ΓNΩMH Tο Iσραήλ επέλεξε να χτίζει το μέλλον του με πολεμικές επιχειρήσεις

Αυτός ο άθλιος πόλεμος στον Λίβανο γεννήθηκε από την απληστία του Ισραήλ. Όχι
ότι το Ισραήλ πολεμά αυτή τη φορά για να κατακτήσει περισσότερα εδάφη, ο
τερματισμός της κατοχής όμως θα είχε προλάβει πολλά. Αν το Ισραήλ είχε
επιστρέψει τα Υψώματα του Γκολάν και είχε υπογράψει μια ειρηνευτική συμφωνία
με τη Συρία εν ευθέτω χρόνω, ο πόλεμος αυτός πιθανώς να μην είχε ξεσπάσει.

H ειρήνη με τη Συρία θα είχε διασφαλίσει την ειρήνη με τον Λίβανο και η ειρήνη
με τις δύο αυτές χώρες θα είχε αποτρέψει την οχύρωση της Χεζμπολάχ στα βόρεια
σύνορα του Ισραήλ. H ειρήνη με τη Συρία θα είχε επίσης απομονώσει το Ιράν, τον
πραγματικό, επικίνδυνο εχθρό του Ισραήλ και θα είχε στερήσει τη Χεζμπολάχ από
μία εκ των δύο πηγών ανεφοδιασμού της. Είναι τόσο απλό, και συνάμα τόσο
«εκτός» της συμβατικής ισραηλινής σκέψης, που υπόκειται καθημερινά πλύση
εγκεφάλου…

Χρόνια τώρα, το Ισραήλ πολεμάει τους Παλαιστινίους, με κύριο κίνητρο τη
διατήρηση των κατεχόμενων εδαφών. Αν έλειπε η επιχείρηση των οικισμών, το
Ισραήλ θα είχε αποχωρήσει εδώ και καιρό από τα κατεχόμενα. Όχι ότι ένα Ισραήλ
χωρίς κατεχόμενα θα είχε μετατραπεί στο αγαπημένο παιδί του αραβικού κόσμου –
τα καταστροφικά πυρά που εξαπολύονται εναντίον του, ωστόσο, θα είχαν μειωθεί
σημαντικά και εκείνοι που θα συνέχιζαν να πολεμούν το Ισραήλ θα βρίσκονταν
απομονωμένοι.

Και δέκα νόμους να περάσει το Ισραήλ για την προσάρτηση των Υψωμάτων του
Γκολάν, τα κατεχόμενα εδάφη παραμένουν κατεχόμενα εδάφη. Τα τελευταία 33
χρόνια, η επικρατούσα άποψη στο Ισραήλ ήταν πως δεν υπήρχε ανάγκη ειρήνευσης
με τη Συρία: αφού οι Σύροι κάθονται ήσυχα, γιατί να τους επιστρέψουμε τα
Γκολάν; Σήμερα, η πλάνη αυτή γυρίζει μπούμερανγκ και μας χαστουκίζει.

Ο σημερινός πόλεμος, όμως, μπορεί να αποδειχθεί ένα απλό ορεκτικό επερχόμενων,
πολύ πιο επικίνδυνων πολέμων. Πλάνη είναι και να λέμε ότι ο χρόνος είναι με το
μέρος μας. Ο αραβικός και ο μουσουλμανικός κόσμος εξοπλίζονται, ο κίνδυνος των
πυρηνικών όπλων και των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς ήδη πλανάται πάνω από τα
κεφάλια μας. Το Ισραήλ όμως έχει επιλέξει να κλείνει τα μάτια και να χτίζει το
μέλλον του πάνω σε μια τρομερή προσωρινή ησυχία, ή σε ολοένα και περισσότερες
πολεμικές επιχειρήσεις. Έτσι πάει με εμάς. Όταν η άλλη πλευρά είναι ήσυχη,
τότε λέμε: γιατί να επιστρέψουμε εδάφη; Και όταν ξεκινάει πόλεμο, τότε «δεν
υπάρχει κανείς στον οποίο να μπορούμε να μιλήσουμε» και σίγουρα όχι όταν
«δεχόμαστε πυρά».

Το σχόλιο του Ισραηλινού αρθρογράφου Γκιντεόν Λεβί δημοσιεύτηκε στην
εφημερίδα «Χααρέτζ».