MATIEΣ H κουτουλιά

Άλλο πράγμα η κεφαλιά και άλλο η κουτουλιά. H κεφαλιά έχει σχέση με το γήπεδο:
αποκρούεις την μπάλα, πασάρεις, προσπαθείς να βάλεις γκολ. H κουτουλιά έχει
σχέση με τον καβγά σε κακόφημο μπαρ, με τη συμμορία, με την αλητεία. Τότε που
επιδιώκεις να θέσεις τον εχθρό σου – με το οποίο έρχεσαι στα χέρια για λεφτά,
για μια γυναίκα, για κάποια άλλη «σκληρή» αιτία – εκτός μάχης.

Ο Ζιντάν έριξε κουτουλιά στον αντίπαλό του. Μοβόρικη και πρόστυχη. Και,
μάλιστα, ενώπιον δισεκατομμυρίων θεατών! Και λέρωσε για πάντα την τελευταία
σελίδα του ποδοσφαιρικού του μητρώου. Είναι αφάνταστα λυπηρό αυτό που συνέβη.
Πολύ περισσότερο, που ο δράστης είναι ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ο καλύτερος
στον κόσμο, ίσως. Αλλά όταν «τραβάς μαχαίρι», ακόμη και «εν βρασμώ ψυχής»,
καταδικάζεσαι. Με κάποια – μπορεί – ελαφρυντικά… Αλλά καταδικάζεσαι.

Το ποδόσφαιρο, με όσες «βρωμιές» κι αν γίνονται στα παρασκήνια, με διαιτητές,
δωροδοκίες, εκβιασμούς κ.λπ., είναι ένα παιχνίδι. Το πιο δημοφιλές παιχνίδι
στην υφήλιο. Ψυχαγωγούνται με την μπάλα, παίζοντας ή παρακολουθώντας τις
«φάσεις» από την κερκίδα ή την άκρη της αλάνας, αμέτρητοι νέοι. E, αυτούς τους
νέους δεν έχεις το δικαίωμα εσύ, ο αδιαφιλονίκητος «σούπερ σταρ», να τους
απογοητεύσεις. Να τους πληγώσεις. Είναι βαριά η ευθύνη σου.

Πάει κι αυτό το Μουντιάλ. Με τον άσπρο-μαύρο Ζιντάν. Με την «υπεροψίαν και
μέθην» των Βραζιλιάνων. Με την τιμωρία του Ροναλντίνιο – που ελπίζω να
κατάλαβε ότι καλές είναι οι διαφημίσεις και τα φράγκα τους, αλλά όχι και να το
παρακάνουμε. Και με τον θρίαμβο των προπονητών, που καταργήσανε (στους
περισσότερους αγώνες) το ποδόσφαιρο.

Είναι κρίμα, πάντως, σ’ αυτό το υπέροχο άθλημα να έχει τον πρώτο λόγο, τον
κυρίαρχο, ο προπονητής: να φτιάχνει ένα αγωνιστικό κοστούμι και να το φοράει
υποχρεωτικά σε έντεκα παίκτες, αφαιρώντας τους κάθε δυνατότητα να
αυτοσχεδιάσουν, να μπουν στη «μικρή περιοχή» της φαντασίας, του απροσδόκητου
και της «τρέλας». Αποστειρώνεται έτσι το παιχνίδι. Βγαίνει από κομπιούτερ.

Είδα όλα τα ματς. Ο τελικός μου άρεσε πολύ. Έκανα, μοιραία, και τις συγκρίσεις
με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μπορεί να κατακτήσαμε το Ευρωπαϊκό προ διετίας,
αλλά μάλλον έχουμε τα χάλια μας. Οι παίκτες μας δεν τρέχουν. Είναι
βραδυκίνητοι. Δεν έχουν δυνάμεις. Δεν τζαρτζάρονται. Δεν βάζουν τα πόδια τους
στη φωτιά. Δεν σουτάρουν. Πολύ λίγες οι εξαιρέσεις, σε όλους αυτούς τους
τομείς. Και, δυστυχώς, δεν διακρίνω στον ορίζοντα και καινούργιους
ποδοσφαιριστές με ξεχωριστό ταλέντο.