ΓΝΩΜΗ Αφήστε τον καπετάνιο

Δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος για να δημιουργήσεις εχθρούς από το να ασκείς
επιτιμητική κριτική σε κάποιον. Ο άνθρωπος, από τη φύση του εγωιστής αλλά και
φιλάρεσκος, σπάνια παραδέχεται το λάθος του και ακόμα πιο σπάνια αποδέχεται τα
επιτιμητικά σχόλια των επικριτών του. Επιτιμώντας κάποιον τον φέρνεις
αναγκαστικά σε αμυντική στάση οδηγώντας τον στην ανάγκη δημιουργίας
επιχειρημάτων προς αντίκρουση των κατηγοριών, του πληγώνεις τον εγωισμό και
του ξυπνάς το αίσθημα της μνησικακίας. Ακόμη και οι πιο στυγεροί εγκληματίες
ουδέποτε παραδέχτηκαν τα λάθη που τους οδήγησαν στο απόσπασμα. «Με οδηγούν
στον θάνατο γιατί προστάτευα τον εαυτό μου», ήταν τα τελευταία λόγια πριν καεί
στην ηλεκτρική καρέκλα ο «doublegun Κράουλι» αντί να παραδεχτεί πως «ήμουν
ένας ψυχρός δολοφόνος». Έτσι είναι η φύση των περισσότερων ανθρώπων. Το να
επιτιμούμε λοιπόν τον Ότο Ρεχάγκελ για τις τελευταίες επιλογές του και να
περιμένουμε κρυφοηδονικά μια ήττα από τη Μολδαβία για να γράψουμε ξανά εκ του
ασφαλούς την αυστηρή κριτική μας δεν οδηγεί πουθενά, παρά στην πίκρα και τη
μνησικακία του ανθρώπου που μας φώτισε το πιο σκοτεινό κομμάτι του αθλητισμού
μας. Άλλωστε το ίδιο γινόταν και στα πρώτα βήματα του Herr Otto με την εθνική
μας ομάδα.

Το να του γράψουμε όμως πως αυτή η ομάδα, η ομάδα που δόξασε το ελληνικό
ποδόσφαιρο, μόνο χαρές επιτρέπεται να προσφέρει στους φίλους της, είναι η
αλήθεια και αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να οδηγείται εκ συστήματος, σαν
ακυβέρνητο καράβι στα μυτερά βράχια της αναλγησίας και του συμβιβασμού.