PIΠEΣ Aδιέξοδα

ΩΣ άσκηση δημοσίων σχέσεων πήγε καλά. Τα χαμόγελα και οι αγκαλιές
ανάμεσα στον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ περίσσεψαν. Όλοι όμως
όσοι γνωρίζουν το παρασκήνιο δεν τρέφουν αυταπάτες. Δεν υπάρχει τίποτα που να
δικαιολογεί αισιοδοξία για ουσιαστική πρόοδο στο Κυπριακό.

ΑΥΤΟ δεν θα πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη. Μετά την απόρριψη του
σχεδίου Ανάν δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διαδικασία στον ορίζοντα που θα
μπορούσε να μας οδηγήσει σε λύση. Ακόμα χειρότερα, από την ελληνική σκοπιά,
δεν είναι ορατή ούτε η στρατηγική που θέλουμε ή μπορούμε να ακολουθήσουμε.

AYTHN ακριβώς την απουσία στρατηγικής υπογραμμίζει και η σημερινή
επίσκεψη του Κύπριου Προέδρου στην Ελλάδα. Το άμεσο πρόβλημα είναι φυσικά η
διάσταση απόψεων ανάμεσα σε Αθήνα και Λευκωσία για το πώς θα αντιμετωπιστεί η
άρνηση της Τουρκίας να ανοίξει τα λιμάνια της στα κυπριακά πλοία. Το βέτο που
δείχνει να επιθυμεί ο Τάσσος Παπαδόπουλος θα έχει ενδεχομένως παρενέργειες
τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο, ιδιαίτερα δυσάρεστες.

ΑΚΟΜΑ όμως και αν οι δύο πλευρές συμφωνήσουν σε μια κοινή στάση, ακόμα
και αν σε τελευταία ανάλυση υποχρεωθεί η Τουρκία να ανοίξει τα λιμάνια της,
είναι πολύ δύσκολο να φανεί ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Γιατί βέβαια κανείς
δεν πιστεύει πως από βέτο σε βέτο θα φτάσουμε να επιβάλουμε τη λύση που
επιθυμούμε.

ΑΥΤΟ ακριβώς το «επόμενο βήμα» είναι ανάγκη να αποτελέσει αντικείμενο
συστηματικής διαβούλευσης. Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες τόσο στην Ελλάδα όσο
και στην Κύπρο φέρουν ασφαλώς ευθύνη για το αδιέξοδο στο οποίο κινδυνεύουμε να
βρεθούμε. Ας αναλάβουν τουλάχιστον πρωτοβουλίες να έρθουν σε συνεννόηση με τις
άλλες πολιτικές δυνάμεις ώστε να επιτευχθεί μια πραγματική εθνική στρατηγική!