MATIEΣ Tα τσιγάρα

Ένας Αμερικανός δημοσιογράφος πληροφορείται ότι στη Ρωσία υπάρχουν άνθρωποι
ηλικίας άνω των 150 ετών και αποφασίζει να επισκεφθεί μερικούς απ’ αυτούς, για
να τους πάρει συνέντευξη, αλλά και να τους φωτογραφίσει. Βλέπει τον πρώτο
γέροντα σε μια καλύβα, σ’ ένα φτωχό χωριουδάκι. Τον φωτογραφίζει και τον
ρωτάει: «Πόσων ετών είσαστε;» «Εκατόν τριάντα δύο», απαντά ο συνομιλητής του,
με στόμφο. «Και πώς φθάσατε σ’ αυτήν την ηλικία; Τι τρώγατε;», επιμένει ο
δημοσιογράφος. «Έτρωγα χόρτα του βουνού, ψαράκια, μέλι και ψωμί, που ζύμωνα
μόνος μου». «Πίνατε; Καπνίζατε;». «Όχι, βέβαια». «Σας ευχαριστώ πολύ… Μήπως
γνωρίζετε, εδώ, στην περιοχή, κάποιον άλλο, που να είναι πιο μεγάλος από σας;»
«Αν ξέρω, λέει…» του απαντά ο συνομιλητής του. «Πίσω απ’ αυτό το βουνό,
μένει κάποιος, που είναι 207 ετών…».

Ο Αμερικανός μπαίνει στο τζιπ και φεύγει βολίδα για το βουνό. Ύστερα από
ταλαιπωρία, που κρατάει πέντε ώρες, βρίσκει τον γέροντα των 207 ετών.
Φωτογραφίες κ.λπ. και κατόπιν οι ερωτήσεις: «Είσαστε, αλήθεια, 207 ετών;».
«Και μερικών μηνών…». «Τι τρώγατε, τι πίνατε, τι κάνατε όλ’ αυτά τα χρόνια,
για να φθάσετε σ’ αυτή την ηλικία;» «Έτρωγα κοτοπουλάκια, έπινα γάλα,
κοιμόμουνα νωρίς, δεν κάπνιζα, δεν έπινα, δεν πήγαινα με γυναίκες».
«Συγχαρητήρια! Μήπως ξέρετε κάποιον άλλο που να είναι πιο μεγάλος από σας;».
«Ξέρω τον Ιβάν». «Πόσων ετών είναι;» «Πεντακοσίων και βάλε!» Τρομάζει από
ευτυχία ο δημοσιογράφος, ρωτάει τα σχετικά και τελικά φθάνει στο χωριό όπου
ζει ο Μαθουσάλας. Μπαίνοντας στο πρώτο δρομάκι, που ‘ναι γεμάτο χώμα, βλέπει
έναν γέροντα κουρελή, που είναι μπρούμυτα και σέρνεται. Ο γέρο κουρελής έχει
μια γενειάδα ώς τις πατούσες του, η μούρη του είναι σκαμμένη από ένα
δισεκατομμύριο ρυτίδες, δόντια δεν έχει, μαλλιά δεν έχει, τα χέρια του είναι
δυο ξυλαράκια. «Αυτός θα είναι», σκέφτεται ο δημοσιογράφος. Στέκεται, τον
φωτογραφίζει και τον πλακώνει στις ερωτήσεις: «Έτρωγες κανονικά;» «Αμέ!»
«Ξενύχταγες;» «Αμέ!» «Κάπνιζες;» «Σαν τρελός! Από το πρωί ίσαμε τη νύχτα κι
από τη νύχτα ώς το πρωί!» «Μπράβο βρε λεβέντη! Και είναι αλήθεια πως είσαι
πεντακοσίων ετών;» «Τι λες, ρε», του λέει το ερείπιο. «Δηλαδή, πόσων ετών
είσαι;» «Είκοσι εφτά»!

Εδώ τελειώνει η ιστορία αυτή και αρχίζει μια άλλη: ο υπουργός Δικαιοσύνης,
βλέποντας ότι τα παιδιά μας έχουν αρχίσει να καπνίζουν από τα 14 χρόνια τους,
σκέφτηκε ότι πρέπει να απαγορευθεί, με νόμο, η πώληση τσιγάρων σε νέους κάτω
των 18 ετών. Και πριν προλάβει να διατυπώσει τις σκέψεις του, βγήκαν μερικοί
και άρχισαν να μιλάνε για το αγαθό της προσωπικής ελευθερίας και για το ότι ο
καθένας μας έχει το δικαίωμα να διαλέξει τον δρόμο τής αυτοκαταστροφής του! Να
αφήνουμε, δηλαδή, εν ονόματι της ελευθερίας, να καπνίζουν – και να πεθαίνουν –
παιδιά των 14-15 ετών! Πολύ ωραία πράγματα!..