Συναγερμός για «ανίερη» συμμαχία

Στους πολλαπλούς φόβους που έχουν προστεθεί στην ατζέντα της Δύσης – και,
κυρίως, των Ευρωπαίων – μετά την κρίση του Λιβάνου, έχει προστεθεί ακόμη ένας,
υπόγειος κι ανομολόγητος, που ωστόσο έχει θέσει σε επιφυλακή τις
αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες της Γηραιάς Ηπείρου: το ενδεχόμενο ενισχυμένης
συνεργασίας της Χεζμπολάχ και της Αλ Κάιντα για τη διενέργεια τρομοκρατικών
επιθέσεων μεγάλης κλίμακας.

Ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Ο νέος ρόλος του Ιράν στη Μέση Ανατολή υπαγορεύει αναπροσανατολισμούς στην εξωτερική πολιτική της Δύσης

Οι «παραδοσιακοί» αναλυτές της Μέσης Ανατολής σπεύδουν να αποκλείσουν ένα
τέτοιο ενδεχόμενο, επικαλούμενοι την παραδοσιακή έχθρα και διαφωνία σιιτών και
σουνιτών. Ωστόσο, υπάρχουν δύο στοιχεία που καθιστούν την… παράδοση
παρωχημένη. Το ένα είναι ότι πλέον η Χεζμπολάχ και ο ηγέτης της, Νασράλα,
απολαύουν εξαιρετικού κύρους στον μουσουλμανικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των
μουσουλμάνων της Ευρώπης – είναι κάτι σαν ήρωες – και σε αυτό συνέβαλαν
δεόντως και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ο δεύτερος είναι πως οι δύο ομάδες
έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν – η Χεζμπολάχ παρείχε εκρηκτικά και
πολεμοφόδια με αντάλλαγμα χρήματα από την Αλ Κάιντα. Οι αμερικανικές μυστικές
υπηρεσίες μάλιστα υποστηρίζουν ότι υπήρξε και «συνάντηση κορυφής», με τη
συμμετοχή και του Μπιν Λάντεν, στο Σουδάν, στη δεκαετία του ’90.

Κοινοί στόχοι. Ακόμη και χωρίς αυτά τα στοιχεία όμως το διάγγελμα της
27ης Ιουλίου του ηγέτη της Αλ Κάιντα, Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, είναι αρκετό για να
δείξει πως η διάσταση σιιτών και σουνιτών δεν θα πρέπει πλέον να θεωρείται
καθοριστική για τις εξελίξεις. «Δεν μπορούμε να καθόμαστε απλώς απαθείς ενώ
βλέπουμε αυτές τις βόμβες να πέφτουν στους αδερφούς μας στη Γάζα και στον
Λίβανο». Και, φυσικά, υπάρχει το αυτονόητο – οι κοινοί στόχοι: οι Ηνωμένες
Πολιτείες και το Ισραήλ.

Οι αναλυτές του Brookings Institution και του Counsil on Foreign Relations,
αμφότερα από τα πλέον έγκυρα αμερικανικά think tanks και διαπλεκόμενα με το
Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως είναι αναπόφευκτη η
συνεργασία των δύο ισχυρών τρομοκρατικών οργανώσεων, μολονότι μπορεί αυτή να
μη φθάσει μέχρι του σημείου να λειτουργούν και επιχειρησιακά μαζί στη
διενέργεια ενός χτυπήματος. Έχουν καταλήξει και σε ένα άλλο συμπέρασμα όμως,
εξαιρετικά δυσάρεστο για τους Ευρωπαίους: πως είναι εξαιρετικά απίθανο να
σημειωθεί χτύπημα σε αμερικανικό έδαφος, παρά τη σχετική φιλολογία που
καλλιεργεί κυρίως το FBI. Αντιθέτως, προσανατολισμός των οργανώσεων θα είναι
να χτυπηθούν στόχοι εκτός ΗΠΑ, αμερικανικών ενδεχομένως συμφερόντων, αλλά σε
ευρωπαϊκό έδαφος ή αλλού.

H εξήγηση έχει να κάνει με το νέο δεδομένο που προέκυψε από την κρίση του
Λιβάνου. Την ανάδειξη του Ιράν σε περιφερειακή, αξιόπιστη στους μουσουλμάνους
δύναμη, αφού η λάμψη του Νασράλα αντανακλά και στο καθεστώς της Τεχεράνης. Στο
κάτω κάτω αυτή δεν στήριξε τόσα χρόνια τη Χεζμπολάχ στον αγώνα της; Το Ιράν
λοιπόν, που έχει μια μακρά πολιτική χρήσης της τρομοκρατίας ως πολιτικού
όπλου, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, λένε οι αμερικανικές «δεξαμενές
εγκεφάλων», δεν σκοπεύει να πλήξει ευθέως τις ΗΠΑ – στην ίδια τους την αυλή.
Έχει επίγνωση όμως του πόσο χρήσιμο εργαλείο είναι μια τρομοκρατική πράξη σε
μια ευρωπαϊκή χώρα, την κατάλληλη στιγμή.

Την επίγνωση αυτή την έχουν και οι Ευρωπαίοι. Το Ιράν πλέον είναι, σύμφωνα με
διπλωματικές πηγές, η σημαντικότερη ίσως δύναμη στην περιοχή της Μέσης
Ανατολής. Μια σύγκρουση μαζί του θα εντείνει τη σύγκρουση των πολιτισμών. Το
πετρέλαιο, ήδη σε τιμές τριπλάσιες του κανονικού, είναι έτοιμο να εκτοξευθεί
με την παραμικρή ένδειξη διαφαινόμενης κρίσης. Οι όποιες κυρώσεις
αποφασίζονταν θα είχαν μηδαμινό αποτέλεσμα – το Ιράν διαθέτει αυτάρκεια και
ελέγχει και τη ροή του μαύρου χρυσού από τα Στενά του Ορμούζ. Και… το
βασικό: η Τεχεράνη μπορεί πλέον να δώσει εντολή όχι σε μία, αλλά σε δύο
τρομοκρατικές οργανώσεις, να πλήξουν στο έδαφος εκείνου του άφρονος Ευρωπαίου
που θέλει να τραβήξει το σκοινί και να χορέψει στον ρυθμό του Τζορτζ Μπους.

KYANOKPANOI ΙΣΩΣ KAI ΣΤΗ ΓΑΖΑ

Ευρωπαϊκός ο πυρήνας της δύναμης OHE

Γάλλος κυανόκρανος στον Λίβανο. H Γαλλία αναθεώρησε τη συμβολή της σε στρατιωτικό προσωπικό, στους 2.000 άνδρες

Οι ευρωπαϊκές χώρες προσφέρθηκαν χθες να στείλουν τουλάχιστον 7.000 στρατιώτες
για να ενισχύσουν την παρουσία του ΟΗΕ στο Λίβανο, αλλά εξακολουθούν να
υπάρχουν διαφορές όσον αφορά το τελικό μέγεθος που θα έχει η δύναμη. Ο Γάλλος
πρόεδρος Ζακ Σιράκ δήλωσε ότι μια δύναμη 15.000 στρατιωτών, όπως αναφέρεται
στην απόφαση του ΟΗΕ, θα ήταν «υπερβολική». Έπειτα από τη χθεσινή συνεδρίαση
των υπουργών Εξωτερικών της E.E. στις Βρυξέλλες, παρουσία του γενικού
γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, ο τελευταίος δήλωσε πως η Ευρώπη συμφώνησε να
προσφέρει περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, σχεδόν το μισό της μέγιστης
δύναμης που ζητεί ο ΟΗΕ. Ο Ανάν πρόσθεσε πως ελπίζει ότι η ισχυρότερη
προσωρινή δύναμη του ΟΗΕ στον Λίβανο θα καταστεί δυνατό να αναπτυχθεί μέσα σε
διάστημα ημερών πλέον, και όχι εβδομάδων. Μετά τη δέσμευση της Ιταλίας να
στείλει 3.000 στρατιώτες και της Γαλλίας για άλλους 2.000, η Ισπανία
ανακοίνωσε χθες ότι θα στείλει 1.200 στρατιώτες, η Πολωνία 500, το Βέλγιο 400,
ενώ το «σκανδιναβικό τάγμα» (Φινλανδία, Σουηδία και Νορβηγία, αν και η
τελευταία δεν είναι μέλος της E.E.) θα φτάσει τους 500 στρατιώτες. «H Ευρώπη
αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της δύναμης», δήλωσε ο Ανάν. Μπορούμε τώρα να
ξεκινήσουμε να φτιάχνουμε μια αξιόπιστη δύναμη». Πρότεινε εξάλλου να αναλάβει
η Ιταλία τη διοίκηση της διεθνούς δύναμης στον Λίβανο από τον Φεβρουάριο του
2007 ­ οπότε λήγει η θητεία του σημερινού επικεφαλής της, του Γάλλου στρατηγού
Αλέν Πελεγκρινί. Ο Ανάν δήλωσε επίσης πως έχει δεσμεύσεις για προσφορά
στρατιωτών από τη Μαλαισία, την Ινδονησία και το Μπανγκλαντές, ενώ συζητεί με
την Τουρκία.

Διεθνής δύναμη θα μπορούσε να αποσταλεί και στη Λωρίδα της Γάζας, αν
αποδειχτεί αποτελεσματική η ειρηνευτική δύναμη που αναπτύσσεται στον Λίβανο,
δήλωσε χθες ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Μάσιμο Ντ’ Αλέμα στην ισραηλινή
εφημερίδα «Χααρέτζ». «Πιστεύω πως αν τα πράγματα πάνε καλά στον Λίβανο, μια
παρόμοια διαδικασία θα μπορούσε επίσης να ακολουθηθεί και στη Λωρίδα της
Γάζας», είπε χαρακτηριστικά ο Ντ’ Αλέμα. Την ίδια ώρα, στο Ισραήλ δημοσκόπηση
έδειξε, για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου στον Λίβανο, ότι το 63% των
Ισραηλινών θέλει να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ.

ΟΡΓΗ KATA ΤΩΝ ΗΠΑ

«Βρείτε τα με την Τεχεράνη»

Οι υπουργοί Εξωτερικών των «25» είναι σε ελαφρώς οργισμένοι. Βλέπουν – λένε
διπλωματικές πηγές – πως οι Ευρωπαίοι κινδυνεύουν να πληρώσουν αυτοί – και όχι
οι Αμερικανοί – τον «αντιτρομοκρατικό αγώνα» και την εισβολή στο Ιράκ που
αποφάσισε η Ουάσιγκτον. Κι από την άλλη, έχουν τους αρμοδίους για την
τρομοκρατία και τις μυστικές υπηρεσίες στην Ευρώπη να τους πιέζουν και να τους
λένε ορθά – κοφτά «εμείς παίρνουμε όλα τα μέτρα, αλλά να ξέρετε ότι
κινδυνεύουμε από χτυπήματα. Βρείτε τα τουλάχιστον με το Ιράν». Αυτό εξηγεί
ενδεχομένως γιατί στο χθεσινό έκτακτο Συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών, παρουσία
του Κόφι Ανάν, που υποτίθεται πως θα ασχολείτο μονάχα με τη συγκρότηση της
δύναμης για τον Λίβανο και τις συνεισφορές των κρατών, «παρεισέφρησε» κι ένα
ακόμη θέμα – το Ιράν.