PIΠEΣ Ξεπούλημα

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ λογική ακολουθεί η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει ένα
υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα, όπως είναι οι καταπατημένες, από ιδιώτες, δημόσιες
εκτάσεις. H απόφαση να πωληθεί αυτή η δημόσια περιουσία σε όσους την
οικειοποιήθηκαν παράνομα, εξαιτίας της αδυναμίας του κράτους να την
προστατεύσει, και μάλιστα με ευτελές τίμημα, μοιάζει περισσότερο για
προεκλογική εξαγγελία παρά για ουσιαστική κοινωνική ρύθμιση.

ΔΕΝ είναι μόνο ότι η Πολιτεία έρχεται εκ των υστέρων να επιβραβεύσει
εκείνους που ιδιοποιήθηκαν ένα κοινωνικό αγαθό κατά τρόπο που προκαλεί τη
νομιμότητα των υπολοίπων. Είναι και το ότι αυτή η τακτοποίηση επιχειρείται
χωρίς το Δημόσιο να γνωρίζει δύο βασικά πράγματα:

ΠΡΩΤΟΝ, ποια ακριβώς είναι η ακίνητη ιδιοκτησία του. Από τη στιγμή που
δεν υπάρχει Εθνικό Κτηματολόγιο και η σύνταξή του έχει διακοπεί εδώ και
τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, καμιά υπηρεσία του Δημοσίου δεν είναι σε θέση να
γνωρίζει πόση και ποια ακριβώς είναι η ακίνητη ιδιοκτησία του Ελληνικού
Δημοσίου. Άρα τι ακριβώς θα διεκδικήσει και τι θα πωλήσει στους ιδιώτες
καταπατητές;

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, τι ακριβώς εξαιρείται. Ανακοινώθηκε ότι στη ρύθμιση δεν
περιλαμβάνονται οι καταπατημένες περιοχές που είναι δάση ή δασικές. Αλήθεια;
Και πώς θα κριθεί αυτό; Υπάρχει μήπως Δασικό Κτηματολόγιο ή, έστω, κάποια
αξιόπιστη καταγραφή των δασών και δασικών εκτάσεων ώστε να εξαιρεθούν; ‘H
μήπως κάθε δασάρχης θα χορηγεί, κατά τα συμφέροντά του ή ανάλογα με το
«γρηγορόσημο», πιστοποιητικό… μη δάσους;

ΠΑΡΑ ταύτα στο πρόβλημα της καταπατημένης κρατικής ακίνητης περιουσίας
πρέπει να δοθεί λύση. Αλλά αφού προηγηθεί η αναγκαία προεργασία υποδομής για
την πλήρη καταγραφή της. Χωρίς την πίεση όσων σφετερίστηκαν τμήματά της και,
κυρίως, χωρίς το βλέμμα προς τα οφέλη της κάλπης.