Αντιαισθητικοί τηλε-«γυναικωνίτες»

Χασαπόπουλος – Αναγνωστάκης. Εδώ η νέα είσοδος είναι του Μανώλη Αναγνωστάκη σε ολόφρεσκο δίδυμο πρωινής ενημέρωσης, που προστίθεται στον κατάλογο όλων των παρόμοιων υπολοίπων διδύμων

Το τοπίο της πρωινής ενημερωτικής ζώνης ξεδιπλώθηκε πιο μονότονο από κάθε άλλη
χρονιά αλλά και πιο αποκαλυπτικό της εγχώριας τηλεοπτικής νοοτροπίας, που
θέλει τις κυρίες είτε να αποκλείονται είτε να κρατούν βοηθητικό ρόλο. Η
διαπίστωση ουδεμία σχέση έχει με μαχητικό φεμινισμό, ούτε καν με εκείνη την
ταπεινωτική αντίληψη των ποσοστώσεων που επιβλήθηκαν (στα πολιτικά κόμματα, τα
οποία θέλουν να εμφανίζουν ευρωπαϊκό ίματζ) για να καλύψουν βιαίως τα κενά
κουλτούρας. Έχει με την αισθητική. Έχει με την ποιότητα της εικόνας του
σύγχρονου πολιτισμού του τόπου. Όχι μόνο γιατί η απουσία γυναικών σε
κυρίαρχους ρόλους στη δημόσια σφαίρα είναι δείγμα χαμηλής ποιότητας
πολιτισμού. Εξίσου σοβαρό πρόβλημα αισθητικής είναι και το είδος του ανδρικού
λόγου, της ανδρικής προσωπικότητας, που προωθείται από τα ανδρικά δίδυμα και
τους «σολίστες» του πρωινού.

Ας δούμε πώς μοιράζονται οι ρόλοι ανά ζώνες προγράμματος. Στην πρωινή
ξεκινούν οι κυρίες, χαράματα σαν να πηγαίνουν για άρμεγμα (π.χ. Μάρω
Λεονάρδου, Εριφύλη Μαρωνίτη). Ακολουθούν τα δίδυμα και οι σολίστες της πρωινής
ενημέρωσης για τη «σοβαρή» δουλειά. Στη συνέχεια, οπότε απομένει γυναικείο
κοινό μπροστά στις οθόνες, σειρά έχουν το «νοικοκυριό» και ο «καλλωπισμός», με
κυρίες κυρίαρχες των εκπομπών και χαριτωμένους νεαρούς να τις βοηθούν, στον
ρόλο εκείνων των καλόπαιδων που ζουζούνιζαν γύρω από παρέες κυριών και τους
κρατούσαν συντροφιά με αστεία και κουτσομπολιά για να εξασφαλίζουν προσκλήσεις
σε σαλόνια.

Το μεσημέρι, την ώρα που στρώνεται τραπέζι, πάλι κυριαρχεί τηλεοπτικώς η
γυναικεία παρουσία καθώς το κουτσομπολιό θεωρείται «γυναικεία δουλειά». Όσο
για τα δελτία ειδήσεων, εδώ οι κυρίες μοιάζει να έχουν κεντρικό ρόλο, αφού σε
πολλές περιπτώσεις τα παρουσιάζουν. Ωστόσο απουσιάζουν από τους θιάσους των
σχολιαστών. Η «γνώση» και κυρίως η άποψη είναι αντρικά πεδία. Είναι προφανές
ότι η τηλεόραση αντανακλά κοινωνικές νοοτροπίες. Αυτές που – κατά τη χαλύβδινη
πεποίθηση των προγραμματιστών – έχει το μικροαστικό κοινό στο οποίο
απευθύνεται. Η υστερική προσκόλληση ωστόσο στην αναπαραγωγή των πιο
χοντροκομμένων χαρακτηριστικών της εγχώριας μικροαστικής κουλτούρας δεν είναι
απλώς απόδειξη κακόγουστου επαρχιωτισμού, αλλά αποτελεί παγίδα και για τους
ίδιους τους άντρες.

Τα ανδρικά δίδυμα της πρωινής ενημέρωσης, για παράδειγμα, αναπαράγουν
το κλίμα της αντροπαρέας, της φανταρίστικης κοινότητας, όπου παρά τις διαφορές
η θητεία ενώνει με τους καημούς από το κυνήγι γυναικών και τα ποδοσφαιρικά.
Χωρίς να χρειάζεται να αναφερθούν στα θέματα αυτά, πρέπει να δείχνουν ότι
διαθέτουν τον συντροφικό κώδικα που θα τους διευκολύνει να «τα βρουν» ακόμη
και αν συγκρουστούν. Αυτά τα βασικά αρκούν. Και για να τα επιτύχουν,
επιδεικνύουν την «οικειότητα» που θα πείσει τον τηλεθεατή ότι τη διαθέτουν,
είναι «κολλητοί» όπως αυτός με τους φίλους του, όπως οι άντρες που υποτίθεται
ότι έχει συνηθίσει η μέση Ελληνίδα να την περιτριγυρίζουν, με εμφάνιση που
δίνει διακριτικά το μήνυμα ότι ταιριάζει και στον καναπέ με μπίρα σε
ποδοσφαιρική έξαρση, ενώ συμβάλλει η ανάλογη άρθρωση και εκφορά λόγου.

Η πολλή άνεση φέρνει σύγχυση

Οι κυρίες ως παρουσιάστριες ειδήσεων όπως η Όλγα Τρέμη πλαισιώνονται από θίασο σχολιαστών, στον οποίο όμως δεν συμμετέχει γυναίκα

Η σύγχυση της συμπεριφοράς σε ιδιωτικούς χώρους με αυτή που απαιτεί ο δημόσιος
της τηλεόρασης είναι αναπόφευκτη. Ειδικώς για τα φρέσκα δίδυμα, είναι εμφανής
η σύγχυση μεταξύ επιδεικτικής άνεσης και ισορροπίας του τρόμου. Για
παράδειγμα, εκείνο των Χασαπόπουλου – Αναγνωστάκη (Mega Σαββατοκύριακο)
βρέθηκε αντιμέτωπο με την όπως φάνηκε μεγάλη όρεξη – να πούμε βουλιμική; – του
δεύτερου να δοκιμάσει σε όλο το εύρος τον ρόλο του παρουσιαστή. Φάνηκε σαν να
επιχειρεί με μιας να εφαρμόσει όλα όσα είχε σκεφτεί, παρακολουθώντας παρόμοιες
εκπομπές, ότι θα έκανε ο ίδιος ευρισκόμενος στην ίδια θέση. Μεταξύ αυτών, ίσως
δεν ήταν το να μιλάει περισσότερο από τους καλεσμένους του και υποθέτουμε ότι
του ξέφυγε στον ενθουσιασμό. Όπως κι αν έχει, η «οικειότητα» της αντροπαρέας
και το κλίμα των αστεϊσμών μεταξύ αγοριών, ενώ τα κορίτσια πλέκουν τις
πλεξούδες τους και ονειρεύονται τον κουβαλητή που θα τις κάνει νοικοκυρές και
μητέρες, κάθε άλλο παρά εικόνα σύγχρονης τηλεόρασης που απευθύνεται σε
σύγχρονη κοινωνία είναι.