ΜΑΤΙΕΣ Λαϊκισμός

Σαββατόβραδο. Παρακολουθώ ειδήσεις σε κάποιο κανάλι. Ο Καραμανλής μιλάει στο
«Βελλίδειο» για τα οικονομικά της χώρας, ενώ στα πέριξ μαίνονται οι οδομαχίες
μεταξύ διαφόρων νεαρών – κατά το πλείστον – και αστυνομικών. Έχει προηγηθεί
ένα «ντου» εναντίον της Μαριέττας από αδιόριστους – κι αυτό ακριβώς το θέμα
συζητιέται στο δελτίο ειδήσεων. Εκπρόσωπος των υπαλλήλων που επιτέθηκαν στην
υπουργό Παιδείας και την «έκραξαν», μια κοπέλα 27-28 ετών. Κάποιος από το
πάνελ μιλάει για προσχεδιασμένα επεισόδια που τα προκάλεσαν αντίπαλοι της Νέας
Δημοκρατίας, αλλά η κοπέλα του κόβει τον βήχα: «Κύριε, ανήκω στην ΟΝΝΕΔ».

Πετιέται τότε ο γνωστός βουλευτής της Ν.Δ., Γεωργιάδης, και λέει ότι «η
κυβέρνηση δεν κάνει διακρίσεις. Προκειμένου να διορίσει κάποιον, δεν επιλέγει
τον ΟΝΝΕΔίτη και αφήνει στον δρόμο τον ΠΑΣΟΚο». Και ύστερα: «Ποιο είναι το
αίτημα εκείνων που εκπροσωπείτε;». Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: «Να ξαναπιάσουμε
δουλειά. Ήμασταν αναπληρωτές και μας πάνε για ωρομίσθιους!» – «Πόσα παίρνατε
ως αναπληρωτές;», ρωτάει ένας συντάκτης – «Χίλια εκατό ευρώ…» – «Και πόσα θα
παίρνετε ως ωρομίσθιοι;» – «Διακόσια πενήντα».

Αίσθηση στο πάνελ. Και σιωπή. Που την κόβει άλλος δημοσιογράφος, λέγοντας κάτι
πολύ σοβαρό: «Η κοπέλα αγωνίζεται για το ψωμί της. Υπερασπίζεται τη δουλειά
της. Η κοπέλα πεινάει!». Και ο Γεωργιάδης, με βαρύγδουπο ύφος, απαντάει:
«…Πεινάει! Το ψωμί της! Αυτά είναι λαϊκισμοί, κύριε! Ο λαϊκισμός μας έφερε
σ’ αυτό το χάλι…».

Το θέμα μου, βέβαια, δεν είναι ο Γεωργιάδης. Το θέμα μου είναι η λέξη
λαϊκισμός. Που όλοι οι πολιτικοί την έχουν κάνει… καραμέλα. Και,
μόλις δεν μπορούν να αντικρούσουν με επιχειρήματα τον συνομιλητή τους, την
βγάζουν απ’ το στόμα τους και… καθαρίζουν!

Για να συνεννοηθούμε: μια εργαζόμενη παίρνει 1.100 ευρώ τον μήνα και μ’ αυτά
πορεύεται – νοίκι, ντύσιμο, φαγητό, ναύλα. Και υπάρχει κίνδυνος τα 1.100 να
γίνουν 250. Οπότε, η εργαζόμενη αυτή θα χάσει τ’ αυγά και τα καλάθια. Είναι,
λοιπόν, λαϊκισμός το να βγει στην τηλεόραση και να πει τον πόνο της; Και
αποτελεί λαϊκισμό το να πάρει το μέρος της, στην κουβέντα, ένας δημοσιογράφος
και να τονίσει ότι η εργαζόμενη αυτή, με τα 250 ευρώ, θα πεινάσει;

Είπαμε: το θέμα μου δεν είναι ο Γεωργιάδης. Είναι ο κάθε Γεωργιάδης, του κάθε
κόμματος, που ανακάλυψε τη λέξη «λαϊκισμός» – δεν ήταν σε χρήση πριν από 20-25
χρόνια – και την χρησιμοποιεί όποτε αισθάνεται πως βρίσκεται σε δύσκολη θέση.
Γι’ αυτό, θα ‘λεγα στον παλιό μου φίλο, Απ. Σταύρου, να μαζεύει κάπου κάπου
τους νεοδημοκράτες βουλευτές και να τους λέει ότι με τις κορόνες περί
λαϊκισμού δεν κερδίζουν τίποτα. Και το ίδιο να κάνει και ο Δημ. Ρέππας – άλλος
παλιός φίλος – με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.