ANAΛΩΣIMA Συντροφιά της τρίτης ηλικίας

ΑΠΟ TO ΜΠΑΛΚΟΝΙ φαίνεται η αυλή, αλλά έχει βαρεθεί να τη βλέπει.
Κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, της γυρίζει την πλάτη. Βάζει μια εκπομπή με
γλέντια. Είναι διάφοροι εκεί στο γυαλί, λίγο – πολύ διάσημοι, μαζεμένοι γύρω
από ένα νοητό τραπέζι. Κάθονται σε ψάθινες καρέκλες με ξύλινη πλάτη, απ’ αυτές
τις άβολες. Είναι ιδρωμένοι, γυαλίζουν τα πρόσωπά τους στα φώτα, αλλά δεν
σηκώνονται να πάνε να ξαπλώσουν ή να κάνουν ντους. Φαίνονται να διασκεδάζουν
πάρα πολύ, κάθε τόσο σηκώνεται κάποιος, κάνει μασάζ σε κάποιον άλλον, τον
χαϊδεύει, τον αγκαλιάζει, ρίχνει μια ζεϊμπεκιά. Τα ρούχα αλλάζουν χρώμα σιγά
σιγά, καθώς τα μουσκεύει ο ιδρώτας. Βάζει δυνατά την τηλεόραση, δεν ακούει
καλά.

Λένε, λένε οι γλεντοκόποι τα δικά τους. Είναι σαν φίλοι που γλεντάνε, αλλά δεν
είναι φίλοι και δεν γλεντάνε. Οι εκδηλώσεις τους έχουν κάτι το αδιάκριτο,
ακόμα και οι πιο απλές, ή μάλλον κάνουν τον θεατή να νιώθει αδιάκριτος. Γελάνε
πολύ καθώς κολακεύουν ο ένας τον άλλον ή αναφέρονται σε περιστατικά που δεν τα
ξέρει κανένας. Ούτε εκείνη. Όμως δεν τη νοιάζει πια. Όλοι αυτοί θα μπορούσαν
να είναι παιδιά της, ίσως και εγγόνια της. Οπότε τους παρακολουθεί με κάποια
συγκατάβαση. Έτσι μιλάει τώρα ο κόσμος, θα σκέφτεται, ή ίσως να μην το
σκέφτεται ούτε αυτό. Ίσως να έχει καταφέρει να βάλει την αναπαυτική της
πολυθρόνα στον κύκλο των ξύλινων καρεκλών και να συμμετέχει απολύτως στο
τρίωρο αυτό ξεφάντωμα. Ίσως σηκώνεται πού και πού, μαλάζει κι εκείνη κάποιο
γυαλιστερό ώμο, δίνει ένα φιλάκι… Ποιος ξέρει; Ποιος να ξέρει πώς τα
καταφέρνει και διασκεδάζει η τρίτη ηλικία μ’ αυτές τις εκπομπές; Είναι από τα
μεγάλα σύγχρονα μυστήρια.