Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Μια τυχαία «συνάντηση» εξαντλημένων λαθρομεταναστών και παραθεριστών στις Καναρίους Νήσους, στην Ισπανία

Δίδυμοι Πύργοι. Καμικάζι. «Καλά να πάθουν». «Αλλάχ Ικμπάρ». «Άξονας του Καλού
– Άξονας του Κακού». Σύγκρουση πολιτισμών. Τείχη μέσα στις ψυχές μας. Άλλο
βίντεο της Αλ Κάιντα. (Γιατί μοιάζουν σαν πληρωμές με δόσεις;). Αμερικανοί
στρατιώτες. Καμικάζι. Αριθμοί: «Ιράκ, 180 άμαχοι νεκροί». Σε μια μέρα μονάχα.
Δεκάδες χιλιάδες νεκροί σε πέντε χρόνια. Διάγγελμα του Μπους: «Κερδίζουμε τον
πόλεμο στο Ιράκ. Η Αμερική είναι ασφαλής». Το e-mail ενός φίλου από την
Αμερική: «Βλέποντας τον Μπους να μιλά για τη νίκη στο Ιράκ θυμήθηκα τον
Κλίντον, τότε που μας έλεγε ότι το στοματικό σεξ δεν είναι σεξ με όλη τη
σημασία του όρου και το πολύ πολύ έπρεπε να κατηγορηθεί για ”άσκοπη χρήση
κουβανέζικου πούρου”… Πόσο μακρινή μοιάζει πλέον εκείνη η εποχή! Τότε
ζούσαμε την αμερικανική κωμωδία, σήμερα ζούμε την αμερικανική τραγωδία…».

Ακούμε άπειρους αριθμούς θυμάτων. Μαθαίνουμε ελάχιστα για τις ιστορίες
τους. Στη Βενετία, τις προάλλες, προβλήθηκε η ταινία του Όλιβερ Στόουν για την
11η Σεπτεμβρίου και τα θύματα των Δίδυμων Πύργων. Διάβασα ότι κάποιοι κριτικοί
και διανοούμενοι τη γιουχάρισαν. Δεν τη βρήκαν αρκετά αντιδυτική και
αντιαμερικανική. Οι ιδεολογικές παρωπίδες δεν έχουν χώρο για τη συμπάθεια και
την τέχνη. «Μαζί μας ή εναντίον μας!»: η επικρατούσα ιδεολογία μετά την 11η
Σεπτεμβρίου. Οι φανατικοί, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και Θεών, ζουν ευτυχισμένες
μέρες…

Εν τω μεταξύ, βλέπω κάποιες φωτογραφίες. Δεν έχουν σχέση με τους Δίδυμους
Πύργους. Είναι πρόσφατες. Δείχνουν μια τυχαία «συνάντηση». Πριν από μερικές
μέρες, στις Καναρίους Νήσους, στην Ισπανία. Είναι η συνάντηση των δύο άκρων σε
έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο μικρός. Άνθρωποι που ταξιδεύουν σε
σαπιοκάραβο «συναντούν» ανθρώπους που αρμενίζουν σε σκάφη αναψυχής. Άνθρωποι
με δέρμα ζαρωμένο, αφυδατωμένο, «συναντούν» ανθρώπους που κάνουν διακοπές και
πασπαλίζουν το δέρμα τους με κρέμες για να το προστατέψουν από τον καυτό ήλιο.
Οι άνθρωποι του σαπιοκάραβου μοιάζουν με ηθοποιούς που παίζουν ένα φανταστικό
σενάριο, για τον κόσμο του μέλλοντος που μας περιμένει. Είναι όμως εντελώς
αληθινοί, εντελώς πραγματικοί. Κατεβαίνουν από το σαπιοκάραβο. Περπατούν στην
άμμο. Τα πόδια τους τρεκλίζουν. Σωριάζονται χάμω. Οι παραθεριστές βλέπουν
αποσβολωμένοι. Μετά τρέχουν να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες: μια κουβέρτα,
λίγο νερό, κάτι…

Οι άνθρωποι του σαπιοκάραβου είναι οι «άλλοι καμικάζι». Γιατί δεν τους
φοβίζει ο θάνατος. Είναι έτοιμοι να πεθάνουν, αρκεί να πετύχουν τον σκοπό
τους: να πατήσουν το πόδι τους στη Δύση. Όχι για να την καταστρέψουν, για να
γίνουν μέρος της. Μέρος της ευημερίας, της ελευθερίας της. Οι «άλλοι καμικάζι»
δεν μισούν τη Δύση, τη λατρεύουν. Δεν πεθαίνουν για να πάνε στον Παράδεισο και
να ξεδώσουν με τις 75 παρθένες, αλλά για να κάνουν τις δουλειές που δεν κάνουν
πια οι ιθαγενείς. Πωλούν τα φθηνά τους χέρια εργασίας, χτίζουν οικοδομές,
φροντίζουν ηλικιωμένους, μαζεύουν ελιές. Και ονειρεύονται να μεγαλώσουν τα
παιδιά τους σε πολιτείες ελεύθερες και ανθρώπινες.

Πολλοί από αυτούς δεν τα καταφέρνουν. Πνίγονται, πεθαίνουν στο ταξίδι,
γίνονται «δείπνο» για τους καρχαρίες. Και όμως επιμένουν. Αν τους απελάσουν θα
ξαναμπούν στο σαπιοκάραβο. Θα παίξουν ξανά τη ζωή τους κορόνα-γράμματα. Βλέπω
ξανά τις φωτογραφίες. Και ξαφνικά τα σύνορα καταργούνται: δεν υπάρχει πια
Ισλάμ – Δύση, Ανατολή – Δύση, Βορράς – Νότος, σύγκρουση πολιτισμών. Υπάρχουν
μόνο ανθρώπινες υπάρξεις, μέσα σε ένα σαπιοκάραβο πέντε μέτρων, δύναμης
σαράντα ίππων, μια πυξίδα για να κινηθούν σε θάλασσες εχθρικές, ψάχνοντας για
τη δικιά τους Ιθάκη, μάτια ορθάνοιχτα, βλέμματα που ικετεύουν, στόματα ξερά
και μια επιθυμία μεγάλη για αξιοπρεπή ζωή. Τόσο μεγάλη, που να αψηφά ακόμα και
τον φόβο του θανάτου…

LINK: * www.gkapllani.com