ΓNΩMH Tο ποδόσφαιρο των αγγέλων

Υπάρχουν άγγελοι στο ποδόσφαιρο; Κι εάν υπάρχουν, πώς μπορούμε να τους
προσδιορίσουμε; Όταν το άθλημα από τη φύση του περιλαμβάνει σπρωξίματα,
μαρκαρίσματα, τάκλιν, εναέριες μάχες, φάουλ, πώς γίνεται να ευδοκιμήσουν «τα
καλά παιδιά», όπως αυτά καθορίζονται από τους κανόνες της καθεστηκυίας τάξης;

Κι έπειτα, ένα «καλό παιδί» χαρακτηρίζεται από τη συμπεριφορά του στον
αγωνιστικό χώρο ή από την εν γένει συμπεριφορά στην κοινωνία, τον τρόπο
δράσης, σε σχέση με τα μεγάλα προβλήματα;

Το ποδόσφαιρο, όπως το αντιλαμβάνονται σήμερα οι κρατούντες, είναι σκέτη
δικτατορία. Υπάρχει ιεραρχία και οι διαταγές μεταβιβάζονται από την κορυφή
(ιδιοκτησία, προεδρία κ.λπ.), στον αμέσως υφιστάμενο (γενικό αρχηγό,
προπονητή).

Συνεπώς, η γραμμή εκπορεύεται από το βασικό κέντρο αποφάσεων και αλίμονο σ’
αυτόν που θα παρεκκλίνει.

Κάτω από αυτό το σύστημα διαβιούν οι ποδοσφαιριστές. Οι οποίοι, στη
συντριπτική πλειονότητά τους, υπακούουν τυφλά, δεν κάνουν δηλώσεις, διότι
συχνά τους απαγορεύεται. Όσοι λοιπόν αποδέχονται αυτά τα δεδομένα βαπτίζονται
«καλά παιδιά». Και μάλλον είναι, αφού δεν ενοχλούν την εξουσία, φοράνε τα
καλτσάκια τους, τα παντελονάκια τους και μπαίνουν στην αρένα ήσυχα και όμορφα.

Στον αντίποδα, όσοι παίκτες δεν ξεχνούν ότι έχουν βούληση, ότι είναι
πολιτικοποιημένοι, ότι έχουν άποψη και αντιδρούν στην αδικία (με όποια μορφή
αυτή εμφανίζεται), καταγράφονται από τα τσιράκια του συστήματος ως αλήτες και
ανυπάκουοι.

Το χειρότερο είναι ότι οι ιθύνοντες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έχουν το
αποκλειστικό δικαίωμα αποφάσεων και επιλογών, αγνοώντας προκλητικά τους
παίκτες. Και δυστυχώς, οι τελευταίοι εξακολουθούν να προσποιούνται τους
αγγέλους, αντί να στείλουν στον διάολο όλη αυτή την υποκρισία…