Tζαζ χειροκρότημα και απορίες

Γεμάτο το Ηρώδειο – δεν έπεφτε καρφίτσα – για την Νταϊάνα Κραλ, την ωραία
Καναδέζα τής τζαζ, στην πρώτη της εμφάνιση στην Αθήνα. Sold οut ήταν από
μέρες. Γοητευτική και έκπληκτη εκείνη. Σαν να κοιτούσε – τον κόσμο και την
Ακρόπολη – και να μη χόρταινε. Έπαιξε στο πιάνο και τραγούδησε ωραία και
κλασικά της τζαζ κομμάτια, με μια ιδιαίτερη αδυναμία στα «Νατ Κινγκ Κόουλ» και
«Ίρβινγκ Μπερλίν», μιλούσε για αυτά στις εισαγωγές. Αστειεύτηκε με τον κόσμο
-… άλλος άνθρωπος ήταν, μου είπε καλός φίλος που την είχε δει παλιότερα στο
Βέλγιο, όπου απλώς, βγήκε, έπαιξε και έφυγε. Έγκυος μερικών μηνών είναι τώρα η
Κραλ (κάποιος φώναξε από τα ψηλά, «αγόρι ή κορίτσι;») – μας πληροφόρησε κιόλας
πως ο σύζυγος, ο Έλβις Κοστέλο!, βρισκόταν στη Βοστώνη. Έπεσε χειροκρότημα
εδώ. Και χειροκρότημα πολύ πάλι όταν η Κραλ και οι μουσικοί της υποκλίθηκαν
στο φινάλε. Καθώς άδειαζε το θέατρο, αναρωτιόμουν πάντως πού βρίσκεται αυτό το
τζαζ κοινό, γιατί δεν αγοράζει δίσκους (και θα τρέξουν άραγε να πάρουν τα CD
της Κραλ;) ή ήταν και αυτό ακόμη ένα από τα παράξενα της συναυλιακής
συμπεριφοράς μας;