H κόλαση του επιτιθεμένου

Σε αναζήτηση νέας στρατηγικής βρίσκεται το Ισραήλ αφού οι δυνάμεις του,
παρά τις σκληρές μάχες, δεν κερδίζουν ούτε τις εντυπώσεις ούτε τον πόλεμο προς
το παρόν. Οι ένοπλοι της Χεζμπολάχ άφησαν αρχικά τις ειδικές δυνάμεις των
Ισραηλινών να εισέλθουν στα χωριά Μαρούν ελ Ρας που βρίσκεται μόλις 1.000
μέτρα από τα σύνορα και Μπιντ Τζμπέιλ, τέσσερα χιλιόμετρα πιο μέσα.

«H κόλαση επί Γης» είναι ο χαρακτηρισμός που έδωσε στην εφημερίδα «Χααρέτζ» ένας εκ των τραυματιών της μονάδας Γκολάνι για το Μπιντ Τζμπέιλ

Δημιούργησαν έτσι την ψευδαίσθηση ότι οι αμυντικές τους δυνατότητες στη
μεθόριο είναι περιορισμένες, παραπλανώντας τους επικεφαλής του υπουργείου
Άμυνας του Ισραήλ.

Δεν υποχώρησαν

Σύμφωνα με την πρώτη εκτίμηση που υπήρχε, οι δυνάμεις που επιχειρούν – σε
συνδυασμό με τις αεροπορικές επιθέσεις – θα υποχρέωναν σε υποχώρηση τους
ενόπλους της Χεζμπολάχ. Θα δημιουργούσαν έτσι τις προϋποθέσεις – μέσα από τη
συνδυασμένη άσκηση πιέσεων από τη διεθνή κοινότητα – για ανάπτυξη ξένων
δυνάμεων, μακροπρόθεσμα, στα σύνορα των δύο χωρών αλλά κυρίως δυνάμεων του
στρατού του Λιβάνου. Ο πόλεμος συμπληρώνει σήμερα, (σ.σ.: Πέμπτη) 16
εικοσιτετράωρα. Το Ισραήλ είχε ενημερώσει την Ουάσιγκτον ότι εντός δύο
εβδομάδων το στρατιωτικό σκέλος της Χεζμπολάχ θα αποτελούσε παρελθόν. Κι όμως
δύο εβδομάδες μετά, το Ισραήλ παλεύει νύχτα και μέρα για να κρατήσει δύο
χωριά, το ένα χίλια και το άλλο τέσσερις χιλιάδες μέτρα από τα σύνορά του.

Τυχεροί

Οι στρατιώτες που γυρνούν από τις μάχες του Μπιντ Τζμπέιλ για να ξεκουραστούν
στο έδαφος του Ισραήλ κλείνονται στον εαυτό τους. Στις εικόνες που στέλνουν οι
– ενταγμένοι στις μονάδες της μεθορίου – φωτογράφοι των ειδησεογραφικών
δικτύων, διακρίνει κανείς στα μάτια των στρατιωτών την άγρια όψη του πολέμου.
Ακόμα πιο πίσω, στο νοσοκομείο της Χάιφας, οι τραυματισμένοι στρατιώτες
χαμογελούν. Όσο κι αν εντυπωσιάζει, είναι οι τυχεροί! Με μια σφαίρα στο
στήθος, στην κοιλιά ή στο χέρι, διασφάλισαν ότι δεν θα γυρίσουν στον Μπιντ
Τζμπέιλ. «H κόλαση επί Γης» είναι ο χαρακτηρισμός που έδωσε στην εφημερίδα
«Χααρέτζ» ένας εκ των τραυματιών της μονάδας Γκολάνι για το συγκεκριμένο
χωριό.

Οκτώ νεκροί

H μονάδα Γκολάνι έλαβε εντολές προχθές τα μεσάνυχτα να μπει στο Μπιντ Τζμπέιλ.
Οκτώ Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν χάσει τη ζωή τους στις μάχες που διεξάγονταν
και η αποστολή τους ήταν να απωθήσουν τους ενόπλους της Χεζμπολάχ, ώστε να
απομακρύνουν από εκεί τις σορούς των συναδέλφων τους.

«Φτάσαμε στο Μπιντ Τζμπέιλ στις 3 το πρωί. Μπήκαμε στο χωριό και προχωρήσαμε
προς το σημείο που έπρεπε να ανακαταλάβουμε. Δεν είχαμε προχωρήσει πολύ.
Ξαφνικά σφαίρες έρχονταν από όλες τις πλευρές. Δεν υπήρχε μέρος να καλυφθούμε.
Κάποιος άνοιξε μια πόρτα και άρχισαν να του ρίχνουν μέσα από το σπίτι.
Δεχόμασταν σφαίρες στο στήθος, οι οποίες διαπερνούσαν τα αλεξίσφαιρα. Έπρεπε
να σώσουμε αυτούς που είχαν περικυκλωθεί από τη Χεζμπολάχ. Γύρω στις 3.30 μας
έριχναν με πυρά κάθε τύπου: με όλμους, με αντιαρματικά και διατρητικές
σφαίρες. Προσπάθησα να σπάσω μια πόρτα και να κρυφτώ σε ένα σπίτι. Δεν τα
κατάφερα. Κρύφτηκα πίσω από έναν τοίχο και τότε ένας όλμος χτύπησε την άλλη
πλευρά του. Το ωστικό κύμα με πέταξε μακριά και ο τοίχος κατέρρευσε επάνω μου.
Θραύσματα του όλμου τραυμάτισαν το χέρι μου. Από εκεί κι έπειτα προσπάθησα να
σώσω μόνο τον εαυτό μου». H περιγραφή αυτή ανήκει στον λοχαγό της μονάδας
Γκολάνι, Όχεντ Σαλόμ.

Άλλοι στρατιώτες που μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο της Χάιφας αναφέρουν ότι
οι ένοπλοι της Χεζμπολάχ είναι εξαιρετικοί πολεμιστές. «Είναι κλάσεις ανώτεροι
από τη Χαμάς. Πολεμούν στο έδαφός τους και διαθέτουν εξελιγμένα οπλικά
συστήματα», δηλώνουν χαρακτηριστικά.

Στενεύουν τα περιθώρια για την ισραηλινή κυβέρνηση

ΠΛΕΟΝ TO ΠΡΟΒΛΗΜΑ για το Ισραήλ δεν εστιάζεται μόνο στο μέτωπο του
πολέμου. H κυβέρνηση του Εχούντ Ολμέρτ παρουσίασε το όλο εγχείρημα τής
εισβολής στον Νότιο Λίβανο πολύ ευκολότερο απ’ ό,τι αποδείχθηκε. Οι
αντιδράσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης αυξάνουν ολοένα και περισσότερο, και
το γεγονός ότι οι ισορροπίες του κυβερνητικού συνασπισμού είναι λεπτές δεν
αφήνει περιθώρια αποτυχίας στον πρωθυπουργό της χώρας. Τα περιθώρια στενεύουν
και σε ό,τι αφορά την Ουάσιγκτον, αφού η Κοντολίζα Ράις αναμένεται να
επιστρέψει νωρίτερα στην περιοχή απ’ ό,τι αρχικά είχε ανακοινώσει. Ισραηλινοί
δημοσιογράφοι αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι στη χθεσινή συνεδρίαση του
Συμβουλίου Ασφαλείας του Ισραήλ, αρκετοί ήταν εκείνοι οι οποίοι ζήτησαν τη
διεύρυνση του μετώπου στο ανατολικό τμήμα του Νοτίου Λιβάνου και την άμεση
κατάληψη της Τύρου. Όμως οι απώλειες ενός τέτοιου εγχειρήματος θα αυξάνονταν
κατά πολύ στις τάξεις των Ισραηλινών στρατιωτών, αφού σχεδόν το 50% όσων θα
επιχειρούσαν θα προέρχονταν από τις εφεδρείες.

Όποια κι αν είναι η απόφαση που θα λάβει το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ για τη
στρατηγική κατάληψης του Νοτίου Λιβάνου, το σίγουρο είναι ότι θα απαιτηθεί
διάστημα πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που αρχικά υπολόγιζαν οι επιτελείς του
Αμίρ Πέρετζ. Το μόνο βέβαιο προς το παρόν, είναι πως ο πρωθυπουργός του Ισραήλ
και ο υπουργός Άμυνας της χώρας βρίσκονται σε χειρότερη θέση από τους ενόπλους
της Χεζμπολάχ.

Ένα εκατομμύριο προσωπικές ιστορίες πόνου και οργής

Οικογένεια Λιβανέζων που μόλις εγκατέλειψε την Τύρο για να μεταβεί στη Σιδώνα…

ΕΩΣ KAI ENA EKATOMMYPIO ανθρώπους έχει εκτοπίσει το Ισραήλ από τα
σπίτια και τις περιουσίες τους, απ’ ό,τι χρόνια ολόκληρα προσπαθούσαν να
δημιουργήσουν στον Λίβανο. Από αυτούς, 150.000 έχουν διαφύγει στη Συρία. Οι
περισσότεροι όμως κατέφυγαν στη Βηρυτό: κάποιοι στεγάζονται σε σχολεία και
δημόσια κτίρια, άλλοι μένουν σε συγγενείς και φίλους, φίλους πρόσφατους ή και
καινούργιους… Ένα εκατομμύριο άνθρωποι, ένα εκατομμύριο προσωπικές ιστορίες
πόνου και οργής.

Σκηνή 1η: H Ναντιά Αζάρ είναι 70 ετών, χήρα, και μένει στη συνοικία Ασραφίγιε
της Βηρυτού. Μέχρι πριν από δυο εβδομάδες η ζωή της κυλούσε ήσυχα, ήρεμα.
Τώρα, το μικρό της σπίτι φιλοξενεί τέσσερις μητέρες και τα εννιά τους παιδιά
από τον Νότιο Λίβανο. H Αζάρ είναι χριστιανή. Οι οικογένειες που φιλοξενεί
είναι σουνίτες μουσουλμάνοι. H θρησκεία δεν παίζει ρόλο όμως. «Είμαστε όλοι
Λιβανέζοι». H Αζάρ παρακολουθεί έναν από τους μικρούς μουσαφίρηδες να…
διαλύει το σπίτι με μια ρακέτα στο ένα χέρι και ένα κομμάτι καρπούζι στο άλλο
– και χαμογελά. «Μπορούν να μείνουν όσο θέλουν», λέει. «Για μένα, είναι σαν
παιδιά μου».

Σκηνή 2η: Ο Αλί Μαχίε Ταράγια, από την κοιλάδα Μπεκάα, έφτασε στη Συρία
φορώντας μόνο τις πιτζάμες του. «Οι βόμβες έπεφταν βροχή. Δεν είχαμε χρόνο».
Σήμερα, ο Ταράγια μένει μαζί με εκατοντάδες ακόμα πρόσφυγες σε μια κατασκήνωση
για προσκόπους στο Ζαμπαντάνι. Κάθε φορά που η τηλεόραση της Χεζμπολάχ
ανακοινώνει νέες ισραηλινές απώλειες, οι πρόσφυγες φωνάζουν «Ο Θεός είναι
μεγάλος».

«Καταραμένοι να είναι», λέει ο Μοχαμάντ Σαγιέντ, από την πόλη Μπααλμπέκ. «Δεν
άφησαν τίποτα όρθιο στη γειτονιά μας. Μόνο με εικόνες των ευρωπαϊκών πόλεων
του B’ Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί να γίνει σύγκριση».

Διευκρίνιση

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της ισραηλιτικής κοινότητας Ιωαννίνων διευκρινίζει ότι ο
19χρονος Ιακώβ Σμλιγκ, που γεννήθηκε στα Γιάννενα και έχασε τη ζωή του κατά τη
διάρκεια των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή ενώ υπηρετούσε στον ισραηλινό
στρατό, είχε την ισραηλινή υπηκοότητα και γι’ αυτό κλήθηκε από τις ένοπλες
δυνάμεις της χώρας. Όπως μας διευκρίνισαν αναγνώστες μας, οι Εβραίοι της
διασποράς δεν είναι υποχρεωμένοι να υπηρετούν στον ισραηλινό στρατό.