Παραπάνω από τις νότες

Από τον σαλπιστή του Αναμορφωτικού Καταστήματος Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως
Αρρένων Κορυδαλλού πρωτάκουσε και από τα εγερτήρια του στρατού εθίστηκε στον
ήχο των πνευστών ο δεξιοτέχνης – ενός σπάνιου μουσικού οργάνου – της τούμπας
Γιάννης Ζουγανέλης. Άσκησε γοητεία επάνω του, έλεγε πάντα, αυτός ο ήχος. Και
τον υπηρέτησε, όπως και τη μουσική – κυρίως αυτήν – ο σημαντικός σολίστας, τον
οποίο η ελληνική μουσική οικογένεια έχασε αυτές τις ημέρες (κηδεύτηκε το
Σάββατο, αλλά μόλις τώρα μαθεύτηκε το νέο του θανάτου του, από καρκίνο). Ίσως
έχει ενδιαφέρον να ανατρέξει κανείς στο αυτοβιογραφικό «Ο ήχος της σάλπιγγος»
(Εκδ. Καστανιώτη), για να «ψηλαφίσει» μια ζωή που ξεκίνησε από χαμηλά και
εξυψώθηκε στη μουσική και την ποίηση (η πολυετής φιλία του με τον Νίκο Καρούζο
οδήγησε και στην έκδοση της ποιητικής συλλογής «Ενός λεπτού σιγή είμαστε όλοι»
– Εκδ. Γαβριηλίδης). Και στο CD του με τη Ναταλία Μιχαηλίδου να ανακαλύψει πως
η τούμπα μπορεί να μιλά, βραχνά, για πολύ περισσότερα από νότες…