PIΠEΣ Aποκέντρωση

ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ δαπάνη για κάθε ελληνικό νοικοκυριό είναι χωρίς αμφιβολία
το κόστος φοίτησης ενός παιδιού μακριά από το σπίτι του. Και γίνεται ακόμα
μεγαλύτερη από την παντελή έλλειψη προγραμματισμού και τη δημιουργία σχολών σε
περιοχές όπου όχι μόνο δεν υπάρχουν φοιτητικές εστίες αλλά παρατηρείται και
έλλειψη κατάλληλων ακινήτων.

TA αποτελέσματα τα βλέπουμε. Κάθε χρόνο χιλιάδες φοιτητές υποχρεώνονται
να πληρώνουν πανάκριβα ενοίκια και μάλιστα για διαμερίσματα που συχνά δεν
πληρούν τις προϋποθέσεις μιας ανθρώπινης διαβίωσης. Και αν δεν ήταν το επίδομα
των 1.000 ευρώ τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.

ΑΣΦΑΛΩΣ η ευθύνη βαρύνει εξ ολοκλήρου τις κυβερνήσεις και το υπουργείο
Παιδείας. H λογική τού φτιάχνω πανεπιστήμια χωρίς τις απαραίτητες υποδομές –
συχνά και χωρίς καθηγητές – έχει οδηγήσει σε τραγελαφικές καταστάσεις και σε
υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με θύματα βέβαια πάνω απ’ όλα τους
ίδιους τους φοιτητές.

ΜΠΡΟΣΤΑ στην κρατική αδιαφορία ωστόσο ίσως είναι η στιγμή να
κινητοποιηθούν και οι τοπικές κοινωνίες. Τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
σωστά διαμαρτύρονται για να μη μειωθούν οι φοιτητές στην περιφέρεια. Αν όμως
θεωρούν ότι ένα Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα αποτελεί πόλο ανάπτυξης για την
περιοχή τους, δεν θα πρέπει και οι ίδιοι να το στηρίξουν;

EINAI άραγε εκτός πραγματικότητας στις πανεπιστημιουπόλεις οι δήμοι να
κινητοποιήσουν τοπικά κεφάλαια για τη δημιουργία εστιών; Είναι άραγε εκτός
πραγματικότητας να δημιουργήσουν ειδικές υπηρεσίες για την υποστήριξη και τη
διευκόλυνση των φοιτητών; Και γιατί οι τοπικοί φορείς δεν θα μπορούσαν να
«υιοθετήσουν» τα AEI και τα TEI της περιοχής τους συμβάλλοντας στην αναβάθμισή
τους με όποιον τρόπο μπορούν – από τις υποδομές ώς τον εξοπλισμό.

ΟΙ φοιτητές βέβαια δεν ψηφίζουν στον τόπο σπουδών τους. Μπορούν όμως να
προσφέρουν πολύ περισσότερα από πελατεία στις καφετέριες!