«Mε πιάνουν συχνά κρίσεις πανικού»

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή μου είναι η σχέση μου με τον θάνατο. Δεν τον καταλαβαίνω και δεν τον δέχομαι», εξομολογείται ο Πέδρο Αλμοδόβαρ

Στα 17 του, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ έφυγε «τρέχοντας» από το χωριό που μεγάλωσε για
να κατακτήσει τον κόσμο. Σαράντα χρόνια αργότερα επιστρέφει στα πάτρια εδάφη
με τη νέα του ταινία, έναν ύμνο στη μητέρα του, που πέθανε το 1999, και στα
απλά καθημερινά πράγματα της ζωής στην ισπανική επαρχία. Στην ταινία «Volver»,
που προβλήθηκε φέτος στις Κάννες, πρωταγωνιστεί η Κάρμεν Μάουρα, για πρώτη
φορά ύστερα από 18 χρόνια. H ηθοποιός ήταν η μούσα του 56χρονου σκηνοθέτη στο
ξεκίνημα της καριέρας του στην ταινία «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης».
Στο «Volver» παίζει επίσης η Πενέλοπι Κρουζ, η μεγάλη αγάπη του Αλμοδόβαρ, και
όχι απλώς πλατωνική. Ο σκηνοθέτης, δηλωμένος αμφιφυλόφιλος μέχρι τα 30 του και
αποκλειστικά ομοφυλόφιλος μετά, εξομολογείται στην εφημερίδα «The Times» ότι η
Κρουζ είναι η πρώτη γυναίκα που ποθεί σεξουαλικά έπειτα από 30 χρόνια. «Είναι
όμορφο να θαυμάζεις κάτι που σου δίνει τόση ευχαρίστηση. H Πενέλοπι δεν
συμπεριφέρεται σαν όμορφη γυναίκα αλλά σαν συνηθισμένο κορίτσι. Στην ταινία,
είναι διάχυτος ο πόθος μου γι’ αυτήν».

Ο Αλμοδόβαρ όμως δεν της εξομολογήθηκε ποτέ τα αισθήματά του και είναι η πρώτη
φορά που μιλά δημοσίως γι’ αυτά. «Ποτέ δεν έχω κοιμηθεί με τους ηθοποιούς μου
όταν γυρνάω μία ταινία. Τους σέβομαι και η σχέση μας είναι καθαρά
επαγγελματική. Δεν μπορούσα να της πω τίποτα στα γυρίσματα, αλλά το ένιωσε και
ξέρω ότι με αγαπά πολύ, αλλά ως πατρική φιγούρα και όχι ερωτικά».

Εκτός από τον θαυμασμό του για την Κρουζ, διάχυτη στην ταινία είναι η
προσπάθεια του σκηνοθέτη να εξορκίσει τον φόβο του για τον θάνατο, που τον
βασανίζει από τότε που πέθανε η λατρεμένη του μητέρα. «Οι κρίσεις πανικού
άρχισαν δύο χρόνια μετά τον θάνατό της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή μου
είναι η σχέση μου με τον θάνατο. Δεν τον καταλαβαίνω και δεν τον δέχομαι.
Μακάρι να ήμουν θρήσκος για να μπορώ να βρω ένα στήριγμα. Ούτε από το παρελθόν
μου μπορώ γιατί αποφεύγω να το σκέφτομαι. Έτσιμ το μόνο που μου μένει είναι το
μέλλον και ο θάνατος που πλησιάζει. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ότι τα
πάντα εξαφανίζονται, άνθρωποι και πράγματα που ήταν ολοζώντανα. Δεν το δέχομαι
και αυτό με γεμίζει φόβο». Ένας φόβος που απαλύνθηκε στα γυρίσματα, όταν ο
σκηνοθέτης επέστρεψε στα μέρη όπου μεγάλωσε, φέρνοντας πίσω αναμνήσεις της
μητέρας του και των παιδικών του χρόνων. «Δεν το περίμενα, αλλά η ταινία
λειτούργησε θεραπευτικά. Με γαλήνεψε».