ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το Ισραήλ…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Μάρα Σιάμπου, Κηφισιά, γράφει:

«Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δήλωσε: “Αν πάθει κακό ο 19χρονος στρατιώτης, θα
πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους! Η ζωή ενός Ισραηλινού αξίζει όσο 300
Παλαιστινίων!”. Θράσος και προκλητικότητα… Την επομένη διαβάζω: “Στο αίμα
βάφτηκε η Γάζα. Εκδικούνται σκοτώνοντας παιδιά”. Και βλέπουμε αιματοβαμμένα
πτώματα παιδιών. Αίσχος!

Και εμείς ασχολούμαστε με… τη FIFA! Ένας λαός ξεκληρίζεται καθημερινά, στον
50χρονο αγώνα του για το αυτονόητο: μια πατρίδα. Και η είδηση δεν είναι πια
πρωτοσέλιδο. Μεταφέρθηκε σε μια μικρή στήλη, στις εσωτερικές σελίδες. Έχει
καταντήσει, πλέον, είδηση ρουτίνας. Και μόνο το ΚΚΕ διαμαρτυρήθηκε (και είναι
προς τιμήν του) με πορείες στην ισραηλινή και την αμερικανική πρεσβεία.

Αυτή η γενοκτονία, που την παρακολουθούμε απαθείς, πρέπει να ευαισθητοποιήσει
όλα τα κόμματα, όλους τους λαούς, αφορά τον Άνθρωπο!

Υ.Γ. Την αγανάκτηση και τον αποτροπιασμό μου εξέφρασα στην ισραηλινή
πρεσβεία».

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, γράφει: «Τα τελευταία γεγονότα
έφεραν και πάλι το Ισραήλ στο προσκήνιο. Πάω στο βιβλίο του Κ. Βάρναλη
“Δικτάτορες”. Περιέχει και την ιστορία της εξέγερσης των Εβραίων κατά των
Ρωμαίων. Οι Εβραίοι ήταν πάντα αλαζονικοί. Πίστευαν – και δυστυχώς ακόμη
πιστεύουν – ότι είναι ο περιούσιος λαός του Κυρίου. Περιφρονούσαν όλους τους
άλλους σαν ακάθαρτους. Ακόμη και σήμερα πιστεύουν τα ίδια. Πριν από λίγα
χρόνια, ο γιος του Μαρδοχαίου Φρίζη, ήρωα συνταγματάρχη του αλβανικού μετώπου,
σε επιστολή του προς τα “ΝΕΑ” μας ζητούσε να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί
είναι ο κορμός και οι υπόλοιποι λαοί τα άκρα. Όταν έγινε η επανάσταση ενάντια
στους Ρωμαίους, ο μύθος του περιουσίου ξέφτισε. Η άρχουσα τάξη τους, πήγε με
τους Ρωμαίους. Φαίνεται ότι όλοι, όπου και αν ανήκουν, δεν αφήνουν εύκολα τη
βολή τους. Γίνονται πρακτικοί. Η μεσαία τάξη τους ήταν επαμφοτερίζουσα. Η
εργατική τάξη – με το σύνολο σχεδόν των νέων – ακολούθησαν την εξέγερση.
Αλήθεια, πώς ταυτίζεται ο περιούσιος με όλους τους άλλους, όταν υπάρχει
πρόβλημα επιβίωσης; Η κόρη του βασιλιά τους, που υπηρετούσε τους Ρωμαίους,
έγινε παλλακίδα του σφαγέα του λαού της. Ο Τίτος σταύρωνε έξω από τα τείχη της
Ιερουσαλήμ πεντακόσιους Εβραίους την ημέρα, για να σπάσει το ηθικό των
μαχητών. Κάποιος άλλος άλλαξε το όνομά του και έγινε Φλάβιος Ιώσηπος. Με αυτά
δεν θέλω να υποτιμήσω τον λαό τους. Και ο ήρωας, και ο προδότης υπάρχουν
παντού. Με την είδηση της εξέγερσης, χιλιάδες Εβραίοι σφάχτηκαν σε όλες τις
γειτονικές χώρες. Ήταν παντού αντιπαθείς. Δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τους
Ρωμαίους μόνο, αλλά και τη γενική αντιπάθεια. Η ήττα τους υπήρξε συνέπεια της
απομόνωσής τους. Σήμερα, μετά τα κρεματόρια, η παγκόσμια κοινή γνώμη έδειχνε
με κάθε τρόπο τη συμπάθειά της στους Εβραίους. Πώς κατάφεραν να γίνουν
ασυμπαθείς τόσο σύντομα;».