Aγωνία για την υγεία

Αγωνία για όσα συμβαίνουν στον χώρο της υγείας εκφράζει με την επιστολή του
ο κ. Λ. Κορομπόκης:

«Ακόμη μία κραυγή αγωνίας, αυτή τη φορά από έναν που με τη μικρή του προσφορά
και δύναμη πίστεψε κάποτε και δούλεψε όσο μπορούσε στον τομέα της υγείας»,
γράφει. «Πίστεψα ότι με τον σχεδιασμό που είχε γίνει – Κέντρα Υγείας σε όλη
την περιφέρεια για πρωτοβάθμια φροντίδα, νέα νοσοκομεία, στην αρχή σε Πάτρα,
Ηράκλειο, Γιάννενα και πολλά άλλα σε όλη τη χώρα – το σημαντικότερο αγαθό που
είναι η υγεία, θα έπαιρνε τον δρόμο του. Τόσες προσπάθειες, τόσοι κόποι, τόσες
ελπίδες, τόσα όνειρα, τόσα χρήματα και μετά τόσα χρόνια είμαστε στην αρχή.
Όσοι είμαστε μέσα, παρακολουθούσαμε τα συμβαίνοντα – πηγές κακού: συμφέροντα
και μωροφιλοδοξίες. Πρώτη εφαρμογή του ιατροκεντρικού ΕΣΥ. Πώς όμως, με τους
γιατρούς κακοπληρωμένους; Ένας υποσταθμάρχης των ΗΣΑΠ με τα εξτρά του είχε
μισθό 500 – 600 χιλιάδες, ο Διευθυντής κλινικής ίσως να τον περνούσε λίγο –
δεν αναφέρομαι στον επιμελητή B’ – πώς τα πήρε ο πρώτος; Τα γνωστά, κομματικός
συνδικαλισμός, εκλογές, ψήφοι. Θα μου πείτε, με πόνεσε που μερικοί πήραν; Όχι,
όταν θέλουμε να είμαστε σωστοί και δίκαιοι, υπάρχουν κανόνες. Έτσι λοιπόν και
οι γιατροί βρήκαν τον τρόπο να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Έτσι ήλθαν το
φακελάκι και όλα τα τραγικά.

Έφυγαν οι προηγούμενοι, ήρθαν οι μεσσίες να βγάλουν τα ράντζα, να
τακτοποιήσουν τις εφημερίες, να διορθώσουν τις λίστες, να κόψουν τα φακελάκια
– και νααα καμάρι ο Νικήτας.

Πώς, μωρέ, θα τα κάνεις όλα αυτά; Έβαλες μια μέρα μια περούκα να καλέσεις το
166 και ως άγνωστος να πας σε μια εφημερία, να περιμένεις να σε δει γιατρός;
Μη μου ζητήσεις προτάσεις, δεν έχω ασχοληθεί. Αυτό είναι δική σας δουλειά.
Κάντε τη όμως και μη μου κάνετε επίσκεψη στα νοσοκομεία αφού έχουν ειδοποιηθεί
οι παρατρεχάμενοί σας.

Στενάζουν οι αδελφές, μία ή δύο το απόγευμα και τη νύχτα. Τώρα το βρήκαμε το
ΑΣΕΠ. Στο Διάβολο να πάει, λέτε και δεν υπάρχουν τρόποι πρόσληψης δίκαιοι,
λέτε και πρόκειται για τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Δεν ξέρετε τι σημαίνει
ο κάθε ασθενής να έχει έναν ή δύο συγγενείς να τον προσέχουν; Νοσοκομείο ίσον
καφενείο. Ιώσεις, λοιμώξεις και ό,τι συνεπάγεται. Θα έπρεπε, αλλά πώς να γίνει
νόμος, να σας υποχρεώνουν «κύριοι» να πηγαίνετε και εσείς και οι δικοί σας με
τη σειρά στο εκάστοτε εφημερεύον νοσοκομείο».