PIΠEΣ Συμφέροντα

ΟΙ ευθύνες της κυβέρνησης για την καταστροφή του δάσους της Χαλκιδικής
είναι μεγάλες. Θα είναι ακόμα μεγαλύτερες όμως αν δεν διασφαλίσει την
αναγέννησή του και αν δεν το προστατέψει από τα λογής λογής συμφέροντα που το
απειλούν.

ΣΕ πρώτη προτεραιότητα φυσικά είναι η δημιουργία αντιπλημμυρικών έργων
για την προστασία των κατοίκων και η ουσιαστική αποζημίωση όσων έχουν πληγεί
ώστε να επανέλθει το γρηγορότερο δυνατό η ζωή στην περιοχή στους φυσιολογικούς
της ρυθμούς.

MIA ματιά ωστόσο σε άλλες περιοχές που επλήγησαν -και η Πεντέλη είναι
χαρακτηριστικό παράδειγμα -δείχνει ότι οι πιο σοβαροί κίνδυνοι θα έρθουν μετά.
Γιατί στο πάλαι ποτέ δάσος αυτοί που μοιάζει να μπαίνουν πρώτοι είναι οι κάθε
λογής καταπατητές, με αποτέλεσμα να φυτρώνουν κάθε τόσο και νέες βίλες,
προφανώς με την ανοχή κάποιων αρμοδίων.

ΟΣΟ για το δάσος, όταν δεν μετατρέπεται σε οικιστική περιοχή, πέφτει
συνήθως θύμα της… αγροτικής εκμετάλλευσης, καθώς τα αποκαΐδια αποτελούν
ιδανικό τόπο για παράνομη υλοτόμηση και βοσκοτόπια.

ΤΟ πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο από το μέγεθος των εκτάσεων που
κάηκαν. Γιατί βέβαια σε 50.000 στρέμματα δεν είναι ούτε δυνατό ούτε επιθυμητό
να γίνει τεχνητή αναδάσωση. H φυσική αναδάσωση όμως απαιτεί πολύ μεγαλύτερο
χρόνο και είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα όλα τα θαύματα διαρκούν τρεις ημέρες.

ΘΑ χρειαστεί δηλαδή ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα προστασίας. Σε αντίθετη
περίπτωση είναι βέβαιο ότι μόλις ξεχαστεί λίγο η καταστροφή, τα συμφέροντα που
καιροφυλακτούν θα αναλάβουν δράση. Αυτό δείχνει η εμπειρία από άλλες περιοχές.
Ας μην την ξαναζήσουμε στη Χαλκιδική!