Δρόμοι

Έχουν περάσει…

… τρεις μήνες από τότε που υπεγράφη η ειρηνευτική συμφωνία του Νταρφούρ.
Αποστολή της ήταν να θέσει τέλος στη βία σ’ αυτή την ταλαίπωρη περιοχή του
Σουδάν όπου οι νεκροί φτάνουν τις 180.000 και οι εκτοπισμένοι τα δύο
εκατομμύρια από τον Φεβρουάριο του 2003, όταν η κυριαρχούμενη από το αραβικό
στοιχείο κυβέρνηση άρχισε να βάζει στο στόχαστρο τις αφρικανικές φυλές. Έχει
καταστεί πλέον σαφές όμως πως η συμφωνία αυτή είχε μεγάλα, και μοιραία,
ψεγάδια.

«Καταδικασμένη να αποτύχει»…

… αν δεν στηριχτεί περισσότερο από την κυβέρνηση του Σουδάν τη χαρακτήρισε
χθες η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, σημειώνοντας πως
μπορεί οι μάχες ανάμεσα στις σουδανικές ένοπλες δυνάμεις και στον
Απελευθερωτικό Στρατό του Σουδάν υπό τον Μίνι Μανάουι να έχουν περιοριστεί, οι
επιθέσεις όμως από παραστρατιωτικούς και αντάρτες συνεχίζονται με αμείωτη
ένταση, κυρίως στο νότιο και στο βόρειο Νταρφούρ. Σύμφωνα με την «Guardian»,
τουλάχιστον άλλοι 50.000 άνθρωποι έχουν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια
τους τούς τελευταίους τρεις μήνες. Οι περισσότεροι έχουν καταλήξει
στοιβαγμένοι μαζί με χιλιάδες ακόμα σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Οι
ανθρωπιστικές οργανώσεις όμως κοντεύουν να σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Tearfund,
Care, Relief International, Oxfam, όλες έχουν χάσει ανθρώπους τους τις
τελευταίες εβδομάδες. Τα οχήματα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα έχουν δεχθεί
επανειλημμένως επιθέσεις.

Ο Ιούλιος…

… μάλιστα αποδείχθηκε ο φονικότερος μήνας για τις ανθρωπιστικές οργανώσεις
από τότε που ξέσπασε η κρίση: οκτώ Σουδανοί εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν,
περισσότεροι από ό,τι τα δύο τελευταία χρόνια. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι στα τέλη
Ιουνίου υπήρχαν 250.000 άνθρωποι που χρειάζονταν απελπισμένα βοήθεια, δεν
μπορούσε όμως να τους βοηθήσει, δεν υπήρχαν ούτε οι στοιχειώδεις εγγυήσεις
ασφάλειας. Και όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση τόσο αυξάνονται τα κρούσματα
βιασμών και αποπειρών βιασμού. Το πρόβλημα, επισημαίνει η «Guardian», είναι
πως από όλες τις ομάδες ανταρτών του Νταρφούρ, η μόνη που υπέγραψε την
ειρηνευτική συμφωνία είναι το τμήμα του Απελευθερωτικού Στρατού του Σουδάν που
ελέγχεται από τον Μίνι Μινάουι. Ο Μινάουι διοικεί πράγματι τη μεγαλύτερη
δύναμη, προέρχεται όμως από τη μειονοτική φυλή των Ζαγκάουα, και έχει
περιορισμένο λαϊκό έρεισμα. Οι περισσότεροι εκτοπισμένοι στο Νταρφούρ είναι
Φουρ και δεν εμπιστεύονται ούτε τον Μανάουι, που έχει διοριστεί ειδικός
σύμβουλος του προέδρου Ομάρ αλ-Μπασίρ, ούτε την κυβέρνηση.

Το χειρότερο όμως είναι…

… ότι οι άνδρες του Μανάουι φέρεται ότι λαμβάνουν βοήθεια από την κυβέρνηση
και τον «αντιπρόσωπό» της, την πολιτοφυλακή Τζαντζαουίντ, ώστε να επικρατήσουν
των αντιπάλων ανταρτών. Όπως επισημαίνει ο Σουλιμάν Μπάλντο, ο διευθυντής του
προγράμματος για την Αφρική της Διεθνούς Ομάδας Αντιμετώπισης Κρίσεων, «αυτό
το στάτους κβο βολεύει το Χαρτούμ. Εξαρχής η κυβέρνηση προωθούσε ενεργά τις
εθνοτικές διαιρέσεις και διχόνοιες και τον κατακερματισμό των ανταρτών: με τον
τρόπο αυτό, προσπαθούσε να δικαιώσει τον ισχυρισμό της ότι η κρίση στο
Νταρφούρ ήταν ανέκαθεν ένα απλό φυλετικό πρόβλημα… Είναι πραγματικά μακιαβελικό!».