ΓNΩMH Tα όπλα δεν φέρνουν την ειρήνη

Με οκτώ πλήρως εξοπλισμένες μεραρχίες, η Σοβιετική Ένωση χρειάστηκε το 1979
μόλις μερικές ημέρες για να καταλάβει την Καμπούλ. Πέρασε όμως άλλα δέκα
χρόνια, προσπαθώντας να πατάξει τους μουτζαχεντίν πριν υποχρεωθεί να
εγκαταλείψει τον αγώνα. Με τις «καλύτερα εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες
Ένοπλες Δυνάμεις που έχει δει ποτέ ο πλανήτης», οι ΗΠΑ χρειάστηκαν το 2003
μόλις τρεις εβδομάδες για να καταλάβουν τη Βαγδάτη, από όπου μπορεί να
υποχρεωθούν τελικά να αποχωρήσουν χωρίς να έχουν επιτύχει τους στόχους τους.

Κοιτάζοντας πίσω, και η Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν πολέμους μη
αναγκαίους, ίσως και ανόητους. H περίπτωση του Ισραήλ είναι διαφορετική. H
επίθεση που εξαπέλυσε στις 12 Ιουλίου η Χεζμπολάχ, σκοτώνοντας πέντε
Ισραηλινούς στρατιώτες και αιχμαλωτίζοντας δύο άλλους, σίγουρα δεν ήταν
αναπάντεχη, εξίσου σίγουρα, όμως, ήταν απρόκλητη. Το Ισραήλ υποχρεώθηκε να
απαντήσει. Όμως, αν η Ιστορία έχει κάτι να διδάξει, τότε το Ισραήλ δεν θα
μπορέσει να επιτύχει μια απόλυτη νίκη. H ειρήνη επιτυγχάνεται μέσω
διαπραγματεύσεων, όχι μέσω της βίας ή των όπλων. Ίσως, ωστόσο, να επιτύχει
κάποιους από τους άλλους στόχους του.

Καταρχάς, μπορεί να δείξει στους Λιβανέζους σε πόσο κίνδυνο εξέθεσε η
Χεζμπολάχ τη χώρα τους, και να περιορίσει έτσι το λαϊκό της έρεισμα. Δεύτερον,
μπορεί να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των βορείων συνόρων του.
Με ή χωρίς διεθνή δύναμη, μια τέτοια ζώνη θα αποτρέψει την εκτόξευση πυραύλων
μικρού βεληνεκούς, καθώς και άλλες μορφές διασυνοριακών επιθέσεων. Κυρίως
όμως, το Ισραήλ μπορεί να δώσει στους γείτονές του, ιδιαίτερα τη Συρία, ένα
μάθημα του τι μπορεί να πάθουν. Στην πραγματικότητα, αν σκεφτεί κανείς ότι,
παρά τις κραυγές διαμαρτυρίας, μέχρι στιγμής καμία χώρα δεν έχει σηκώσει το
χεράκι της να βοηθήσει τον Λίβανο, ο στόχος αυτός ίσως έχει ήδη επιτευχθεί.

Ο Μάρτιν βαν Κρέβελντ είναι καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας στο εβραϊκό
Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ