Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Αυτές τις ημέρες «μιλάμε όλοι ποδόσφαιρο». Το λέει άλλωστε και η διαφήμιση της
Coca-Cola, στην οποία, υπό το αδιάφορο βλέμμα μιας γυναίκας, συμφιλιώνονται
στον βωμό του γκολ ακόμα και ο κερατάς με τον μοιχό: επιτέλους! Ανάμεσα στις
πολλές συζητήσεις που έγιναν πάντως, για τα σουτ και τις χαμένες ευκαιρίες,
βρήκαν την ευκαιρία και οι φιλόσοφοι να «μιλούν ποδόσφαιρο». Και είπαν πως ο
καλύτερος τρόπος για να κατανοήσεις τον σημερινό κόσμο είναι ο
ποδοσφαιρικός…

Εάν θέλουμε να καταλάβουμε, π.χ., τι εστί παγκοσμιοποίηση, το ποδόσφαιρο είναι
η πιο γνήσια ενσάρκωσή της. Οι περισσότεροι παίκτες των εθνικών ομάδων που
συμμετείχαν στο Μουντιάλ ήταν γνωστοί μεταξύ τους, αφού παίζουν στις ίδιες
πολυεθνικές ομάδες. Συνεπώς, το ποδόσφαιρο είναι πλέον το οικουμενικό
φαινόμενο της σημερινής εποχής. H πραγματική παγκόσμια γλώσσα δεν είναι το
Διαδίκτυο, αλλά το ποδόσφαιρο. H γη είναι στρογγυλή όπως η μπάλα, γυρίζει σαν
την μπάλα και προ παντός γύρω από την μπάλα. Το γιατί η ανθρωπότητα (η
αρσενική πλευρά της) τρελαίνεται για το ποδόσφαιρο, αυτή είναι μια άλλη
συζήτηση. Απλώς, όπως έχουν τα πράγματα, οι γυναίκες πρέπει να εξετάσουν
σοβαρά το ενδεχόμενο να παρατήσουν τα κομψά ή σέξι φορέματα και να τα
αντικαταστήσουν με φανέλες ποδοσφαιριστών… Τέλος πάντων. Εάν θέλουμε,
επίσης, να ανακαλύψουμε τις αντιφατικές πλευρές της παγκοσμιοποίησης, το
ποδόσφαιρο είναι ξανά εκεί. Αντί να υποβιβάζει το αίσθημα του εθνικού ανήκειν,
το ενισχύει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΟΗΕ έχει 191 μέλη, ενώ η FIFA 207. Είναι
επίσης απλοϊκό να πεις ότι το ποδόσφαιρο προωθεί τον ρατσισμό και τον
σοβινισμό. H περίπτωση της Εθνικής Γαλλίας, που απαρτίζεται από μετανάστες και
παιδιά μεταναστών, δείχνει το αντίθετο. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε όμως πως ούτε
έντεκα Ζιντάν δεν φθάνουν για να «πνίξουν» το σύνθημα: «Δεν θα γίνεις Γάλλος
ποτέ, Αλγερινέ, Αλγερινέ!». Εάν θέλουμε, επιπλέον, να καταλάβουμε τον τρόπο με
τον οποίο λειτουργεί η ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη αγορά, το ποδόσφαιρο είναι η
καλύτερη απόδειξη. Το τελευταίο Μουντιάλ ήταν μια κουρασμένη απομίμηση του
Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Γιατί το Πρωταθλητριών είναι το αληθινό Μουντιάλ. H
πιο παράξενη έκφραση που άκουσα ήταν η εξής: «Το Μουντιάλ τελείωσε και όλοι οι
ποδοσφαιριστές γύρισαν εκεί από όπου ήρθαν». Γύρισαν δηλαδή, όλοι ή σχεδόν
όλοι, στα γήπεδα της Ιταλίας, της Αγγλίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας και της
Ολλανδίας.

H ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη αγορά του ποδοσφαίρου αντί να αυξάνει τον
ανταγωνισμό, όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της, τον έχει ισοπεδώσει. Μια
χούφτα πλουσίων ευρωπαϊκών κλαμπ μαζεύει τα καλύτερα πόδια του κόσμου και όλα
τα Κύπελλα. Επιπλέον, η ανεξέλεγκτη νεοφιλελεύθερη αγορά τού ποδοσφαίρου, αντί
να καταπολεμήσει τη διαφθορά, την έχει κατοχυρώσει σε κύριο παίκτη: οι
παγκόσμιοι πρωταθλητές, οι Ιταλοί, πρωταγωνιστούν στο ακριβότερο και το
περισσότερο διεφθαρμένο πρωτάθλημα του κόσμου… Εάν θέλουμε, τέλος, να
καταλάβουμε την περιπλοκότητα με την οποία κινείται η ανθρώπινη ιστορία, η
ιστορία του ποδοσφαίρου αποτελεί ένα καταπληκτικό σχολείο. Στην ουσία το
ποδόσφαιρο είναι ένα «δώρο» των «καταπιεστών» προς τους «καταπιεσμένους». Το
εξήγαγαν στην Αργεντινή οι Βρετανοί εργάτες που κατασκεύαζαν σιδηρόδρομους
εκεί. Βρετανοί εργάτες το εξήγαγαν και στο Ιράν, όπου όργωναν την χώρα για
πετρέλαιο. Οι «καταπιεσμένοι» μετά έκαναν αυτό το παιχνίδι δικό τους και το
αγάπησαν. Κάπως έτσι, λέει και ο Μπους τώρα ότι θέλει να «εξαγάγει» τη
«δημοκρατία» του. H δημοκρατία του ποδοσφαίρου όμως δεν επιβλήθηκε:
υιοθετήθηκε και αγαπήθηκε. Εάν είχε επιβληθεί θα γινόταν, ίσως, το πιο μισητό
πράγμα του κόσμου. Και κάτι τελευταίο που έμαθα από αυτό το Μουντιάλ: το
παιχνίδι, πλέον, κρίνεται στον χώρο του κέντρου. Ακριβώς όπως συμβαίνει με την
πολιτική σήμερα…

LINK: * www.gkapllani.com