H κραυγή της «Tατιάνας» στον ΟHE

«Πριν από έναν χρόνο ο Έλληνας σύζυγός μου άρχισε να βρίζει τα παιδιά μου
καθώς και να χρησιμοποιεί βία εναντίον τους, προκαλώντας τους τραύματα. Το
περασμένο φθινόπωρο άρχισε να χτυπάει και εμένα».

«Έπειτα από ένα σοβαρό επεισόδιο που, ανάμεσα σε άλλα, μου προκάλεσε πρόβλημα
στην ακοή, πήγα στο αστυνομικό τμήμα και ανέφερα τι συνέβη. Εκεί μου είπαν ότι
έπρεπε να κάνω μήνυση, ειδάλλως δεν μπορούσαν να επέμβουν. Από τη στιγμή που η
άδεια παραμονής μου στην Ελλάδα δεν είχε εκδοθεί και μη γνωρίζοντας πού αλλού
μπορούσα να απευθυνθώ, αποφάσισα να μην υποβάλω μήνυση».

Με αυτά τα λόγια περιγράφει η «Τατιάνα» – μια 40χρονη Ρωσίδα, παντρεμένη στην
Ελλάδα με Έλληνα – στην κ. Ροζάριο Μανάλο, πρόεδρο της Επιτροπής του
Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών,
την κακομεταχείριση που βίωνε αυτή και τα παιδιά της στο σπίτι όπου διέμεναν
στα περίχωρα της Αθήνας. Εν όψει μάλιστα της σχετικής έκθεσης του ΟΗΕ για την
υπάρχουσα κατάσταση στην Ελλάδα, η κατάθεση της «Τατιάνας» αναμένεται να
παίξει ιδιαίτερο ρόλο στο πόρισμα. Σύμφωνα με μελέτη του Κέντρου Ερευνών για
Θέματα Ισότητας, μία στις δύο γυναίκες στην Ελλάδα υφίσταται λεκτική και
ψυχολογική βία ενώ μία στις τέσσερις γνωρίζει κάποια στο περιβάλλον της η
οποία κακοποιείται.

Σωματική βία χωρίς τέλος

H «Τατιάνα» θα ζούσε το ίδιο επεισόδιο σωματικής βίας αρκετές φορές. «Νωρίτερα
αυτόν τον χρόνο μού ζητούσε να βάλω την υπογραφή μου σε κάτι χαρτιά για μία
χρηματική συναλλαγή, κάτι που αρνήθηκα». Τότε, ένας γνωστός της τής έδωσε το
τηλέφωνο μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης (ΜΚΟ) που σε συνεργασία με την
Πολιτεία διατηρεί στην Αθήνα «καταφύγιο» για γυναίκες-θύματα ενδοοικογενειακής
βίας. Έχοντας πλέον την άδεια παραμονής στα χέρια της, η «Τατιάνα» πήγε με τα
παιδιά της και έμεινε εκεί.

Χωρίς φαγητό

«Μας παρείχαν ένα δωμάτιο, ψυχολογική υποστήριξη αλλά όχι και φαγητό, το οποίο
έπρεπε να ψάξω να βρω μόνη μου. Γνωρίζοντας τα δικαιώματά μου ήθελα πλέον να
υποβάλω μήνυση κατά του συζύγου μου ώστε να εξασφαλίσω την προστασία μας. H μη
κυβερνητική οργάνωση δεν μου παρείχε νομική βοήθεια – αυτό που έκαναν μετά τις
επίμονες εκκλήσεις μου ήταν να μας παραπέμψουν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.
Εκεί κατέθεσα προφορικά στα αγγλικά με τη βοήθεια ενός μέλους της ΜΚΟ που
γνώριζε τη γλώσσα – αλλά όχι στα ρωσικά, τα οποία είναι η μητρική μου
γλώσσα… Γι’ αυτό πιστεύω ότι η κατάθεσή μου ήταν ανεπαρκής. Ωστόσο, ο
εισαγγελέας διέταξε προανακριτική έρευνα».

Στη συνέχεια η «Τατιάνα» αναζήτησε δικηγόρο ώστε να χειριστεί καλύτερα την
υπόθεση. Μάταια. Σε κρατικά συμβουλευτικά κέντρα στην Αθήνα και τον Πειραιά οι
δικηγόροι απλώς κρατούσαν σημειώσεις για την υπόθεσή της χωρίς να της
προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια. «Σε χρηματοδοτούμενη από το κράτος ΜΚΟ που
παρέχει νομική υποστήριξη σε μετανάστες, κυριολεκτικά με έστησαν. Τελικά, με
παρέπεμψαν σε δικηγόρο που μου ζητούσε 300 ευρώ. Δεν μπορούσα να δώσω αυτά τα
χρήματα και η ΜΚΟ αρνήθηκε να με βοηθήσει».

«Δεν παρέχουν βοήθεια»

Τελικά, η λύση βρέθηκε μέσω του Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι που
ανέλαβε τη νομική υποστήριξη της «Τατιάνας», η οποία καταλήγει στην επιστολή
της προς τον ΟΗΕ: «Ελπίζω ότι η ιστορία μου θα βοηθήσει την Επιτροπή να
κατανοήσει ότι το καλά διαφημισμένο ελληνικό κράτος ή τα κρατικά
χρηματοδοτούμενα προγράμματα δεν παρέχουν ουσιαστική βοήθεια σε παιδιά και
γυναίκες θύματα βίας, τουλάχιστον στην περίπτωση που δεν πρόκειται για
Έλληνες. Παράλληλα, τα τοπικά αστυνομικά τμήματα δεν φαίνεται να είναι
”εκπαιδευμένα” ώστε να αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους περιπτώσεις, ούτε οι
ελληνικές αρχές παρέχουν αυτεπαγγέλτως προστασία στα θύματα όταν αυτά είναι
φοβισμένα για να υποβάλουν μηνύσεις από μόνα τους ή – ακόμα πιο σοβαρό – όταν
είναι παιδιά. Εγώ κατάφερα να αποδράσω και ελπίζω ότι θα βρω το δίκιο μου.
Χιλιάδες άλλες γυναίκες μπορεί και όχι»…

Με εκτίμηση, «Τατιάνα»