της μοιάζει περισσότερο με καθηγητή της Ιατρικής, παρά με
προπονητή. Όλο λόγια είναι. Και στην πράξη; Βάζει τον νεαρό Καπετάνο στα χαφ,
με τη Μίλαν (!), αφήνει στον πάγκο τον Λαγό, που τον διεκδικούσαν όλες οι
ομάδες το καλοκαίρι, επιμένει να χρησιμοποιεί τον αριστεροπόδαρο αυτό παίκτη
στη δεξιά πτέρυγα, τραβάει τον πρώτο σκόρερ της ομάδας, τον Λυμπερόπουλο, πίσω
και… απορεί που η ομάδα του δεν μπορεί να σταυρώσει γκολ!

Ο Σόλιντ… Του ‘χει δώσει ο Κόκκαλης τα πάντα. Στη διάθεσή του βρίσκεται ένας
από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου. Τα λεφτά πέφτουν αράδα. Ο κόσμος
γεμίζει το γήπεδο και είναι ενθουσιώδης. Και ο Ολυμπιακός τρώει δυο γκολ για
πλάκα, στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Και τα
«παπαγαλάκια», ολόγυρα, λένε και ξαναλένε, «ομαδάρα η Βαλέντσια – δεν
παίζεται!».

Το ποδόσφαιρο είναι σοβαρό άθλημα. Θέλει προσοχή, βάθος, εξαίρετη φυσική
κατάσταση, επαγγελματισμό. Δύσκολες προϋποθέσεις για μια χώρα όπως η Ελλάδα.
Και μη μου πείτε για το 2004: δυο φορές κατέβηκε ο Θεός από τον ουρανό. Τη μια
ως Χριστός και τη δεύτερη στο «ευρωπαϊκό» της Πορτογαλίας.