[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πώς τα κατάφερε η ανθρωπότητα και μπήκε πάλι σε μια τρομοκρατική –
τρομολαγνική περιπέτεια; Δεν έφτανε εκείνο το κυνήγι μαγισσών μετά την 11η
Σεπτεμβρίου του 2001; Έπρεπε να φτάσει ο κόσμος στο σημείο να φοβάται (δικαίως
ή αδίκως) ακόμη και να ταξιδέψει; Και τι, αλήθεια, κρύβεται πίσω από αυτήν την
ιστορία κι αυτήν την τόσο περίεργη συγκυρία;

Πού θα καταλήξει αυτό το νέο… θεατρικό έργο, όπου στον μεν δυτικό κόσμο έχει
δημιουργηθεί κλίμα φόβου για τους «σκούρους Ασιάτες» που «μπορεί ανά πάσα
στιγμή να ρίξουν ένα αεροπλάνο» και στον δε μουσουλμανικό κόσμο ορισμένοι
βλέπουν κάποιους «λευκούς» σαν τέρατα;

Τι θα γίνει με τη συνεχιζόμενη τραγωδία στον Λίβανο, το ένα εκατομμύριο
πρόσφυγες, τις γυναίκες που δεν μπορούν να γεννήσουν ελεύθερες τα παιδιά τους;
Πόσο θα κρατήσει η οδύνη στα… ξεχασμένα Ιράκ και Αφγανιστάν; Για πόσον καιρό
θα μπορεί να υπάρχει αυτός ο ΟΗΕ που κοροϊδεύει τον κόσμο ότι δήθεν τον
προφυλάσσει από τους «κακούς» και τάχα διασφαλίζει την ειρήνη;

«Ξεχάστηκε» η Κύπρος

Και η… μικρή Ελλάδα μας, που βρίσκεται στις παραλίες, πώς θα τα βγάλει πέρα;
Ποια εξωτερική πολιτική να εφαρμόσει σ’ αυτόν τον άδικο κόσμο των πολέμων, των
γενοκτονιών και του αφανισμού κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Και τι θα κάνει με
το χρυσοπράσινο φύλλο το ριγμένο στο πέλαγος, την Κύπρο της Αφροδίτης, που
«ξεχάστηκε» με αυτόν τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ενώ μπορούσε να παίξει
θετικό ρόλο για την ίδια αλλά και για τους λαούς της περιοχής;

Φυσικά, τι να λες και τι να γράφεις τέτοιες μέρες… Από τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, τον πρόεδρο του
ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου, τη γενική γραμματέα του KKE Αλέκα Παπαρήγα, τον
πρόεδρο του ΣΥΝ Αλέκο Αλαβάνο, ώς τον πιο… άγνωστο βουλευτή, αλλά και τον…
τελευταίο πολίτη, δεν υπάρχει – φαινομενικά τουλάχιστον – άλλο ενδιαφέρον πέρα
από τη θάλασσα, τον ήλιο, το φεγγάρι κι ένα ποτήρι κρασί… Κι αν τους
ρωτήσεις έναν έναν χωριστά, θα σου πουν: «Έχω κι εγώ δικαίωμα να ξεκουραστώ
λίγες μέρες».

Καλοκαιρινή… ταλαιπωρία

Έλα όμως που η… διαολεμένη πολιτική προχωρά πολλές φορές με πιο φιλόδοξα
σχέδια από την ίδια τη ζωή… Και θέλει να μας ταλαιπωρεί μες στο
κατακαλόκαιρο… Έφερε λοιπόν στο προσκήνιο την πώληση της Εμπορικής στους
Γάλλους – η σημαντικότερη κυβερνητική δραστηριότητα της εβδομάδας – και τη
διαγραφή Παπαντωνίου.

Και για μεν την πρώτη περίπτωση δεν υπήρξε καμία έκπληξη. Ο Πρωθυπουργός
Κώστας Καραμανλής είχε προαναγγείλει ότι οι αποκρατικοποιήσεις θα προχωρήσουν
και πως στο παιχνίδι αυτό πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξουν οι τράπεζες, ενώ ο
υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης όπου στεκόταν και όπου καθόταν έλεγε
«τι καλό που είναι να πάρουν οι Γάλλοι την Εμπορική»…

H δεύτερη περίπτωση – αυτή της ιστορίας του κ. Παπαντωνίου – μάλλον ήταν
έκπληξη ως προς τον χρόνο που εκδηλώθηκε. Μπορεί εδώ και καιρό να είχαν φτάσει
διάφορα μηνύματα στο γραφείο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου για
κινήσεις ορισμένων κορυφαίων στελεχών που γίνονταν (με ή χωρίς τον κ. Γιάννο
Παπαντωνίου). Μπορεί τους τελευταίους μήνες βουλευτές να τον πληροφορούσαν ότι
ο πρώην υπουργός Οικονομίας όπου βρισκόταν ασκούσε ανοιχτά κριτική για την
ακολουθούμενη τακτική. Αλλά πολλοί δεν περίμεναν λίγο πριν από τον
Δεκαπενταύγουστο αυτή την εξέλιξη. Κι αυτό γιατί είχαν υποτιμήσει τη
δυνατότητα του κ. Γιώργου Παπανδρέου να αντιδρά. Νόμιζαν ότι μέσα στη ζέστη θα
άφηνε να περάσει στα ψιλά αυτή η δημόσια διαφοροποίηση του κ. Παπαντωνίου.

Δεν ήταν μοναδική

Όμως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ γνώριζε πολύ καλά ότι η περίπτωση Παπαντωνίου δεν
ήταν η μοναδική, ενώ παράλληλα ο κόσμος που τον ανέδειξε με την ψήφο του στην
ηγεσία του κόμματος τού έλεγε: «Μα, δεν μπορείς να αφήνεις να λιμνάζουν τα
νερά. Κάτι πρέπει να κάνεις. Δεν γίνεται να βγαίνει όποιος θέλει στα
κεραμίδια».

Παράλληλα ο κ. Παπανδρέου είχε καταλήξει – παρά τις προσπάθειες που έκανε για
ευρύτερες συμμαχίες – σε κομματικές υποψηφιότητες στις μεγάλες πόλεις, όπως
άλλωστε του υποδείκνυαν και όλοι όσοι γκρίνιαζαν τον τελευταίο καιρό. Έτσι,
έπρεπε να ακολουθήσει μια συντεταγμένη πορεία ώς τις εκλογές, πράγμα που δεν
του επέτρεπε να αφήσει κι άλλο το κόμμα να «μπάζει νερά». Αυτό όμως το
υποτίμησε ο πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο οποίος και δεν περίμενε,
τουλάχιστον στην «καρδιά» του Αυγούστου, την αντίδραση του κατ’ ουσίαν – όπως
και ο πατέρας του – «απρόβλεπτου Γιώργου Παπανδρέου».

Άρεσε

Ούτως ή άλλως, αυτή η κίνηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον
οποίο η γραμματέας του κόμματός του Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου χαρακτηρίζει
στα «NEA» «ηγέτη μακράς πνοής για τη δημοκρατική παράταξη», άρεσε στη βάση του
ΠΑΣΟΚ. Όμως από μόνη της δεν λύνει τα προβλήματα ενός κόμματος που έχασε τις
εκλογές του 2004 όχι μόνον γιατί κούρασε, αλλά και γιατί απώλεσε – και μάλιστα
πολλές φορές – την ίδια του την ψυχή…

Την ίδια ώρα, ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής νομίζει ότι με την παροχολογία
που άρχισε διά δηλώσεων του γραμματέα του κόμματός του Λευτέρη Ζαγορίτη και θα
συνεχίσει ο ίδιος στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, θα κερδίσει πόντους στις
δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.

Ωστόσο, ο κόσμος που ετοιμάζεται να σηκώσει τα τεράστια βάρη του φθινοπώρου
(με το άνοιγμα των σχολείων και των Πανεπιστημίων) δεν παρασύρεται εύκολα. Και
ασφαλώς στις τοπικές κοινωνίες θα παίξουν ρόλο και τα πρόσωπα, κάτι που σε
αρκετές περιπτώσεις – και για διαφορετικούς λόγους – υποτίμησαν γι’ αυτές τις
εκλογές και το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά.

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Όταν καίγεται το διπλανό σου σπίτι, δεν αδιαφορείς

Μέσα στον γενικότερο… χαμό που κυριαρχεί διεθνώς, αλλά και στο εσωστρεφές
ελληνικό πολιτικό σκηνικό, ορισμένες ενδιαφέρουσες κινήσεις της Αριστεράς δεν
φωτίστηκαν επαρκώς από τους τηλεοπτικούς προβολείς.

Πρώτον, η γενική γραμματέας του KKE Αλέκα Παπαρήγα, μετά τις επαφές που είχε
στη Βηρυτό, όπου έφτασε οδικώς από τη Δαμασκό, έριξε ιδέες για να
εντατικοποιηθούν οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο λαό του
Λιβάνου. Έτσι την εβδομάδα που πέρασε, και παρά το ότι ο κόσμος βρισκόταν στις
παραλίες, έγιναν αρκετές πορείες και συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις της
Ελλάδας. Και αυτή η πρωτοβουλία λειτούργησε σαν καταλύτης για να «κινηθούν»
και να ευαισθητοποιηθούν κι άλλοι παράγοντες του τόπου. Άλλωστε, όταν καίγεται
το διπλανό σου σπίτι, δεν μπορείς να αδιαφορείς!

Δεύτερον, ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέκος Αλαβάνος είχε επαφές με αρκετούς ξένους
πρέσβεις, π.χ. της Κούβας και του Ιράν. Και ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα που
έστειλε στην ελληνική κοινωνία ήταν όσα είπε για τον «Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος
εκτός από πρόεδρος – όπως τόνισε – είναι μια θρυλική μορφή του παγκόσμιου
επαναστατικού κινήματος» και «τις παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον, η οποία
ονειρεύεται να ξαναγίνει η Κούβα καζίνο και πορνείο των ΗΠΑ».