ANAΛΩΣIMA H ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Έφθασαν και στις γειτονιές. Δεν χρειάστηκε να περπατήσουν μάλλον, δεν
κινδύνεψαν να σκοντάψουν στις σπασμένες πλάκες του πεζοδρομίου, ούτε στο
κομμένο κομμάτι του μεταλλικού κονταριού που εξέχει επικίνδυνα, βάζει
τρικλοποδιές και γρατζουνάει βαθιά. Ήρθαν με αυτοκίνητο. Ίσως δε τη στιγμή που
περνούσε το αυτοκίνητό τους κινδυνεύοντας να σπάσει τα καθρεφτάκια του στα
άλλα καθρεφτάκια των άλλων αυτοκινήτων, τόσο στενά που γίνονται τα στενά με
τις δύο σειρές παρκάρισμα, ίσως εκείνη τη στιγμή να τους ήρθε μια γνήσια
έμπνευση, σε απευθείας σύνδεση με το περιβάλλον, σε μία από εκείνες τις
σπάνιες διαδραστικές στιγμές της πολιτικής με την πραγματικότητα. Γιατί το
είπαν με γνήσιο πάθος, η γειτονιά χρειάζεται υπόγειο χώρο στάθμευσης. Έχει
έναν βέβαια, μια μεγάλη κρατική επένδυση μάλιστα, αλλά δεν έχει βρεθεί τρόπος
να τον γεμίζουν οι επιχειρηματίες που τον εκμεταλλεύονται, είναι ακριβός και
άδειος, πού να τα ξέρουν αυτά όμως οι άνθρωποι, οι υποψήφιοι δήμαρχοι;

Ακόμα κι εγώ που τα ξέρω, καθώς τους ακούω να μιλάνε, με ενθουσιασμό να
εκθέτουν το όραμά τους, παρασύρομαι χωρίς να το θέλω. Πόσες ιδέες, πόσες
πρωτοβουλίες, πόση λογική ξεχειλίζει από τα λόγια τους, πόσο ύπουλα η ελπίδα
τρυπώνει στ’ αυτιά μου, ενώ θέλω να την εξορίσω. Γιατί τους αφήνω να με
επηρεάζουν, ενώ έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ασχοληθώ ξανά με το τι
γίνεται στην πόλη, ιδίως με τις υποσχέσεις για αλλαγές που δεν θα
πραγματοποιηθούν, να μην έχω να απογοητεύομαι και να θυμώνω; Ερήμην του μυαλού
μου γλιστρά στο σώμα μου η γλυκιά τους φωνή, συγκινείται το ανεξέλεγκτο από
τις προσπάθειες που κάνουν να με πείσουν. Άτιμο πράγμα η ανθρώπινη κατασκευή,
να μην αφήνει ποτέ την ελπίδα να πεθάνει.