Aυτό το πλοίο φεύγει…

Το καράβι της αγωνίας που έγινε σύμβολο της κυβερνητικής ολιγωρίας περισσότερο από την τηλε-παραθυράτη αδυναμία των επιχειρημάτων

Το ελληνικό πλοίο αποχωρεί από τον εμπόλεμο Λίβανο με Γάλλους και Αμερικανούς
πολίτες. Οι Έλληνες μένουν πίσω, με εκείνο το γνώριμο αίσθημα της απογοήτευσης
που εισπράττουν σε κάθε αίτημά τους ως πολίτες δημοκρατικής χώρας.

Σε μια εποχή κατά την οποία η επικοινωνιακή δύναμη συμβολικών εικόνων και
συμβολικών κυβερνητικών ενεργειών αναγνωρίζεται ως κυρίαρχη για τη δημιουργία
συνείδησης στον πολίτη ότι υπάρχει κράτος που υπηρετεί τα δικαιώματά του,
αίφνης η ελληνική κυβέρνηση διά στόματος υφυπουργού Εξωτερικών κ. Κασσίμη
υποβιβάζει τη σημασία εκτός από του ουσιαστικού και του επικοινωνιακού
στοιχείου, που θα προσέφερε η έγκαιρη και με οργανωμένο σχέδιο αντίδρασή της
για την απομάκρυνση των Ελλήνων πολιτών από τον Λίβανο.

Στο τηλεπαράθυρο του δελτίου ειδήσεων του Alpha, και με κορυφαίο
επιχείρημα τη φράση «είναι δύσκολο να οργανώσεις διάσωση σε καιρό πολέμου»,
προσπαθεί να ανατρέψει τα δημοκρατικά αυτονόητα. Ογδόντα τρία άτομα είδαν το
ελληνικό πλοίο, ναυλωμένο από το γαλλικό κράτος, να φεύγει από το λιμάνι. Οι
γλαφυρές περιγραφές τού γεγονότος από τη Μαρία Καρχιλάκη στο δελτίο του Mega
μεταφέρουν ανάγλυφα τη σημασία του, ανώτερη από κάθε δικαιολογία και υπεκφυγή
πολιτικού. Μεγαλύτερη ναυτική δύναμη στην περιοχή η Ελλάδα, είναι αυτή που
διαθέτει πλοία για την επιστροφή των Ευρωπαίων πολιτών σε ειρηνικές περιοχές.
Σπεύδουν να τα ναυλώσουν οι κυβερνήσεις με τα ανακλαστικά όχι μόνο στα
ανθρωπιστικά αιτήματα που δημιουργεί μια εμπόλεμη κατάσταση, αλλά στα ουσιώδη
δημοκρατικά και εν τέλει στα επικοινωνιακά που επιβάλλει το απαραίτητο αίσθημα
ασφάλειας των πολιτών τους. Αυτό που δικαιώνει την εκλογή τους.

Άλλωστε, η ίδια κυβέρνηση κατέφυγε στην επικοινωνιακή φαντασμαγορία –
με την περίφημη παράσταση «Μπαϊρακτάρη» – για να νομιμοποιήσει στα πρώτα της
βήματα την εκλογή της στη συνείδηση των πολιτών, με συμβολικές υποσχέσεις ότι
είναι κοντά στον λαό και πως θα δικαιώσει το αίτημα για πάταξη της διαπλοκής.
Οι ογδόντα τρεις Έλληνες οι οποίοι απομένουν στο λιμάνι του πολέμου και η
κυβέρνηση, διά στόματος της Ντόρας Μπακογιάννη, να διαμαρτύρεται «θυμωμένη»
επειδή οι Γάλλοι δεν τήρησαν την «προφορική συμφωνία» – τήρησαν όμως εκείνη με
τους Αμερικανούς – κάθε άλλο παρά μήνυμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης αποτελούν.

H Μαρία Καρχιλάκη, αυτόπτης μάρτυς της ανθρώπινης αγωνίας, βρίσκει τις λέξεις
και το πάθος που ζωγραφίζουν την απόγνωση και θέτει το ερώτημα: γιατί ακόμη
και οι Βρετανοί στέλνουν Σινούκ και φρεγάτες από την πρώτη στιγμή για να
παραλάβουν τους δικούς τους;

H απάντηση διά στόματος του εκπροσώπου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών
κ. Γιώργου Κουμουτσάκου θυμίζει άγουρο συνδικαλισμό των πάλαι ποτέ φοιτητικών
αμφιθεάτρων: «Οι Βρετανοί είχαν στην περιοχή Σινούκ και φρεγάτες, γιατί
ενεπλάκησαν στον πόλεμο του Ιράκ – και ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής,
ενθουσιασμένος για το επιχείρημα -, τι μου λέτε κ. Καρχιλάκη, δηλαδή, ότι
έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να εμπλακεί στον πόλεμο του Ιράκ;». Εκτυφλωτική
τύφλωση.

H στοιχειώδης λογική διαλύεται. Τα επιχειρήματα ότι η ελληνική κυβέρνηση
κατόπιν αιτήματος των υπολοίπων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων καλείται να συντονίσει
ανθρωπιστικό έργο και ανταποκρίνεται και ότι στα πρώτα αεροπλάνα που έστειλε
φρόντισε μαζί με τους Έλληνες να μπουν και πολίτες άλλων χωρών δεν
συμψηφίζονται με την αξία της ζωής 83 πολιτών μιας συνεπούς δημοκρατίας.

Δημοκρατία ευτελών αντίδωρων

Έστω και «για τα μάτια», για τα πλάνα της κάμερας που θα προσφέρουν με τον
συμβολισμό τους την ηθική δικαίωση του ψηφοφόρου, εξίσου σημαντική με την
ουσιαστική, που στο κάτω κάτω έχει την πολυπλοκότητα του παγκόσμιου
περιβάλλοντος να αντιμετωπίσει.

«Ακόμη και ένας Έλληνας πολίτης να ήταν στον Λίβανο θα έπρεπε να ναυλώσει
καράβι η κυβέρνηση για να τον φέρει πίσω», θα πει ο Παύλος Τσίμας στο δελτίο
του Mega. Αυτό υπαγορεύει η ιδανική έννοια της Δημοκρατίας, του ανθρωπισμού,
αλλά και του κράτους που, έστω και για επικοινωνιακούς λόγους, δράττεται της
ευκαιρίας να επιδείξει δυναμισμό και οργάνωση.

Αντ’ αυτών, για ακόμη μία φορά διαμαρτυρόμαστε εντόνως «γιατί δεν μας παίζουνε
οι φιλενάδες μας», όπως έλεγε το τραγούδι στο παιδικό παιχνίδι, τροφοδοτώντας
τα τηλεπαράθυρα των δελτίων με καβγάδες για τα αυτονόητα που περιστρέφουν την
ελληνική κοινωνία γύρω από τον εαυτό της. Για να αντικαθιστά την υπερηφάνεια
με υποσχέσεις για βόλεμα των παιδιών της στο Δημόσιο.