PIΠEΣ Bιασύνη

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ είναι τα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή τόσο στο πολεμικό
όσο και στο διπλωματικό πεδίο. H υιοθέτηση από την πλευρά του Ισραήλ – με την
ανοχή των ΗΠΑ αλλά και της υπόλοιπης διεθνούς κοινότητας – της συλλογικής
ευθύνης, ξαναφέρνει στον νου εποχές που όλοι θεωρούσαμε ότι είχαν παρέλθει
ανεπιστρεπτί. Για τον λόγο αυτό, η χθεσινή βαρυσήμαντη παρέμβαση του Προέδρου
της Δημοκρατίας, που καταδίκασε τέτοιες πρακτικές, έχει ασφαλώς την ιδιαίτερη
σημασία της.

ΩΣΤΟΣΟ τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στον διπλωματικό τομέα. Οι
δηλώσεις της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, η οποία εν μέσω βομβαρδισμών,
εκατοντάδων θανάτων αμάχων και τεράστιων υλικών καταστροφών βρήκε τη στιγμή να
θέσει όρους «οριστικού ξεκαθαρίσματος» για να υπάρξει εκεχειρία, προκαλούν
τους αμάχους που υποφέρουν από την παράλογη βία και δείχνουν ότι εκείνο που
προέχει για τους ισχυρούς δεν είναι η ειρήνη αλλά η εξυπηρέτηση των δικών τους
στόχων και συμφερόντων, ανεξαρτήτως «παράπλευρων απωλειών».

ΜΕΣΑ σε αυτό το κλίμα προξενεί ασφαλώς εντύπωση η βιασύνη της Ελλάδας
να συζητά τη στρατιωτική συμμετοχή της στην περιοχή. Και η εντύπωση γίνεται
ανησυχία καθώς δεν έχει ξεκαθαριστεί σε τι είδους επιχειρήσεις θα μετέχει η
χώρα μας, υπό την αιγίδα τίνος διεθνούς Οργανισμού και με ποια ακριβώς
αποστολή. Μία απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ – που δεν πρέπει να
βραδύνει, προκειμένου να μην υπάρξουν κι άλλοι νεκροί – θα δημιουργούσε
ασφαλώς τη νομιμοποιητική βάση για μία τέτοια αποστολή.

ΩΣΤΟΣΟ, και πάλι η Ελλάδα οφείλει να μετρήσει καλά τις συνέπειες μιας
τέτοιας ενέργειας. H χώρα μας έχει καλές σχέσεις – που στηρίζονται σε
ευαίσθητες ισορροπίες – σχεδόν με το σύνολο των λαών της περιοχής, οι οποίες,
σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να διαταραχθούν μόνο και μόνο για να
εξυπηρετηθεί η… Pax Americana.