Aνάμεσα στην οργή και το όνειρο: «Kαφέ» της απόγνωσης

H μοναχική, ασκητική φιγούρα της Πίνα Μπάους στο «Καφέ Μίλερ» της

H λιπόσαρκη, «διάφανη», ασκητική φιγούρα της, λευκοφορεμένη, πρόβαλε
μέσα στο μισοσκόταδο: η Πίνα Μπάους είναι και πάλι στην Αθήνα. Με το
εμβληματικό έργο του δικού της Χοροθεάτρου του Βούπερταλ, με το οποίο την
πρωτοείδαμε στην Αθήνα – στο Ηρώδειο, στο Φεστιβάλ Αθηνών – και μας
αιφνιδίασε, δεκαεννιά χρόνια πριν – το 1987: το «Καφέ Μίλερ», ένα «κομμάτι»
της κορυφαίας χορογράφου που χρονολογείται από το 1978.

Μόνο που αυτή τη φορά που την μετακάλεσε το Φεστιβάλ είδαμε το
σαρανταπεντάλεπτο έργο στην αυθεντική μορφή του: σε χώρο κλειστό. Και όχι
προσαρμοσμένο για χώρο ανοιχτό.

Ένα γκρίζο, ψηλοτάβανο, παλιού στυλ καφέ, με τη γυάλινη περιστρεφόμενη
πόρτα στο βάθος. «Γυμνό», παγωμένο. Τραπεζάκια και καρέκλες φαιά, «άχρωμα»,
πόρτες στο πλάι, ένα «παραβάν» από διάφανο βινύλιο και μια ατμόσφαιρα
σκοτεινή, καταθλιπτική, κλειστοφοβική. Εκεί μέσα πρόβαλε από το πουθενά αυτή η
συγκλονιστική γυναικεία φιγούρα με τα χέρια απλωμένα, σαν να υπνοβατεί. Και
την ακολούθησαν οι άλλοι πέντε χορευτές – δύο ακόμα γυναίκες, τρεις άντρες.

Μια αίσθηση ασφυξίας, μια αίσθηση πανικού, μια αίσθηση οργής, μια
αίσθηση ονείρου – πιο σωστά: εφιάλτη -, οι καρέκλες και τα τραπεζάκια να
εκσφενδονίζονται, οι χορευτές να τρέχουν αφηνιασμένοι, να συστρέφονται, μια
αδυναμία επικοινωνίας, η γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά – η πιο «πραγματική» απ’
όλους – να κινείται σαν φιγούρα κόμικς, κάτι ψάχνοντας, στιγμιαίες επαφές, ένα
κλεφτό φιλί, μια στιγμή τρυφερότητας, και μετά πάλι η μελαγχολία, η απόγνωση,
με τις άριες του Πέρσελ να «στρώνουν το χαλί»: ένας κόσμος «χαμένος», ένα
απόλυτα υπαρξιακό κενό.

Προπωλημένα από την πρώτη ημέρα όλα τα εισιτήρια, κόσμος στην είσοδο
από τις οκτώ να ρωτάει «μήπως σας περισσεύει κανένα εισιτήριο;», οι άνθρωποι
του Φεστιβάλ… καταρρακωμένοι από τις «επιθέσεις» του τύπου «το βασίλειό μου
για μια πρόσκληση» έως και ύβρεις, βουλευτές να τηλεφωνούν την τελευταία
στιγμή ζητώντας πρόσκληση «για μια γνωστή» τους… Κόλαση! Με την καλή έννοια
(ως προς το ενδιαφέρον που έχει ξεσηκώσει το Φεστιβάλ, όχι ως προς τα δεινά
που υφίστανται οι άνθρωποί του…).

Μέσα στην ξεχειλισμένη από κόσμο δροσερή αίθουσα – παντού, γύρω, στους
τοίχους, στους διαδρόμους, φωτογραφίες από παραστάσεις της Πίνα Μπάους –
πολλοί άνθρωποι του χορού, του θεάτρου κυρίως, των τεχνών γενικά, των
γραμμάτων, της πολιτικής…: Νίκος Κωνσταντόπουλος, Στέφανος Λαζαρίδης με την
κορυφαία Αγγλίδα χορεύτρια Λιν Σίμουρ, Βίκυ Μαραγκοπούλου, Μιχάλης
Κακογιάννης, Νίκος Κούνδουρος, Βασίλης Βασιλικός, Βάσω Παπαντωνίου, Λευτέρης
Βογιατζής, Ρούλα Πατεράκη, Σταμάτης Φασουλής, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Σωτήρης
Χατζάκης, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λίνα Νικολακοπούλου, Χριστόφορος Παπακαλιάτης,
Αλέξανδρος Λογοθέτης, Αγλαΐα Παππά, Διώνη Κουρτάκη, Μαρία Ευσταθιάδη, Κική
Μπάκα, Ηλίας Παπαηλιάκης, Μαρία Χούκλη ανάμεσα σε πολλούς άλλους.

Το χειροκρότημα, στο τέλος, μεστό, ενθουσιαστικό, με «μπράβο», κράτησε
πολύ και έφερε το χαμόγελο στο μελαγχολικό πρόσωπο μαντόνας της Πίνα Μπάους.

INFO

Τελευταία παράσταση απόψε, στις 21.00, στο «Πειραιώς 260» (τηλ. 210-3272.000).
Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί. Χωρίς εισιτήριο να πάτε μόνο αν πιστεύετε στην τύχη…