Kατεψυγμένες δικαιολογίες

Κατεψυγμένες… δικαιολογίες επιστράτευσε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης,
μετά την κατακραυγή που προκάλεσε το δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ» για την ποσότητα
250.000 κιλών βοδινού κρέατος από το Βέλγιο, παραγωγής 1999 – εποχή που είχε
ξεσπάσει το σκάνδαλο με τις διοξίνες: Μεγάλη ποσότητα από το κρέας αυτό,
επτάμισι χρόνια μετά, πέρασε στο πιάτο του Έλληνα καταναλωτή.

Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης απαντά στερεότυπα ότι δεν συντρέχει λόγος
ανησυχίας αφού το κρέας είχε ελεγχθεί και βρέθηκε… κατάλληλο για κατανάλωση,
ωστόσο εκπρόσωποι του επιστημονικού κόσμου μιλούν για δεδομένη απάτη εις βάρος
των καταναλωτών.

Χημικοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι ακόμη κι αν το κρέας δεν έχει αναπτύξει
εστίες μικροβίων, έχει ωστόσο χάσει τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά, άρα ως
τροφή είναι άχρηστη – στην καλύτερη περίπτωση. Εκπρόσωποι καταναλωτικών
οργανώσεων καταγγέλλουν τη στάση των ιδιοκτητών ξενοδοχείων που αγόρασαν τις
συγκεκριμένες παρτίδες, οι οποίοι δεν ενημέρωσαν τους πελάτες τους ότι τους
προσφέρουν κρέας ηλικίας 7,5 ετών!

Σε ανακοίνωση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ο γενικός διευθυντής
Κτηνιατρικής Βασίλης Μπατζιλιώτης, υποστηρίζει ότι το βαθιά κατεψυγμένο κρέας
δεν είναι υποχρεωτικό να αναγράφει ημερομηνία λήξης, παρά μόνον ημερομηνία
παραγωγής και να συνοδεύεται από τα απαιτούμενα κτηνιατρικά υγειονομικά
έγγραφα. «Επομένως, η λανθασμένη άποψη πως κάθε παρτίδα κατεψυγμένου κρέατος
έχει συγκεκριμένο χρόνο ζωής, αποτελεί παραπλάνηση του καταναλωτικού κοινού»,
ισχυρίστηκε ο κ. Μπατζιλιώτης. Ο γενικός διευθυντής του υπουργείου, με έγγραφό
του στις 19 Ιουλίου 2006, είχε δώσει το πράσινο φως στη Νομαρχία Δυτικής
Αττικής ώστε το κρέας που έμεινε στα αζήτητα για 7,5 χρόνια να διατεθεί στην
αγορά…

Πρωτοφανές

«Είναι πρωτοφανές το γεγονός να διακινείται και να καταναλώνεται κατεψυγμένο
κρέας ηλικίας 7,5 ετών, με πρόσχημα ότι όλη αυτή η διαδικασία είναι νομότυπη,
επειδή τόσο στην ελληνική όσο και στην κοινοτική νομοθεσία δεν προβλέπεται
μέγιστος χρόνος κατανάλωσης των κατεψυγμένων κρεάτων», τονίζει ο δρ Γιώργος
Δημόπουλος, πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών. «Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν
χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση (όπως η Ολλανδία)» – συνεχίζει ο ίδιος – «που παρ’
ότι δεν τους υποχρεώνει η κοινοτική νομοθεσία, ωστόσο έχουν καθορίσει ως
μέγιστο χρόνο κατανάλωσης τα 2-4 χρόνια. Κι αυτό προκειμένου να προστατεύσουν
τους καταναλωτές τους, αφού τα κρέατα που έχουν πολυετή διάρκεια, έχουν
μειωμένη διατροφική αξία, έχουν χάσει μέρος των ανόργανων συστατικών τους και
έχουν αλλοιωμένες πρωτεΐνες. Με άλλα λόγια πρόκειται για ληγμένα τρόφιμα,
ακόμη κι αν δεν υπάρχουν παθογόνοι οργανισμοί. Και ο πελάτης ενός εστιατορίου
έχει το δικαίωμα να γνωρίζει ότι καταναλώνει σφάγιο πολυετούς ηλικίας, ώστε να
έχει τη δυνατότητα επιλογής».

Εστίες μικροβίων

Τον κίνδυνο να έχουν αναπτυχθεί εστίες μικροβίων στο κρέας εξαιτίας της μακράς
παραμονής του στην κατάψυξη και της ενδεχόμενης απόψυξής του κατά τη μεταφορά
του από λιμάνι σε λιμάνι και από ψυγείο σε ψυγείο, επισημαίνει στα «NEA» ο
χημικός, διευθυντής ερευνών του «Δημόκριτου», κ. Νίκος Κατσαρός. Επιπλέον,
σημειώνει πως ύστερα από τα τέσσερα χρόνια το κρέας δεν έχει γευστικά
χαρακτηριστικά, δηλαδή είναι τελείως άνοστο, ενώ ταυτόχρονα έχει χάσει όλα τα
θρεπτικά συστατικά του και κυρίως τις πρωτεΐνες.

Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πάντως διαβεβαιώνει ότι σε δειγματοληψία που
διενήργησε η Νομαρχία για παθογόνα κολοβακτηρίδια, σαλμονέλες και λιστέρια,
διαπιστώθηκε και η μικροβιολογική ασφάλεια του εν λόγω κρέατος, καθώς και ότι
το κρέας ουδέποτε κατασχέθηκε από τις αρμόδιες ιταλικές κτηνιατρικές υπηρεσίες
– όπου αρχικά είχε γίνει απόπειρα να εξαχθεί – αλλά παρέμενε στην ελεύθερη
ζώνη της Ολλανδίας.