ΓNΩMH Στις ράγες της μιζέριας

Οι μνήμες. Τα γκολ. Οι ήρωες και οι… αντιήρωες. Όλο και ξεμακραίνουν! Το
Μουντιάλ πέρασε στην ιστορία και η ιστορία η δική μας τραβάει τον γνώριμο
δρόμο της που κάθε χρονιά, με ακρίβεια συστήματος πλοήγησης, γνωρίζεις από πού
αρχίζει και πού θα καταλήξει…

Άντε κλήρωση πρωταθλήματος, κλήρωση Τσάμπιονς Λιγκ και προβλέψεις του τύπου
«στα μέτρα μας οι αντίπαλοι», «μας τρομάζει το άγνωστο», «μεγαθήρια στον δρόμο
μας» και… και… Όλα αυτά συνήθως μέχρι τον Δεκέμβριο οπότε έχουμε άλλα:
«Προσπαθήσαμε αλλά…», μια από τα ίδια, το όνειρο τέλειωσε νωρίς και τα
χρόνια φεύγουν και οι χειμώνες περνούν ανενόχλητοι από ανοιξιάτικες
ποδοσφαιρικές ριπές και το χιόνι έρχεται πάντα στην ώρα του να σκεπάσει
αμαρτίες, να σκεπάσει ανομήματα, να λευκάνει τα γαριασμένα από καιρό ντύματα
των ελληνικών ομάδων. Πάντα χάνουμε τον χάρτη της Ευρώπης στην ίδια εποχή:
πάνω που φουσκώνουν οι βοριάδες και τα σύννεφα σκοτεινιάζουν. Τότε δένουμε σε
λιμάνια π’ απαγκιάζουν, απλώνουμε τα πόδια ραχάτικα και γυρίζουμε στα δικά
μας: Άντε το πρωτάθλημα φουντώνει, να και το κύπελλο για επιδόρπιο, ο καιρός
να περνάει ευχάριστα…

Κι αν καμιά φορά η μοίρα ξαστοχάει και βγαίνουμε από τις ράγες της αιώνιας
μιζέριας μας (δες Euro, θυμήσου Γουέμπλεϊ), είναι γιατί, κακά τα ψέματα, κάτι
πήγε στραβά με τους άλλους.

Ακόμα και ο άνεμος κάποτε θέλει ν’ ανασάνει… H ελληνική πραγματικότητα
δεν παίρνει ανάσα ποτέ από το μονότονο πηγαινέλα της. Τον Σεπτέμβριο αρχίζουν
τα προκριματικά του νέου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Μήπως θα ‘ταν καλύτερα να
δηλώσουμε αποχή, μήπως δώσουμε το κύπελλο από τώρα σε μια, ανυπολόγιστης
αξίας, κρίση ειλικρίνειας παραδεχόμενοι την ανυποληψία μας; Και ψέμα να πεις,
χρειάζονται αλήθειες, και τα ψέματα τα ‘χουμε πρόχειρα στο συρτάρι μας έτοιμα
προς χρήση. Όμως τις αλήθειες μας ας τις φυλάξουμε ώσπου αυτή η γενιά περάσει
στο επέκεινα, ώσπου η ποδοσφαιρική γενιά που ταπεινώθηκε σε ένα Μουντιάλ και
δοξάστηκε σε ένα ευρωπαϊκό, πάψει να θυμάται και να τη θυμούνται.