ANAΛΩΣIMA Mια βρυσούλα

Καυτή προεκλογική περίοδος ετούτη, κυριολεκτικά. H Αθήνα φλέγεται και δεν
ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε στις τόσο ευφάνταστες προτάσεις των υποψήφιων
δημάρχων της. Την εγκατέλειψαν κι αυτοί με τις τρύπες στους δρόμους ανοιχτές.
Άφησαν το πρόσωπό τους μόνο να χαμογελά ακαταμάχητα στις αφίσες, όσοι νομίζουν
ότι είναι ωραίοι τουλάχιστον. Κι όμως, ο καύσων ήταν ευκαιρία να αναδειχτούν.
Θα μπορούσαν να έχουν βγει στους δρόμους και να μοιράζουν μπουκαλάκια με κρύο
νερό. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν θα το εκτιμούσε. Ύστερα, θα το θυμόνταν
όταν θα έφταναν στην κάλπη. Λίγα μπουκαλάκια σήμερα κοστίζουν λιγότερο από τις
αφίσες και τις πολιτικές διαφημίσεις, και μπορούν να σώσουν και μια ανθρώπινη
ζωή. Γενικά το νερό λείπει πολύ από τη δημόσια ζωή της πόλης, παρ’ όλα τα
σιντριβάνια. Μάλλον, όσο περισσότερα σιντριβάνια βλέπουμε γύρω μας τόσο πιο
έντονα νιώθουμε την έλλειψη μια βρυσούλας. Κάποτε υπήρχαν βρύσες στις πλατείες
και στα πάρκα, μπορούσες να σκύψεις να πιεις λίγο νερό. Έκοψαν το νερό για
οικονομία από πάρα πολλές όταν μας απειλούσε η ξηρασία, και οι υπόλοιπες
χάλασαν παρατημένες. Περπατάς και βλέπεις από μακριά μια κομψή μπρούντζινη
κάνουλα, πηγαίνεις κοντά με λαχτάρα και βλέπεις ότι δε στάζει ούτε δάκρυ.
Βέβαια, το να εγκαινιάζεις βρυσούλες ή απλώς να επιδιορθώνεις αυτές που είχαν
φτιάξει οι προκάτοχοί σου, ακόμα περισσότερο, δεν έχει τη γκλαμουριά των
σιντριβανιών, ούτε καν της ζαρντινιέρας, αλλά ακούσαμε τόσα μεγαλεπήβολα, τόση
φαντασία και επινοητικότητα απολαύσαμε από τους υποψήφιους δημάρχους, που
μπορεί να ακουγόταν και πρωτότυπο να επισκευάσει κάποιος τις βρύσες της
Αθήνας. Μπορεί τέτοια ένδοξη πόλη να μη διαθέτει σταγόνα νερό για τους
διαβάτες της; Αλλά την τρώει η δόξα γενικά και ξεχνάει πάντα τις ταπεινές
ανάγκες των ανθρώπων.