ΣE ΠPΩTO ENIKO «Nουάρ» στον ήλιο

«Στα μέρη τα δικά μου δεν υπάρχει δεύτερο σχέδιο. Άρπαξε λοιπόν το σήμερα,
γιατί το αύριο δεν σου το υπόσχεται κανένας, είπε και τέλειωσε βιαστικά το
ποτό του, αφήνοντας, τα παγάκια, άθικτους κύβους ακόμη, να κουδουνίσουν στο
γυαλί. Οκέι, φάνηκε να του λέει ο μπάρμαν με χαμόγελο μιας χρήσης, χωρίς να
είχε ακούσει και καλά. Εκείνος άφησε ένα τσαλακωμένο χαρτονόμισμα που έβγαλε
από την τσέπη, βγήκε έξω και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι». Πού πηγαίνουν όμως οι
ήρωες των «νουάρ» όταν χάνονται μέσα στο σκοτάδι; H αλήθεια είναι πως είχα
βρει μια βολική απάντηση σε αυτό από νωρίς. Όπου και να πηγαίνουν,
επιστρέφουν. Βρίσκουν τον δρόμο πίσω παράτολμα, με μπόλικο ρίσκο, αλλά
θριαμβευτικά, όπως όλα τα καλοκαίρια που πέρασαν. Μέσα από σελίδες «Έλερι
Κουίν» ποτισμένες από τη μυρωδιά αντηλιακού λαδιού – τότε είχε πιο μεγάλη
πέραση από τις κρέμες με άρωμα καρπούζι (προτιμούσαμε το καρπούζι, λάιβ) και
ίχνη άμμου. Ξανθιές και κοκκινομάλλες με ωραία μακριά πόδια και μεγάλες
φιλοξοδίες, αλλά επικίνδυνες σαν ουίσκι-μπόμπα, καιροφυλακτούσαν πάντα στο
επόμενο κεφάλαιο. Διάβαζα φανατικά ατέλειωτα καλοκαιρινά μεσημέρια, όταν το
μόνο που άκουγες ήταν τα βήματα του Επιθεωρητή κουρασμένα αλλά σταθερά και τα
τζιτζίκια. Το μυστήριο μπορεί και να είχε θαφτεί κάτω από έναν μεγαλοπρεπή
λεκέ από γεμιστά – συνέβαιναν ατυχήματα σε εκείνες τις σκοτεινές σελίδες -,
αλλά θα το έβρισκες πάντα πιο κάτω, πιο ξάστερο και πιο απολαυστικό. Το
σίγουρο ήταν πως ένα καινούργιο πτώμα θα εμφανιζόταν μυστηριωδώς, ένας
απρόσκλητος επισκέπτης θα τάραζε την ηρεμία της οικογένειας, μια μοιραία
ύπαρξη θα αποπροσανατόλιζε την ορθή σκέψη του ντετέκτιβ, ένας πυροβολισμός θα
αναστάτωνε τη γειτονιά, μια παράξενη διαθήκη θα ανέτρεπε τα πράγματα – ενώ οι
σελίδες γυρνούσαν τρελά από τον αέρα στο κατάστρωμα, τσάκιζαν οι άκρες τους
στο σακίδιο, βρέχονταν στο κύμα. Και, φίλε μου, μετά τόσα χρόνια, ξέρεις τι
κατάλαβα; Πως υπάρχει και δεύτερο σχέδιο – εκείνο το plan Β που λέγαμε. Τα
ρέστα, δικά σου.