«Οι άνθρωποι γερνούν, όχι το ροκ εν ρολ»

«H ζωή – λέει φιλοσοφώντας η Πάτι Σμιθ – μας πηγαίνει σε ταξίδια που δεν είχαμε φανταστεί». Έχει τους τρόπους της να κρατάει το τιμόνι. Και βγαίνουν αυτά μέσα από τα άλμπουμ της – τα Real Gone και Trampin, δίσκοι με μήνυμα, καταλυτικοί

«Δεν περιορίζω την εικόνα μου στο να είμαι Αμερικανίδα, είμαι βέβαια – όμως
σαν άνθρωπος που βλέπει τι γίνεται στον κόσμο, νιώθω μεγάλη αγωνία και άγχος
για τους συνανθρώπους μου, αρκετό θυμό. Είμαι πολύ αντίθετη με την κυβέρνηση
Μπους και την πολιτική του, δεν με εκφράζει». Αυτά δηλώνει ανάμεσα σε άλλα,
πολιτικά και ανθρώπινα ζητήματα, η Πάτι Σμιθ, φωνή που δεν έπαψε μέσα από το
ροκ – και όχι μόνο – να διατυπώνει ξεκάθαρα την άποψή της. H ποιήτρια του ροκ,
όπως συχνά την αποκαλούν, επιστρέφει με μια συνέντευξη μέσα από το βρετανικό
Uncut για να πει πράγματα με το όνομά τους.

«Ξέρετε», λέει, «όταν ήμουν νεώτερη, στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του πολέμου
στο Βιετνάμ, ήταν επίσης δύσκολο, ήμουν εντελώς αντίθετη σε αυτό, αλλά όντας
Αμερικανίδα ο κόσμος αντιδρούσε απέναντί μου σαν να υποστήριζα τον πόλεμο».

Από τότε ώς σήμερα, η Πάτι Σμιθ, που βρέθηκε στις κεντρικές φιγούρες του
νεοϋορκέζικου πανκ της δεκαετίας του ’70 και συνέχισε μετά τον δικό της
αποκαλυπτικό δρόμο, στήριξε τις ιδέες της με συνέπεια και εντιμότητα.

Έκανε αντίθετη στροφή από τη φήμη, έχασε πολύτιμους συντρόφους στον δρόμο,
έδωσε μάχες, έμεινε μόνη, επέστρεψε. «Θα έλεγα πως έχω τους νεκρούς μου και ζω
μαζί τους. Δεν έχω τη φιλοσοφία να αφήνω τους νεκρούς να φεύγουν, δεν τους
θρηνώ κάθε μέρα, αλλά είναι πάντα μαζί μου. Γιατί οι άνθρωποί μου, ο άντρας
μου, η μητέρα μου, ο αδελφός μου, ο πατέρας μου, ο καλύτερος φίλος μου, ο
πιανίστας μου και πολλοί άλλοι πέθαναν σχετικά νέοι. Έτσι συνεχίζουν να είναι
μαζί μου. Είναι καλό να διώχνεις τον θρήνο, γιατί δεν πιστεύω πως είναι καλό
για το πνεύμα εκείνου που έφυγε, αλλά έχω ανοικτές τις γραμμές επικοινωνίας
μαζί τους. Ο Παζολίνι είχε πει κάτι που θυμάμαι πάντα. Ότι δεν είναι πως οι
νεκροί δεν μιλάνε, είναι εμείς που έχουμε ξεχάσει πώς να ακούμε».

Και όταν τη ρωτούν αν τελικά το ροκ έχει γεράσει, η Πάτι έχει απάντηση: «Το
ροκ είναι ένα είδος – λέει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό έχουν σημασία. Έχω μεγάλη
πίστη στο ροκ και συνεχίζω να δουλεύω με αυτό, αλλά εύχομαι οι άνθρωποι να
έχουν κατά νου την πιο σπουδαία πλευρά του, που είναι για μένα οι παραδοσιακές
ρίζες του που αγκαλιάζουν ποίηση και επανάσταση και πολιτικές καταστάσεις και
αγάπη, τα πάντα. Μπορεί να είναι κάτι τόσο εξελιγμένο όσο ο Τζίμι Χέντριξ και
ο Τζιμ Μόρισον ή κάτι τόσο όμορφο και καθαρό όσο η Νταρλίν Λαβ τραγουδώντας με
τις Crystals».