ΡΙΠΕΣ Κρύβονται

ΚΑΝΕΙΣ δεν πιστεύει ότι οι υπουργοί που βγαίνουν εκτεθειμένοι από την
υπόθεση των «κουμπάρων» έχουν άμεση ή έμμεση εμπλοκή στο σκάνδαλο. Και πάντως
δεν υπάρχουν χειροπιαστά στοιχεία για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο.

ΟΠΩΣ και κανείς δεν θεωρεί ότι η κυβέρνηση η σημερινή, ή οι
προηγούμενες, υποθάλπει συνειδητά τη διαφθορά ή δεν θέλει να πάρει
αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπισή της. Και μόνο για λόγους πολιτικού
κόστους θα ήταν όλοι ευτυχείς αν μπορούσαν να την αντιμετωπίσουν.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως το πρόβλημα δεν εξαρτάται από τις καλές προθέσεις
κανενός. Συχνά μάλιστα, ανεξαρτήτως προθέσεων, οι κυβερνήσεις καταλήγουν να
πριμοδοτούν τη διαφθορά όταν για παράδειγμα καταργούν την αξιοκρατία και
επιβάλλουν τον κομματισμό στη Δημόσια Διοίκηση για να εξυπηρετήσουν τους
δικούς τους.

ΕΤΣΙ ή αλλιώς η πολιτική ευθύνη για τη διαφθορά βαρύνει την εκάστοτε
κυβέρνηση. Πόσο μάλλον στην υπόθεση της ΜΕΒΓΑΛ, στην οποία εμφανίζονται να
συμμετέχουν εξέχοντα μέλη της Νέας Δημοκρατίας, διορισμένα από τη σημερινή
κυβέρνηση και με υψηλές διασυνδέσεις.

ΘΑ περίμενε λοιπόν κανείς ότι τα κυβερνητικά στελέχη που εμφανίζονται
στα κανάλια για να υπερασπιστούν τις κυβερνητικές απόψεις θα είχαν τουλάχιστον
την ευθιξία να ζητήσουν συγγνώμη. Όπως για παράδειγμα ο κ. Παπαθανασίου, ο
οποίος βαρύνεται επιπλέον με το ότι κάτω από τη μύτη του – τρόπος του λέγειν –
στήθηκε το κύκλωμα των εκβιαστών. Τι βρήκε να απαντήσει στις αιτιάσεις της
αντιπολίτευσης; Ένα περιφρονητικό «πού πας ρε Καραμήτρο».

ΣΕ άλλους πολιτισμούς συνήθιζαν να κάνουν χαρακίρι. Στην Ευρώπη
συνηθίζεται ο αρμόδιος υπουργός να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη, συχνά και
να παραιτείται. Στη νέα διακυβέρνηση απλώς κρύβονται πίσω από τις ύβρεις!