Πρόσωπα Σφαγέας (ιερών) τεράτων

«Το γεγονός ότι άνθρωποι ευφυείς πιστεύουν στην παράδεισο ή την κόλαση με αφήνει με ανοιχτό το στόμα»

Παγκοσμίου φήμης σκιτσογράφος, ο Έντουαρντ Σορέλ συνεργάζεται με τα μεγαλύτερα
αμερικανικά έντυπα, από το «Νιού Γιόρκερ» ώς το «Εσκουάιρ», από το «Τάιμ» ώς
το «Βάνιτυ Φαιρ». Όμως ουδέποτε υπήρξε οπαδός της πολιτικής ορθότητας. Το
διακήρυξε μία ακόμη φορά μ’ ένα μικρό άλμπουμ, στο οποίο ξεκαθαρίζει τους
λογαριασμούς του με δέκα ιερά τέρατα της παγκόσμιας λογοτεχνίας – σε μόλις
εννέα καρέ το καθένα.

Άλλοι μίλησαν για «σφαγή» και ο Σορέλ δηλώνει ένοχος, αν σφαγή θεωρείται το
γεγονός ότι δεν έκρυψε τίποτε από τα βίτσια και τη διπροσωπία τους. H ιδέα
ήταν να εικονογραφήσει τη ζωή δέκα συγγραφέων, από τον Λέοντα Τολστόι ώς τον
Νόρμαν Μέιλερ. Το αποτέλεσμα είναι μια πινακοθήκη άθλιων, κουτοπόνηρων,
αρπάγων, μανιακών ανθρώπων. Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, παθολογικός λογοκλόπος και
ασυγκράτητος σταλινικός, εκμεταλλεύεται το ταλέντο της Ελίζαμπετ Χάουπτμαν,
αλλά παντρεύεται την Έλεν Βάιγκελ. Ο Μαρσέλ Προυστ «παίρνει αδρεναλίνη για να
γράψει και όπιο για να κοιμηθεί»· κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα τις
ερωτοτροπίες του υπηρέτη του και το 1889 κατατάσσεται στον στρατό επειδή «τον
μεθάει η ιδέα να ζει συντροφιά με αρρενωπούς νεαρούς». H Λίλιαν Χέλμαν, πρώην
σταλινική, πεθαίνει με μια περιουσία 4 εκατομμυρίων δολαρίων επειδή «έκλεψε τα
πνευματικά δικαιώματα του Ντάσιελ Χάμετ». Ο Σαρτρ έγραφε για ένα έντυπο που
συνεργαζόταν με τους Γερμανούς κατακτητές και το 1944 ανέβασε το «Κεκλεισμένων
των Θυρών» χωρίς κανένα πρόβλημα από τη ναζιστική λογοκρισία. Οι επιτάφιοι
είναι σαρδόνιοι: «Ο πόλεμος τελείωσε. Ο Καρλ Γιουνγκ παραδέχεται πως είχε
δηλώσει: “ο Χίτλερ είναι η μόνη ευκαιρία της Γερμανίας”, αλλά διαψεύδει πως
ήταν ναζί»… «1945: ο Σαρτρ έβγαλε καλά τον πόλεμο. Είναι πλούσιος, διάσημος.
H Σιμόν αποδέχεται τον ρόλο της συνταξιούχου του σεξ. Φτάνει να του συστήνει
ωραίες φοιτήτριες για να μεγαλώσει το χαρέμι του».

Ο Έντουαρντ Σορέλ είναι 77 χρόνων. Γιος Εβραίων εργατών από την Κεντρική
Ευρώπη, άρχισε να σκιτσάρει στα 8 του, όταν η πνευμονία τον καθήλωσε στο
κρεβάτι στο σπίτι τους στο Μπρονξ. «Μέχρι να γιατρευτώ, είχα γίνει
καλλιτέχνης», λέει στη «Λε Μοντ». Στη σημερινή εποχή της πολιτικής ορθότητας,
ο Σορέλ δεν φοβάται να έχει γνώμη, να μισεί, να απεχθάνεται. Εκείνο που θα
πρέπει να τον ρωτήσουμε, γράφει στον πρόλογο του άλμπουμ ο E. Λ. Ντοκτόροου,
είναι γιατί μισεί τους συγγραφείς. «Δεν έχω τίποτε εναντίον τους», απαντά ο
σκιτσογράφος. «Είμαι ένας ανεξάρτητος εργαζόμενος. Το μόνο στο οποίο είμαι
εναντίον, είναι η ανεργία. Έχω όμως πρόβλημα με τους φαντασμένους και την
υποκρισία». Και δεν φοβάται να είναι άθεος. «Το γεγονός ότι άνθρωποι ευφυείς
πιστεύουν πως θα πάνε στον παράδεισο ή την κόλαση με αφήνει με ανοιχτό το
στόμα», λέει. «Προτιμώ να πιστεύω στους θεούς της ελληνικής μυθολογίας.
Τουλάχιστον είναι αστείοι».